i nast. k.c. regulują materię niedozwolonych postanowień umownych, nazywanych także klauzulami abuzywnymi. Celem wprowadzenia tych przepisów do porządku prawnego był zamiar zapewnienia konsumentom skuteczniejszej ochrony w stosunkach umownych z profesjonalistami oraz potrzeba uwzględnienia postanowień dyrektywy nr 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. o nieuczciwych warunkach w umowach konsumenckich (Dz.Urz. WE z 1993 r. L 95). Przepis art.
stanowi, że postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Należy wyjaśnić, że wynagrodzeniem za korzystanie przez pożyczkobiorcę z kwoty uzyskanej w ramach pożyczki są zasadniczo odsetki, których górny pułap w celu zapobieżenia lichwie został wyznaczony przepisem art. 359 § 2 1 k.c. - jako dwukrotność odsetek ustawowych. Strony pożyczki łączył dobrowolny stosunek zobowiązaniowy i to one autonomicznie mogły decydować o warunkach zawartej umowy. Powód udzielając pożyczki, co do zasady był uprawniony do obciążenia kontrahenta kosztami/opłatami za różne czynności związane z zawarciem umowy. Za niedopuszczalną należy uznać jednak sytuację, w której jedna ze stron wykorzystując swoją pozycję profesjonalisty, kształtuje wzorzec umowny w ten sposób, że wprowadza do niego konstrukcję prawną prowadzącą do pokrzywdzenia drugiej strony – konsumenta, poprzez jego obciążenia nadmiernymi, rażąco wygórowanymi kosztami znacznie odbiegającymi od faktycznie poniesionych wydatków. Umowa pożyczki sformułowana zgodnie z zasadami uczciwego i rzetelnego obrotu na rynku kapitałowym powinna jasno określać, które opłaty/prowizje stanowią zysk pożyczkodawcy, a które są pobierane na pokrycie konkretnych kosztów ponoszonych przez niego w związku z zawartą umową i jej obsługą. Wspólną cechą ustalania wysokości wszelkich opłat/prowizji, jest to, że muszą one stanowić ekwiwalent świadczonych usług i co do zasady odpowiadać rzeczywistym kosztom poniesionym z tego tytułu. Za niedozwolone klauzule umowne w rozumieniu art.
należy więc uznać te postanowienia, które pod postacią opłaty pobieranej formalnie na poczet pokrycia kosztów konkretnych czynności, faktycznie stanowią dla pożyczkodawcy wyłącznie źródło zysku. Przywołany przepis art.
chroni konsumenta, jako słabszego uczestnika obrotu w relacjach z przedsiębiorcą - profesjonalistą w danej dziedzinie. W sytuacji, gdy przedsiębiorca narzucił pożyczkobiorcy (konsumentowi) wszystkie warunki umowy, w tym także dotyczące dodatkowych kosztów i opłat, nie pozostawiając mu żadnego wyboru, zachodzi nieusprawiedliwiona dysproporcja praw i obowiązków stron umowy - na niekorzyść pozwanego. W przedmiotowej umowie pożyczki określono, że pozwany w związku z udostępnieniem mu kapitału w kwocie 46.800 zł na okres 48 miesięcy, oprócz jego zwrotu wraz z odsetkami kapitałowymi (10.174,19 zł), prowizją przygotowawczą: 2.808 zł, zapłaci na rzecz pożyczkodawcy także prowizję za obsługę pożyczki: 41.558,40 zł. Postanowienie regulujące prowizję za obsługę pożyczki bez wątpienia nie zostało uzgodnione indywidulanie z pozwanym, z racji posłużenia się przez pożyczkodawcę formularzem (wzorcem) umowy. Zatem strona pozwana nie miała rzeczywistego wpływu na jego treść. W ocenie Sądu kwota tej prowizji jest nadmierna, skoro stanowi aż 88,80 % kwoty pożyczki, a tym samym nieadekwatna do wartości zaciągniętego zobowiązania. Generowała ona dla pożyczkodawcy dodatkowy zysk, a unormowanie umowne ją przewidujące stanowiło faktyczne obejście przepisów o odsetkach maksymalnych (art. 359 § 2 1, § 2 2 i § 2 3 k.c.). Postanowienie to rażąco naruszało interesy strony pozwanej, kształtowało obowiązki w sposób niezgodny z dobrymi obyczajami i nie wynikało z kalkulacji rzeczywistych kosztów. Tym samym zapis umowy pożyczki dotyczący prowizji za obsługę pożyczki, zgodnie z art.
nie wiązał pozwanego, jako niedozwolona klauzula umowna, a więc nie jest on zobowiązany do zapłaty tej należności. Nawet gdyby przyjąć, że w odniesieniu do wskazanej prowizji nie znajdują zastosowania przepisy dotyczące klauzul niedozwolonych, to postanowienie umowy w tym zakresie i tak trzeba uznać za nieważne (art. 58 § 1 i 2 k.c.), ponieważ pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.) oraz przepisami regulującymi odsetki maksymalne (art. 359 § 2 1 - § 2 3 k.c.). Klauzule abuzywne stanowiły także unormowania, w oparciu o które powód obciążył pozwanego kosztami dodatkowymi w postaci kwoty 100 zł za wypowiedzenie umowy -wezwanie do zapłaty i wezwanie do zapłaty zgodnie z (...) 50 zł z dnia 29 kwietnia 2019 roku, kwoty 615 zł z tytułu wznowienia umowy w dniu 3 lipca 2019 roku, 100 zł za wypowiedzenie umowy - ostateczne wezwanie do zapłaty i wezwanie do zapłaty zgodnie z (...) 50 zł z 8 listopada 2019 roku, które nie wynikały z rzeczywistej kalkulacji poniesionych kosztów, stanowiąc stawki ryczałtowe w nadmiernych wysokościach. Przyjmując abuzywność prowizji za obsługę pożyczki, wysokość rat winna wynosić po 1.245,47 zł, a więc nieuzasadnione było naliczanie przez powoda kosztów dodatkowych w postaci odsetek karnych i not odsetkowych, skoro pozwany w okresie od 25 marca 2019 roku do 8 listopada 2019 rok dokonał wpłat na łączną kwotę 18.918,61 zł i nie pozostawał w opóźnieniu. Klauzule abuzywne stanowiły także unormowania umowne, w oparciu o które powód już po złożeniu oświadczenia z dnia 26 listopada 2019 roku o nabyciu prawa własności pojazdu A. (...) o nr rej. (...), obciążył pozwanego kosztami parkingowymi, z tytułu ubezpieczenia OC, czy odbioru i przewozu pojazdu lawetą. W ocenie Sądu koszty związane z danym pojazdem mogą obciążać wyłącznie aktualnego właściciela pojazdu, którym był powód, a nie pozwanego, który uprzednio utracił prawo jego własności. W świetle powyższego, w oparciu o łączącą strony umowę pożyczki zobowiązanie pozwanego obejmowało: 46.800 zł zwrotu kapitału, 2.808 zł opłaty przygotowawczej oraz 3.256,17 zł odsetek kapitałowych naliczonych do dnia wypowiedzenia umowy, tj. do 11 listopada 2019 roku, łącznie 52.864,17 zł. Skoro pozwany spłacił pożyczkę w zakresie 24.811,27 zł, jego zobowiązanie wynosi 28.052,90 zł, którą to kwotę Sąd zasądził na rzecz powoda w pkt 1 wyroku wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie za opóźnienie naliczanymi od tej kwoty od 23 listopada 2019 roku do dnia zapłaty, natomiast w pozostałym zakresie podlegało ono oddaleniu, jako nieuzasadnione (pkt 2 sentencji). O kosztach procesu w pkt 3 orzeczenia Sąd postanowił zgodnie z zasadą ich stosunkowego rozdzielenia wyrażoną w treści art. 100 k.p.c., przyjmując, że powód wygrał proces na poziomie 76,70 %, a jego koszty procesu wyniosły 5.521,20 zł. (1.832 zł uiszczonej opłaty sądowej, 3.600 zł wynagrodzenia w stawce minimalnej pełnomocnika będącego radcą prawnym – ustalonego w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych [Dz.U.2018.265 j.t. ze zm.], 17 zł opłaty skarbowej od czynności złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa i 72,20 zł kosztów związanych z ustaleniem przez Komornika Sądowego miejsca pobytu pozwanego oraz doręczenia mu odpisu pozwu). Tym samym Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.229,24 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. W pkt 4 wyroku orzeczono o rygorze natychmiastowej wykonalności w odniesieniu do pkt 1 i 3 sentencji, w oparciu o art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c. Sędzia Ludmiła Dulka-Twarogowska Pouczenie: (...) ZARZĄDZENIE 1. (...); 2. (...) -(...) 3. (...) W., dnia 30 grudnia 2022 roku Sędzia Ludmiła Dulka-Twarogowska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.