pozwanej za świadczone usługi pośrednictwa, należy się wynagrodzenie. Wskazała, że nie może żądać wynagrodzenia, gdy jest to oczywiste, że umowa sprzedaży energii elektrycznej z odbiorcą końcowym nie zostanie wykonana na skutek okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności, natomiast jeżeli wynagrodzenie albo jego część zostały już wypłacone podlegają zwrotowi. Podniosła, że a contrario może żądać wynagrodzenia, gdy umowa sprzedaży energii elektrycznej odbiorcom końcowym nie zostanie wykonana na skutek okoliczności, za które sprzedawca ponosi odpowiedzialność, wynagrodzenie wypłacone nie podlega wtedy zwrotowi. Zarzuciła też, że działanie strony powodowej może być kwalifikowane jako godzące w dobre obyczaje w obrocie gospodarczym i zasady współżycia spornego. Wskazała, że strona powodowa nie może dochodzić od niej zwrotu wynagrodzenia, albowiem postanowienia umowy o współpracy zawarte w załączniku nr (...) „zasady wynagradzania partnera” pkt 13-15 są dotknięte nieważnością i zarzuciła nieudowodnienie roszczenia. Wyrokiem z dnia 21 października 2020r., sygn. XIII GC 555/19 Sąd Okręgowy w Katowicach zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 91.925,81 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot: 66.634,03 zł od dnia 6 grudnia 2018r., 25.299,78 zł od dnia 24 kwietnia 2019r.; oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 10.014,00 zł tytułem kosztów postępowania. Sąd Okręgowy ustalił następujące fakty: W dniu 5 maja 2017r. powódka zawarła z pozwaną prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie handlu energią elektryczną umowę współpracy nr (...), na podstawie której sprzedawca – (...) S.A. powierzył, a partner – M. S. zobowiązała się do pośredniczenia, za wynagrodzeniem, przy zawieraniu umów sprzedaży energii elektrycznej, na podstawie których sprzedawca miał sprzedawać energię elektryczną odbiorcom prowadzącym działalność gospodarczą. Wynagrodzenie pozwanej regulowane było § 7 umowy, zgodnie z którym gdy dzięki czynnościom Partnera doszło do zawarcia pomiędzy Sprzedawcą i pozyskanym przez Partnera Odbiorcą umowy sprzedaży energii elektrycznej, Partnerowi przysługiwało wynagrodzenie, którego wysokość obliczana była według mechanizmu i zasad określonych w Załączniku nr (...) do umowy. Do kwoty wynagrodzenia doliczany był podatek od towarów i usług według obowiązującej stawki. Wynagrodzenie płatne było na podstawie wystawianych przez Partnera faktur lub rachunków wystawianych przez partnera w oparciu o raport rozliczeniowy sprzedawcy przekazywany w terminie do 15 dnia miesiąca po miesiącu, którego dotyczy, w terminie 14 dni od dnia otrzymania danej faktury przez Sprzedawcę. Zgodnie z ust. 4 § 7 Partner nie mógł żądać wynagrodzenia, gdy oczywistym jest, że umowa sprzedaży energii elektrycznej z odbiorcą przez niego wskazanym nie zostanie wykonana na skutek okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności, natomiast jeżeli wynagrodzenie albo jego części zostało już wypłacone, podlega ono zwrotowi. Zgodnie z załącznikiem nr (...) do umowy współpracy nr (...) z dnia 5 maja 2017 r. partner (pozwana) nabywał prawo do wynagrodzenia zaliczkowego z tytułu zawarcia przez Sprzedawcę umowy sprzedaży energii elektrycznej z danym Odbiorcą w chwili dostarczenia do sprzedawcy kompletu dokumentów biorących udział w procesie sprzedaży i potrzebnych do poprawki, czy prowadzenia i zakończenia przez właściwego operatora systemu dystrybucyjnego procesu zmiany sprzedawcy energii elektrycznej dla danego odbiorcy. Wynagrodzenie ostateczne z tytułu zawarcia i realizacji przez sprzedawcę umowy sprzedaży energii elektrycznej z danym odbiorcą przysługiwało partnerowi z chwilą rozwiązania tej umowy i ustalenia rzeczywistej ilości energii elektrycznej zużytej przez danego odbiorcę w okresie obowiązywania tej umowy. W myśl ust. 8-9 wynagrodzenie Partnera składało się z części narzutowej oraz z części obejmującej opłatę handlową rozumianą jako opłatę ponoszoną przez Odbiorcę za czynności dotyczące handlowej obsługi Odbiorców. Część narzutowa w odniesieniu do Odbiorcy pozyskanego wynosiła od 70% do 80 % od nadwyżki ceny netto sprzedaży energii elektrycznej określonej w umowie sprzedaży energii elektrycznej zawartej z danym Odbiorcą pozyskanym ponad cenę wynikającą z cennika lub wyceny indywidualnej, w zależności od wysokości nadwyżki. Zgodnie z ust. 13-15 po rozwiązaniu umowy sprzedaży energii elektrycznej obliczane było wynagrodzenie ostateczne, będące sumą części narzutowej oraz części obejmującej opłatę handlową, przy uwzględnieniu rzeczywistej ilości energii elektrycznej zużytej przez danego Odbiorcę w okresie obowiązywania tej umowy. W przypadku, gdy wysokość wynagrodzenia zaliczkowego okazać miałaby się niższa niż wysokość wynagrodzenia ostatecznego, Partner otrzymywał stosowną dopłatę w wysokości tej różnicy. Jeśli zaś wysokość wypłaconego Partnerowi wynagrodzenia zaliczkowego okazać miałaby się wyższa niż wysokość wynagrodzenia ostatecznego, Partner zobowiązany był zwrócić Sprzedawcy, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania od Sprzedawcy informacji o wysokości wynagrodzenia ostatecznego, kwotę w wysokości tej różnicy. (...) S.A. jako dostawca energii elektrycznej była na rynku firmą bardzo konkurencyjną. Oferowała niskie i stałe ceny energii. W we wrześniu 2018r. powódka dokonała zmiany Ogólnych Warunków Umów obowiązujących w stosunkach zobowiązaniowych z odbiorcami, w tym pozyskanymi przez pozwaną. Zmianie uległ m.in. § 5 OWU. W brzmieniu obowiązującym poprzednio zapisy OWU przewidywały, że cena netto za jedną MWh Energii Elektrycznej w odniesieniu do grupy taryfowej Kupującego i poszczególnych Miejsc Odbioru Energii Elektrycznej określone zostały w załączniku nr (...) do umowy. Do ceny netto doliczany był podatek od towarów i usług zgodnie z obowiązującymi przepisami. W myśl ust. 4 kupujący przyjął do wiadomości, że wskazana w Załączniku nr (...) do Umowy wysokość ceny sprzedaży Energii Elektrycznej ustalona została z uwzględnieniem ponoszonych przez Sprzedającego kosztów związanych z wypełnieniem wynikających z przepisów ustawy Prawo energetyczne (względnie przepisów wydanych w jej miejsce oraz aktualnie i w przyszłości obowiązujących przepisów wykonawczych) oraz wynikających z innych przepisów prawa obowiązków dotyczących strukturyzacji energii elektrycznej według źródeł jej pochodzenia (…). Strony postanowiły, że w przypadku wejścia w życie po zawarciu umowy zmian obowiązujących przepisów lub przepisów przewidujących obowiązek uzyskiwania przez przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się obrotem energią elektryczną i przedstawiania do umorzenia innego jeszcze rodzaju lub rodzajów świadectw pochodzenia potwierdzającego lub potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej w innych źródłach energii, cena sprzedaży Energii Elektrycznej ulegnie zwiększeniu o kwotę stanowiącą równowartość kosztów realizacji tych obowiązków poprzez uiszczenie opłaty zastępczej z tego tytułu lub sumie kwot opłat zastępczych z tych tytułów albo kosztów realizacji tych obowiązków w inny dopuszczalny prawem sposób. Zmiana ceny spowodowana opisanymi okolicznościami obowiązywała od chwili wejścia w życie odpowiednich przepisów Prawa energetycznego lub innych aktów prawnych, a w razie ich wejścia w życie w trakcie trwania Okresu Rozliczeniowego należność Sprzedającego za Energię Elektryczną sprzedaną w danym Okresie Rozliczeniowym obliczana była przy uwzględnieniu ilości Energii Elektrycznej dostarczonej przed wejściem w życie zmian Prawa oraz ilości Energii Elektrycznej dostarczonej po wejściu w życie tych zmian. Zmiana ceny sprzedaży Energii Elektrycznej dokonana w powyższy sposób nie stanowiła zmiany Umowy i nie znajdowały do niej zastosowania postanowienia § 14 OWU. Zgodnie zaś z § 14 strony zobowiązały się do przyjęcia nowej ceny netto za Energię Elektryczną w sytuacji zmiany powszechnie obowiązujących przepisów prawa powodujących zmiany cen Energii Elektrycznej na rynku, a w szczególności zmiany w zasadzie naliczania podatku akcyzowego od Energii Elektrycznej. W przypadku, gdy strona nie akceptowała nowej ceny energii elektrycznej, mogła, w terminie 30 dni od daty wprowadzenia zmiany powszechnie obowiązujących przepisów prawa powodujących zmiany cen Energii Elektrycznej na rynku, rozwiązać umowę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, ze skutkiem na koniec Okresu Rozliczeniowego. Zgodnie z nowym brzmieniem § 5 OWU cena sprzedaży Energii Elektrycznej nie zawierała wartości świadczeń należnych od kupującego na rzecz OSD (operatora systemu dystrybucyjnego), w tym należności za dystrybucją energii elektrycznej oraz innych opłat z nią związanych, choćby sprzedający był uprawniony do ich pobierania na podstawie umowy lub przepisów prawa. Cena sprzedaży Energii Elektrycznej nie zawierała opłat, należności publicznoprawnych lub innych należności na rzecz osób trzecich, których obowiązek pobrania od kupującego przy okazji rozliczenia sprzedaży Energii Elektrycznej spoczywał na Sprzedającej na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W myśl ust. 6 cena sprzedaży ustalona była w oparciu o cenę energii elektrycznej na rynku hurtowym, prognozowane koszty nabycia energii elektrycznej na potrzeby wykonywania umowy, z tym Bilansowania Handlowego kupującego oraz o koszty wykonania przez Sprzedającego obowiązków wynikających z przepisów Prawa Energetycznego oraz innych przepisów prawa obowiązującego w Polsce, w tym przepisów podatkowych. W przypadku, gdy występowała zmiana ww. wskaźników prowadząca do zwiększenia się kosztów wykonania umowy przez Sprzedającego o więcej niż 10% i utrzymywania się tego poziomu kosztów przez okres co najmniej 1 miesiąca Sprzedający był uprawniony do podwyższenia ceny netto sprzedaży Energii Elektrycznej, przy czym podwyższenie ceny Energii Elektrycznej mogło zostać dokonane jedynie za zawiadomieniem Kupującego w formie pisemnej lub dokumentowej i wchodziło w życie nie wcześniej niż z początkiem kolejnego miesiąca kalendarzowego po otrzymaniu przez Kupującego zawiadomienia. W związku z podwyższeniem ceny Kupujący był uprawniony do rozwiązania umowy za pisemnym wypowiedzeniem pod warunkiem złożeniem oświadczenia o wypowiedzeniu nie później niż w ciągu 7 dni od otrzymania zawiadomienia o zmianie ceny, wypowiedzenie prowadziło do rozwiązania umowy z upływem miesiąca kalendarzowego, w którym zostało złożone Sprzedającemu. Sprzedający zobowiązał się do cofnięcia skutków podwyższenia ceny Energii Elektrycznej, jeżeli po podwyższeniu ceny koszty wykonania Umowy przez Sprzedającego spadną do poziomu z momentu zawarcia umowy i utrzymają się na takim poziomie przez co najmniej dwa miesiące. Po dokonaniu zmian w OWU (...) SA wysłała swoim odbiorcom oświadczenia w treści, których informowała, że na podstawie par 5 ust. 7 Ogólnych warunków sprzedaży energii elektrycznej (...) SA cena sprzedaży energii elektrycznej w umowach zawartych z (...) SA ulega podwyższeniu na 0.935 zł KWh i że zmieniona cena energii obowiązuje od 1 października 2018r. Poinformowała też w związku z powyższym, że klient uprawniony jest do rozwiązania umowy za pisemnym wypowiedzeniem, pod warunkiem złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu nie później niż w ciągu 7 dni od otrzymania zawiadomienia o zmianie ceny ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego, w którym zostało złożone (...) SA. Głównym powodem podwyżki cen energii podawanym przez (...) był ponadprzeciętny wzrost cen na towarowej giełdzie energii spowodowanych kilkukrotnym wzrostem cen pozwoleń na emisję CO2. Podwyżka ta wpłynęła na ceny hurtowe energii w całej Europie, które wzrosły o około 70% przy czym zmiany notowane w latach poprzednich wahały się w granicach 5-15% Powyższe wiązało się z koniecznością ponoszenia dotkliwych strat na kontraktach z klientami przez (...) SA. Brak podniesienia cen doprowadziłby wprost do niewypłacalności powodowej spółki. Konsekwencją zaproponowanej przez (...) Spółkę Akcyjną podwyżki cen było rozwiązanie umów sprzedaży energii z odbiorcami pozyskanymi przez pozwaną. Znaleźli się wśród nich: M. K.
z art. 761 4 k.c. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż użyty przez ustawodawcę zwrot „za które dający zlecenie nie ponosi odpowiedzialności,” oznacza, iż niewykonanie umów musiało nastąpić „z jego winy”, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nie uprawnia do żądania zwrotu wypłaconej prowizji, w sytuacji gdy to nie agent spowodował niewykonanie umowy; - naruszenie art. 5 k.c. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy domaganie się od pozwanej zwrotu wynagrodzenia prowizyjnego, gdy wypowiedzenie umów na dostawę energii przez kontrahentów powoda nie nastąpiło z uwagi na działanie agenta ale z uwagi na zachowanie powoda jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego takimi jak zasady uczciwego postępowania w obrocie gospodarczym. Ewentualnie na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów pozwana zarzuciła: - błąd w ustalaniach faktycznych przyjęty za podstawę wyroku polegający na uznaniu, iż podwyższenie przez powoda ceny w energii elektrycznej we wrześniu 2018 r. na 0,395 zł za 1 KWh było uzasadnione, podczas gdy średnia cena energii elektrycznej w IV kwartale 2018 r. za 1 MHw (1000 Kwh) to 205,50 zł, a które to uchybienie miało wpływ na ustalenie przez Sąd, iż wypowiedzenie przez kontrahentów powoda umów na dostawę energii nie nastąpiło z winy powoda; - naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 761 4 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy wypowiedzenie umów sprzedaży energii elektrycznej nastąpiło w z winy powoda, gdyż podwyższenie ceny elektrycznej dokonane przez powoda było nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do konieczności spowodowanej zmianami na rynku energii elektrycznej, a tym samym cena sprzedawanej energii elektrycznej stała się dla odbiorców rażąco nieatrakcyjna, co musiało spowodować wypowiedzenie tych umów; - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku tj. art. 243 1 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, iż tabele sporządzone w formie elektronicznej stanowią dokument w rozumieniu przepisu art. 243 1 k.p.c., w sytuacji gdy niepodpisane tabele nie stanowią dokumentu w rozumieniu tego przepisu. Podnosząc powyższe zarzuty pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie od pozwanej na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Postanowieniem z dnia 19 października 2021r. Sąd Apelacyjny wezwał do udziału w sprawie Syndyka Masy Upadłości (...) Spółki Akcyjnej w K.. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje: Apelacja pozwanej podlegała uwzględnieniu. Sąd Okręgowy zasadniczo dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie, które Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne ze zmianami wynikającymi z poniższych wywodów. Zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Samo zaś twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 r. I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44). W efekcie w związku z ogólną regułą o rozkładzie ciężaru dowodu wynikającą z art. 6 k.c. rozróżnia się następujące fakty wymagające udowodnienia: fakty prawotwórcze (np. fakt zawarcia umowy, wyrządzenia szkody); fakty tamujące powstanie prawa (np. brak jednego z warunków ważności czynności prawnej) i fakty niweczące prawo (przedawnienie, prekluzja). Zatem fakty prawotwórcze zgodnie z treścią art. 6 k.c. mają zostać udowodnione przez powoda a zadaniem pozwanego jest udowodnienie faktów tamujących lub niweczących. Przy tym Sąd nie ma obowiązku zastępowania strony, zwłaszcza reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika w poszukiwaniu dowodów. W niniejszej sprawie strona powodowa wywodziła swe roszczenie z art. 761 4 k.c. domagając się zwrotu prowizji wypłaconej pozwanej jako agentowi w zakresie, w jakim umowa z klientem nie została wykonana na skutek okoliczności za które strona powodowa jako dająca zlecenie nie ponosi odpowiedzialności. Zatem zgodnie z treścią art. 6 k.c. w zw. z art. 761 4 k.c. w niniejszej sprawie stronę powodową obciążał ciężar dowodu w zakresie wykazania że umowy z klientami nie zostały wykonane i w jakim zakresie, że nastąpiło to na skutek okoliczności, za które strona powodowa nie ponosi odpowiedzialności. Nadto strona powodowa winna wykazać, w jakiej kwocie wypłaciła pozwanej prowizję, i w jakiej wysokości powinna być ona zwrócona. Pozwana kwestionowała roszczenie powódki zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. W tej sytuacji powódka - zgodnie z regułą wynikająca z art. 6 k.c. – winna była wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, wszelkimi dostępnymi sobie dowodami wysokość dochodzonego roszczenia. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, powódka z obowiązku tego nie wywiązała się, albowiem przedłożone przez nią dokumenty w formie elektronicznej i nie podpisane tabele nie pozwalają na ustalenie na weryfikację wyliczonych obciążeniowych kwot. Przedłożenie tabel mających być wydrukami z arkuszy kalkulacyjnych sporządzonych przez bliżej nieustaloną osobę nie wystarcza do wykazania, iż rzeczywista wysokość należności tak obliczonej odpowiada wynagrodzeniu pozwanej mającemu podlegać zwrotowi na podstawie art. 761 4 k.c. Skoro pozwana od początku kwestionowała żądanie powoda, nie uznając go w żadnej części, to na powodzie spoczywał ciężar wykazania, że przedłożone przez niego wyliczenia są prawidłowe także co do wysokości. Zważyć bowiem należy, że znaczna ilość dokumentów przedłożonych wyłącznie w formie elektronicznej powstała bez jakiegokolwiek udziału pozwanej a ich złożenie wyłącznie w takiej formie w zakresie, w jakim zostały podpisane redukuje ich walor dowodowy do niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii. W efekcie pozwana zasadnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania to jest art. 233 § 1 k.p.c. w zw. art. 243 1 k.p.c. zarzucając czynienie ustaleń na podstawie niepodpisanych tabel i błąd w ustaleniach faktycznych dotyczący ustalenia na ich podstawie wysokości wypłaconej prowizji mającej zdaniem Sądu Okręgowego podlegać zwrotowi. Zgodnie z treścią art. 243 1 k.p.c. przepisy oddziału 2 Kodeksu postępowania cywilnego, zatytułowanego „Dokumenty”, regulują szczegółowo prowadzenie dowodu z dokumentu zawierającego tekst i umożliwiającego identyfikację jego wystawcy. Kodeks postępowania cywilnego odróżnia w sposób wyraźny dokumenty sporządzone w formie pisemnej i elektronicznej od innych dokumentów, mieszczących się wprawdzie w definicji art. 243 1 k.p.c., której jednak nie mogą być kwalifikowane jako dokumenty prywatne w świetle art. 245 k.p.c. W myśl tego przepisu dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej lub elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie o treści w nim zawartej. Norma ta dotyczy wiec jedynie dokumentów, o których mowa w art. 78 k.c. (a więc zawierających własnoręczny podpis wystawy) i w art. 78 1 k.c. (a więc dokumentów w postaci elektronicznej opatrznych kwalifikowanym podpisem elektronicznym). Nie dotyczy to dokumentów niepodpisanych lub podpisanych w inny sposób (np. podpisem elektronicznym, nie spełniających wymaganych przez prawo cech podpisu kwalifikowanego). Innymi słowy nie obejmuje dokumentów zawierających oświadczenia w formie dokumentowej (art. 77 2 k.c.) (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2021 r., I ACa 542/20, LEX nr 3164507). Niepodpisane tabele nie stanowią zatem dowodu, lecz uznać je należy wyłącznie za ciąg dalszy twierdzeń strony o faktach. To na nich zaś strona powodowa opierała swe żądania co do wyliczenia konkretnej wysokości dochodzonych od pozwanej kwot. Przy tym fakt, że pozwana zakwestionowała w całości żądanie pozwu, skutkuje tym że wbrew poglądowi przedstawionemu przez Sąd I instancji, że pozwana nie miała obowiązku wykazania, że wyliczenia przedstawione przez stronę powodową zawierają konkretne błędy. Przy takiej ilości materiału, by takowy zarzut konkretnie poczynić pozwana musiałaby sama dysponować wiedzą specjalną. W efekcie to nie na pozwanej spoczywał ciężar dowodu, ze przy wyliczeniu kwoty dochodzonej pozwem strona powodowa popełniła błąd, czy w rzeczywistości należność ta jest mniejsza, bądź w ogóle nie istnieje (art. 6 k.c.). W tym zakresie niezbędne było zaoferowanie dowodów w oryginale lub potwierdzonych za zgodność z oryginałem dowodów umożliwiających księgowe rozliczenie poszczególnych umów za oznaczony, zamknięty okres. Takich dowodów strona powodowa nie zgłosiła. Uwzględniając dodatkowo, że badanie ostatecznego salda przy długotrwałym wykonywaniu wielu różnych umów o dostawę energii elektrycznej wymaga badania księgowego, wykazanie przedmiotowej okoliczności wymagało wiedzy specjalnej, zwłaszcza przy uwzględnieniu wielości zgromadzonych i podlegających badaniu danych. Tymczasem strona powodowa nie zgłosiła w tym zakresie adekwatnego dowodu z opinii biegłego. Pozwana wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z takowej opinii prawidłowo wskazując, że ani Sąd, ani strony nie posiadają wiadomości specjalnych pozwalających na ich weryfikację. O ile zaś Sąd Okręgowy wskazał, że powyższe dane w zestawieniach są w pełni weryfikowalne o tyle takowej weryfikacji nie przeprowadził, nie dokonując w uzasadnieniu wyroku stosownych obliczeń. Jak już wskazano wyżej przyjęcie, że pozwana miałaby złożyć szczegółowe zarzuty do przedkładanych przez stronę powodową wyliczeń oznaczałoby, że pozwana winna sama posiadać wiedzę z zakresu księgowości lub korzystać z pomocy specjalisty, by wykazywać ewentualne błędy w przedstawionych danych i wyliczeniach. Sąd Okręgowy pominął wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, powódka zaś nie zgłosiła w trybie art. 162 k.p.c. zastrzeżeń do tego postanowienia. W konsekwencji, w ocenie Sądu Apelacyjnego, powódka nie udowodniła swego żądania co do zasady i co do wysokości (art. 6 k.c. w zw. z art. 761 4 k.c.). Za zasadny należy uznać także zarzut naruszenia art.
z art. 761 4 k.c. Przepis art. 761 4 k.c. został wprowadzony do Kodeksu cywilnego w wyniku implementacji dyrektywy EWG z dnia 18 grudnia 1986r. w sprawie koordynacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek 86/653/EWG (Dz.U.UE.L.1986.382.17). Zgodnie z art. 11 ust.1 tejże dyrektywy prawo do prowizji może wygasnąć wyłącznie wtedy, gdy i o ile: – ustalono, iż umowa między osobą trzecią a zleceniodawcą nie będzie wykonana, oraz – niewykonanie umowy nie wynika z okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca. W myśl art. 11 ust.2 tejże dyrektywy prowizja otrzymana już przez przedstawiciela handlowego podlega zwrotowi w przypadku, gdy prawo do niej już wygasło. Artykuł 11 ust.3 przewiduje natomiast, że nie są dozwolone umowy, które zawierają odstępstwa od przepisów ust. 1 ze szkodą dla przedstawiciela handlowego. Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 17 maja 2017r., C-48/16, ERGO POIST'OVŇA A.S. v. ALŽBETA BARLÍKOVÁ, ZOTSiS 2017, nr 5, poz. I-377 wykładni art. 11 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 86/653 należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca” nie odnosi się tylko do okoliczności prawnych, które były bezpośrednią przyczyną rozwiązania umowy zawartej między zleceniodawcą a osobą trzecią, ale obejmuje też wszelkie okoliczności prawne i faktyczne będące przyczyną niewykonania umowy leżące po stronie zleceniodawcy. Wobec tego także pojęcie „okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca” w rozumieniu art. 761
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.