kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenie stron w tym cenę lub wynagrodzenie jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W kontekście treści przytoczonej regulacji dostrzec należało, że sam przepis art.
kc nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie wobec łączącej pozwaną z powodem ugody. Z samej istoty ugody wynika, że jest ona indywidualnie dostosowywana do kontrahenta umowy, przy jednoczesnym zabezpieczeniu interesu każdej ze stron. W sytuacji takiej, jak w przedmiotowej sprawie - gdy pożyczkobiorca dwukrotnie zawiera ugodę dotyczącą spłaty wierzytelności z tytułu zawartej umowy pożyczki – nie sposób tymże ugodowym uzgodnieniom przypisać tego, że nie były uzgodnione indywidualnie, i że zostały narzucone pozwanej. Istotną bowiem cechą ugody są wzajemne ustępstwa stron kontraktu, przynoszącym stronom konkretne korzyści. Ugodę w takim przypadku należy uznać za porozumienie modyfikujące jedynie na korzyść pozwanej warunki spłaty należności już ugodowo uznanej za bezsporne między stronami ze stosunku podstawowego. Zawarta ugoda jest niewątpliwie, w ocenie Sądu, formą uznania długu, konsekwencją czego jest przyjęcie, że dochodzona pozwem kwota jest w pełni udokumentowana. W tej sytuacji, przy tak ukształtowanym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, ani treść art.
i art. 3 dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5.04.1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.Urz. WE L Nr 95, s. 29 ze zm.), ani reguły uczciwości i rzetelności konsumenckiej, ani przepisy ustawy o kredycie konsumenckim określające wysokość pozaodsetkowych kosztów procesu, ani wreszcie stanowisko (...) wyrażone w wyroku z dnia 4 czerwca 2020 r., I C 495/19 (i w innych orzeczeniach w podobnych sprawach) nie unicestwią żądań powoda wskutek rozpaczliwej próby uniknięcia odpowiedzialności z tytułu lekkomyślnego zaciągania zobowiązań kredytowych przez pożyczkobiorcę. W konsekwencji nawet gdyby przyjąć, że umowa pożyczki z dnia 02.11.2018 r. mogłaby być częściowo wadliwa, to i tak ugoda określiła wysokość zobowiązania bez dookreślania jakie składniki składały się na owo zobowiązanie. Reasumując powyższe, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W pozostałym zakresie roszczenie należało oddalić. O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia owych kosztów, opisaną w art. 100 kpc. Sąd w realiach tej sprawy uwzględnił, że powód wygrał sprawę w 52 %, zaś pozwany w 48 %. Koszty procesu wyniosły w sprawie po stronie powoda 4.367 zł (3.600 zł - koszty zastępstwa procesowego, kwota 750 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa), zaś po stronie pozwanej 3.617 zł (koszty zastępstwa procesowego- 3.600 zł i 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). Po dokonaniu obliczeń natury rachunkowej Sąd uzyskał rezultat odzwierciedlony w pkt III wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.