kk, zaistniały w dacie wyrokowania co do popełnienia czynu określonego w art.
kk, uniemożliwia przyjęcie odpowiedzialności sprawcy na podstawie art.
kk także wtedy, gdy do popełnienia tego czynu doszło przed upływem okresu niezbędnego do zatarcia wcześniejszego skazania. Nie stanowi natomiast przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności na podstawie art.
kk zatarcie, w dacie wyrokowania, skazania za przestępstwo, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn określony w art.
postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 21 sierpnia 2012 r. IV KK 59/12 oraz wyrok Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 4 grudnia 2014 r. III KK 381/14 a także wyrok Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 21 marca 2018 r. III KK 36/18). W związku z powyższym oraz faktem zatarcia skazania, należało zmienić opis czynu przypisanego oskarżonemu w taki sposób, aby nie zawierał on stwierdzeń odnośnie wcześniejszego prawomocnego skazania za przestępstwo określone w art.
Pomimo jednak tego, w dalszym ciągu istniały podstawy ku temu, aby przyjąć, że zachowanie oskarżonego wypełniało znamiona art.
Niezależnie bowiem od faktu zatarcia skazania za prowadzenia pojazdów mechanicznych, oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w dniu 22 sierpnia 2022 r., a więc w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, gdyż dotyczył on W. B. w czasie od 23 stycznia 2019 r. do 23 stycznia 2023 r. (por. wyrok II K 200/19 k. 84-86). Skutkiem bowiem zatarcia skazania, którego częścią było orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie może być zdekompletowanie zespołu znamion przestępstwa z art.
w tej kwestii postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 28 października 2009 r. I KZP 24/09). Z uwagi na to, że oskarżony w czasie orzekania przez sąd odwoławczy traktowany musi być jako osoba niekarana, a sąd I instancji przydał nadmierną wagę trafnie ustalonym okolicznościom obciążającym, orzeczoną karę należało obniżyć do wysokości 1 roku pozbawienia wolności. Pomimo bowiem znacznego stanu nietrzeźwości oskarżonego uwzględnić należało, że do zdarzenia doszło na mało ruchliwej i bardzo wąskiej drodze przy ograniczonej deszczem widoczności, zaś oskarżony pokonał jedynie niewielki odcinek drogi do sklepu. Ponadto, zachodziły także podstawy do tego, aby warunkowo zawiesić wykonanie wymienionej kary na okres 3 lat próby, gdyż zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, który pozwala uznać, iż jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary, a w szczególności można żywić przekonanie, że zapobiegnie powrotowi do przestępstwa. Oskarżony skończył już przecież 62 lata, jest inwalidą I grupy, utrzymuje się z renty i prowadzi ustabilizowany tryb życia. Należy zatem dać mu szansę, gdyż można liczyć, że swoje cele osiągnie kara o charakterze wolnościowym. Przesłanka z art. 69 § 1 kk, dotycząca tego, że „sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności” jest spełniona również w sytuacji, gdy wcześniejsze skazanie na karę pozbawienia wolności uległo zatarciu w momencie orzekania przez sąd. Sąd może więc - gdy inne przesłanki z art. 69 kk zostały spełnione – warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności wobec takiego sprawcy, gdyż uzyskał on status osoby niekaranej (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 10 kwietnia 2019 r. IV KK 606/18). Stosownie do treści art. 11 § 3 kk podstawą prawną wymiaru kary w przypadku kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynów jest przepis przewidujący karę najsurowszą. W związku z tym, zdaniem sądu odwoławczego, podstawą prawną wymiaru zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, powinien być art. 42 § 3 kk w zw. z art. 11 § 3 kk - zwłaszcza, że sąd I instancji orzekł przedmiotowy środek karny dożywotnio, a nie w latach (art. 42 § 1a pkt 1 kk w zw. z art. 43 § 1 kk). Dlatego też, dokonano modyfikacji w ww. zakresie. Z racji wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2023 r. ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks Karny Wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1855) zmianie uległa treść art. 43a kk w ten sposób, że dodany został do niego § 3 kk, który odnosi się obecnie do orzekanego obligatoryjnie świadczenia pieniężnego w przypadku skazania za przestępstwo określone w art.
W związku z tym, zmodyfikować należało podstawę prawną wymienioną wymienionego środka karnego tak, aby była ona zgodna z obowiązującym w chwili orzekania prawem materialnym. Przewidziana w art. 43b kk możliwość zastosowania środka karnego podania wyroku do publicznej wiadomości została uzależniona od spełnienia dwóch przesłanek. Przesłanką pozytywną jest celowość jego orzeczenia, wynikająca w szczególności z konieczności realizacji celu generalnoprewencyjnego. Negatywną - jest interes pokrzywdzonego, sprzeciwiający się podaniu wyroku do publicznej wiadomości. O celowości orzeczenia podania wyroku do publicznej wiadomości decydują zatem w pierwszej kolejności względy generalnoprewencyjne. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że podanie wyroku do publicznej wiadomości powinno mieć miejsce przede wszystkim w takich przypadkach, które wzbudziły szczególne zainteresowanie społeczne, wywołały powszechne oburzenie czy też niepokój, jak również w przypadku przestępstw nagminnie popełnianych na danym terenie lub w określonym środowisku (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 czerwca 2007 r., II AKa 190/07, Prok. i Pr. 2008, Nr 8, poz. 28). Sama nagminność nie może jednak uzasadniać szerokiego i automatycznego stosowania art. 43b kk wobec określonej kategorii przestępstw. Jakikolwiek automatyzm, przy stosowaniu środka karnego, mającego wszak charakter fakultatywny, jest niedopuszczalny i niezgodny z zasadą indywidualizacji kary i środków karnych. Ze względu na wysoki poziom dolegliwości tkwiący w tym środku karnym sąd każdorazowo powinien uwzględnić, czy jego orzeczeniu nie sprzeciwia się zasada humanitaryzmu (art. 3 kk). W szczególności wzgląd na konieczność poszanowania godności osobistej sprawcy powinien limitować stosowanie tego środka karnego. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy sąd orzeka podanie wyroku do publicznej wiadomości obok kary. Orzekając ten środek, sąd powinien mieć na uwadze, że nie może on prowadzić do wykluczenia sprawcy ani nie może stanowić swoistej infamii dla sprawcy, gdyż zniweczyłoby to jego oddziaływanie na sprawcę i społeczeństwo (A. Grześkowiak (red.), Kodeks karny. Komentarz, wydanie 7, 2021, Legalis). Uwzględniając powyższe, Sąd Okręgowy nie widzi uzasadnienia dla zastosowania wobec oskarżonego środka karnego z art. 43b kk. Czyn oskarżonego miał charakter wyraźnie incydentalny w jego ustabilizowanym i zgodnym z prawem życiu. Nie ma konieczności stosowania dalej idących dolegliwości dla oskarżonego poprzez podanie wyroku skazującego do publicznej wiadomości, gdyż zastosowane ostatecznie wobec W. B. środki oddziaływania będą wystarczające, aby osiągnąć wszystkie cele kary, zarówno w zakresie prewencji generalnej, jak i indywidualnej. Orzeczony środek karny w tym konkretnym przypadku stanowiłby dla oskarżonego swego rodzaju napiętnowanie w jego środowisku lokalnym, na które, biorąc też pod uwagę jego dotychczasową niekaralność, nie zasłużył. Dlatego też, rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 4 zaskarżonego wyroku podlegało uchyleniu. 5.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.