postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy; nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Z przedłożonej umowy wynika, że na całkowity koszt kredytu składa się oprócz kapitału i odsetek, także opłata przygotowawcza za udzielenie pożyczki w kwocie 1.925,63 zł oraz opłata prowizyjna w wysokości 6.074,37 zł. Nie budzi wątpliwości, że postanowienia umowne dotyczące opłat dodatkowych nie dotyczyło głównych świadczeń stron. Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 czerwca 2004 r. (I CK 635/03) pojęcie "głównych świadczeń stron" należy interpretować raczej wąsko, w nawiązaniu do elementów przedmiotowo istotnych umowy. Ostatecznie kwestię tę częściowo przesądził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 2021 r. wskazując, że wynagrodzenie prowizyjne (prowizja), stanowiące wynagrodzenie z tytułu udzielenia pożyczki, przewidziane w umowie pożyczki, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1083 z późn. zm.), nie jest świadczeniem głównym w rozumieniu art.
Nadto Sąd Najwyższy w cytowanej uchwale wskazał, iż okoliczność, że pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości określonej w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, nie wyłącza oceny, czy postanowienia określające te koszty są niedozwolone (art.
Podzielając w całości powyższą uchwałę, Sąd w niniejszym składzie uznał, że opłata z tytułu wynagrodzenia prowizyjnego z całą pewnością nie należy do istoty umowy pożyczki. Ponadto postanowienie umowne dotyczące tego kosztu nie zostało indywidualnie uzgodnione ze stroną pozwaną. Jest ono częścią standardowej umowy, którą strona powodowa stosuje do wszystkich klientów. Nie podlega ono negocjacji z uwagi choćby na sposób zawierania umowy. Ta dodatkowa opłata jest oderwana od rzeczywistych kosztów czynności i ma w ocenie Sądu stanowić jedynie dodatkowe źródło dochodu pożyczkodawcy (wskazuje na to jej wysokość). Sąd uznaje to postanowienie umowne za regulujące obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszający jego interesy. Ustanowienie prowizji w sposób jak to zrobiono w niniejszej sprawie mogło służyć obejściu przepisów o odsetkach maksymalnych. Do analogicznego wniosku Sąd doszedł w przypadku opłaty przygotowawczej. Powód wbrew dyspozycji art. 6 k.c. nie wykazał, że wspomniana opłata przygotowawcza jest uzasadniona. Stąd też do zasądzenia pozostała jedynie kwota kapitału 8.000,00 zł obniżona o uiszczoną jedną ratę pożyczki (451,11 zł), tj. 7.548,89 zł. Oddaleniu podlegały wszelkie odsetki z uwagi na to, że powód nie wykazał wysokości ich wyliczenia od kwoty udzielonego kapitału. Dlatego sąd w punkcie I wyroku na podstawie art. 720 § 1 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7 548,89 zł, zaś na podstawie art. 481 k.c. umowne odsetki za opóźnienie od ww. kwoty od dnia wniesienia pozwu. W punkcie II sentencji wyroku oddalono powództwo w oparciu o art.
w część, w jakiej zostało oparte na abuzywnych zapisach umowy. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., tj. stosunkowo rozdzielono koszty procesu. Łącznie wszystkie koszty poniesione w procesie wynosiły 7 984 zł, z czego powódka poniosła koszty w wysokości 4 367 zł (tj. 750 zł opłata od pozwu, 17 zł opłata skarbowa i 3600 zł koszty zastępstwa procesowego). Z żądnej kwoty 16765,91 zł, powódka utrzymała się ze swoim żądaniem w zasądzonej kwocie 7.548,89 zł, a więc w 45 %. Tak więc przy rozdzieleniu stosunkowym kosztów, powód powinien ponieść 55 % tych kosztów, co daje 4 391,20 zł, zaś pozwany powinien ponieść 45 % tych kosztów, co daje ok. 3 592,80 zł. Skoro pozwany poniósł koszty w wysokości większej, tj. 3.617,00 zł, należało od powoda zasądzić na rzecz pozwanego różnicę w tych kosztach wynoszącą 24,20 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.