k.p.c., bowiem przepis ten ma zastosowanie w sprawach z zakresu kurateli, a w niniejsza sprawie został ustanowiony kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego. W punkcie IV sentencji wyroku kwotę 83,66 zł, jako nieuwzględnioną przy pobieraniu zaliczki na koszty ustanowionego kuratora Sąd I instancji nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie na podstawie art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Apelację od powyższego wyroku wniósł kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, zaskarżając go w całości co do pkt I, II i w część co do pkt III w zakresie nie przyznania - ponad to w wyroku - wynagrodzenia na rzecz kuratora w kwocie 496,80 zł tj. podatku VAT. W złożonej skardze zarzucił:
dokonując jego błędnej interpretacji, polegające na nieprzyznaniu podatku VAT do wynagrodzenia określonego w pkt III wyroku, a więc łącznie kwoty 2.656,80 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora oraz kwotę 83,66 zł tytułem zwrotu kosztów;
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie wynagrodzenia na rzecz kuratora za II instancję wedle norm przepisanych zwiększonego o 23 % podatek VAT, (mając na uwadze art.
W późniejszym czasie skarżący sprecyzował pkt 3 wniosków apelacji wskazując, iż punkt ten dotyczy wniosku o przyznanie wynagrodzenia, a więc wnosi w nim o przyznanie kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego - O. J. wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora za II instancję wedle norm przepisanych, zwiększonego o 23 % podatek VAT. W odpowiedzi na apelację strona powodowa postulowała jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego w apelacji wg norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie co do istoty, za wyjątkiem części dotyczącej wysokości przyznanego kuratorowi przez Sąd I instancji wynagrodzenia. Wskazać na wstępie trzeba, iż Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe prawidłowo, dokonując wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo też dokonał jego oceny, szczegółowo odnosząc się do każdego dowodu - zgodnie z regułą wyrażoną w art. 233 § 1 k.p.c. Najwyraźniej nie budzi to także wątpliwości skarżącego, skoro odnośny zarzut naruszenia ww. przepisu nie znalazł się w jego apelacji. Przedstawiony przez stronę powodową materiał dowodowy był spójny i dawał podstawy do przyjęcia, że strony zawarły umowę pożyczki, pozwany nie wywiązywał się z przyjętych na siebie obowiązków, skutkiem czego było skierowanie do niego wezwania do zapłaty, a następnie wypowiedzenie umowy przez stronę powodową zgodnie z warunkami określonymi w umowie oraz przepisach prawa, skutecznie doręczone, a także ostateczne wezwanie do zapłaty w związku z wypowiedzeniem umowy pożyczki. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał nadto na ustalenie kwoty zadłużenia. Nie sposób zatem podzielić stanowiska skarżącego wyrażonego w apelacji, iż Sąd I instancji nieprawidłowo ustalił fakty w zakresie skuteczności wypowiedzenia umowy już po wdrożeniu restrukturyzacji. Swoje stanowisko opiera on na braku skutecznego doręczenia wezwania pozwanego do zapłaty oraz wypowiedzenia, a w konsekwencji niewymagalności roszczenia, jednakże kwestię tą Sąd Okręgowy bardzo dokładnie i w pełni słusznie wyjaśnił, a Sąd odwoławczy w całości tą argumentację aprobuje uznając, iż odmienne zapatrywania skarżącego stanowią wyłącznie niepopartą dowodami i nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny aprobuje w całości ustalenia faktyczne Sądu I instancji i przyjmuje je za własne czyniąc podstawą orzeczenia w sprawie. Nie można także zgodzić się z zarzutem łączącym się z powyższymi zastrzeżeniami skarżącego, a dotyczącym naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 69 w zw. z art. 75 w zw. z art. 75 c Ustawy z dnia 29.08.1997 r. prawo bankowe zw. z art. 6 i art 61 k.c. Sąd I instancji prawidłowo te przepisy zastosował, co obszernie i właściwie uzasadnił, w odróżnieniu od kuratora, którego skarga w tym zakresie jest lakoniczna i sprowadza się właściwie do prostego zanegowania rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w oparciu o stosowne przepisy prawa. Bezzasadnym pozostaje także zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. art. 118 w zw. z art. art. 379 § 2 k.c. poprzez błędną jego interpretację i nie uznanie, że raty kredytu przedawniły się samodzielnie, jako będące świadczeniem podzielnym, które może być spełnione częściowo bez istotnej zmiany jego przedmiotu lub wartości. Słusznie zauważa Sąd Okręgowy, że całość roszczenia stała się wymagalna po upływie 30 dniowego okresu wypowiedzenia dokonanego pismem z dnia 22 lutego 2018 r., natomiast pozew został złożony w sądzie w dniu 26 czerwca 2019 r., stąd o przedawnieniu roszczenia nie może być mowy. Wbrew próbom wykazania zasadności stosowania ww. przepisów, nie można w tym przypadku mówić o podzielności świadczenia, które przedawniałoby się oddzielnie dla każdej z części świadczenia pieniężnego. Twierdzenia skarżącego o naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 385 1 k.c. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie wobec uznania, iż umowa kredytu nie była objęta klauzulami abuzywnymi, także nie zasługują na akceptację. Sąd I instancji wyjaśnił dlaczego nie uznaje abuzywności klauzul, na które wskazuje kurator i jego pogląd także w tym zakresie Sąd odwoławczy afirmuje. Sam skarżący bez przekonania wskazuje w treści uzasadnienia apelacji, iż „wydaje się, że takie zapisy umowne są klauzulami abuzywnymi”. Praktycznie nie motywuje natomiast swojego stanowiska, w prosty sposób zaprzeczając temu wyrażonemu przez Sąd I instancji. W związku z tym zarzutu tego nie można uznać za uzasadniony. Nadmienić należy, iż - jak słusznie zauważa powód w odpowiedzi na apelację - powyższe zastrzeżenia podnoszone w skardze kuratora nie są nowe. Kurator wszystkie je powoływał w postępowaniu przed Sądem I instancji, do wszystkich tych zarzutów odniósł się powód w swoich pismach, a Sąd I instancji wszystkie je rozważył i uznał za niezasadne, opisując to obszernie w uzasadnieniu wyroku, a Sąd odwoławczy motywy te podziela. W tym stanie rzeczy wniosek pozwanego o zmianę w całości zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i obciążenie powoda kosztami postępowania i procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, nie mógł zostać uwzględniony i dlatego na podstawie art. 385 k.p.c. apelację w tej części Sąd odwoławczy oddalił. Jedyny słuszny zarzut wyrażony w apelacji, to ten dotyczący naruszenia przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art.
dokonując jego błędnej interpretacji, polegający na nieprzyznaniu podatku VAT oraz § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 09.03.2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków, poniesionych przez kuratorów, ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej poprzez jego błędne zastosowanie i nie zasądzenie należności jak dla pełnomocników z wyboru, tj. w zakresie dodania do wynagrodzenia VAT-u. Sąd odwoławczy w całej rozciągłości podziela argumentację skargi w tej części. W istocie zatem kuratorowi, z uwagi na treść art.
k.p.c oraz prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, należało się wynagrodzenie powiększone o stawkę podatku od towarów i usług. Tym samym na zasadzie art. 386 § 1 k.p.c. w tej części Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie III kwotę 2.243,66 zł zastąpił kwotą 2.740,46zł. W konsekwencji jednak Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok także w punkcie IV kwotę 83,66 zł zastępując kwotą 580,46 zł, jako nieuwzględnioną przy pobieraniu zaliczki na koszty ustanowionego kuratora, którą sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie na podstawie art. 113 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Apelacja pozwanego niemal w całości podlegała oddaleniu. Powód uległ tylko co do nieznacznej części dotyczącej wynagrodzenia kuratora, co bardziej wynikało z błędu Sądu Okręgowego, niż działań procesowych powoda, na które miałby on wpływ. Sąd odwoławczy w punkcie 3 zasądził zatem od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.050,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego stanowiących równowartość wynagrodzenia pełnomocnika, opierając rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania apelacyjnego na zasadzie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i § 2 pkt 6, § 10 ust. 1 pkt 2 i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 t.j.). W punkcie 4 jednocześnie przyznał kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego radcy prawnemu O. J. od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 1.992,60 zł, w tym kwotę 372,60 zł podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za sprawowanie funkcji w postępowaniu apelacyjnym. Wysokość wynagrodzenia kuratora Sąd Apelacyjny ustalił w oparciu o § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 536) w zw. z art.
k.p.c., jako 40 % stawki minimalnej za czynności radcy prawnego, ustalanej na podstawie wartości przedmiotu sporu (§ 2 pkt 6 i §10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych — tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265 t.j.) i powiększonego o stawkę podatku od towarów i usług. W konsekwencji powyższego w punkcie 5 Sąd Apelacyjny nakazał zaś na podstawie art. 113 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 1.992,60 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych związanych z wynagrodzeniem kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w postępowaniu odwoławczym.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.