k.c. stwierdzając, że : - warunki umowy nie były negocjowane - powodowie ze swej strony proponowali jedynie wysokość kredytu w złotówkach i wysokość możliwej do zapłaty przez nich raty w złotówkach z uwagi na wysokość dochodów; - powodowie zdecydowali się na zawarcie kredytu denominowanego do CHF bowiem nie usłyszeli ze strony banku informacji wysokości ryzyka z nim związanego; - klauzule waloryzacyjne zawarte w umowie określają świadczenia główne stron jednak podlegają ocenie z mocy art.
gdyż nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny- co pozwala na ich zakwalifikowanie jako abuzywnych z uwagi na ich sprzeczność z dobrymi obyczajami oraz rażące naruszenie interesów konsumentów. Zdaniem Sądu Okręgowego, należy podzielić stanowisko powodów, iż zapisy klauzul przeliczeniowych umowy wymienione w pozwie dawały bankowi możliwość ustalania kursu waluty, bez wskazania kryteriów. Sąd podkreślił, że nie chodzi przy tym o to czy i na ile bank stosował zbyt wysoki kurs, lecz o brak sprecyzowania kryteriów ustalania tego kursu w umowie w taki sposób, aby był sprawdzalny. Z tego względu w ocenie tego Sądu bezzasadne jest czynienie szczegółowych ustaleń w kierunku sprawdzania czy stosowano kurs sprawiedliwy czy też krzywdzący dla powodów. Sąd Okręgowy wywodził ,że pozwany przyznał sobie prawo do jednostronnego określenia wysokości wypłaconej kwoty oraz regulowania wysokości rat kredytu poprzez wyznaczanie w tabelach kursowych kursu sprzedaży franka szwajcarskiego. Taka regulacja stanowi o naruszeniu przez pozwanego dobrych obyczajów, które nakazują, aby ponoszone przez konsumenta koszty związane z zawarciem umowy były możliwe do przewidzenia. Podsumowując tę część rozważań Sąd wskazał, że podzielił pogląd powodów, iż postanowienia umowy zawarte § 4 pkt 2 oraz § 21 ust. 2 części ogólnej stanowią niedozwolone klauzule umowne w świetle treści art.
Stwierdził, że powodowie zapisami abuzywnymi nie są związani. Sąd wskazał, że TSUE wielokrotnie podkreślał w orzecznictwie, iż niedopuszczalna jest modyfikacja postanowienia uznanego za abuzywne lub zastąpienie go innym. Dyrektywa 93/13 sprzeciwia się modyfikacji treści umowy w taki sposób, aby wyeliminować abuzywność kontrolowanego przepisu. Niezwiązanie konsumenta abuzywnymi zapisami musi bowiem w ocenie Sądu działać odstraszająco. Sąd Okręgowy uznał też, że zastosowanie art. 358 k.c. w miejsce pominiętego zapisu umowy jest niedopuszczalne , bowiem wszedł on w życie 24 stycznia 2009, a więc po zawarciu umowy. W zakresie żądania zapłaty Sąd odwołał się do regulacji z art. 405 k.c., 410 k.c. wskazując, że rozliczenie stron powinno odbyć się zgodnie tzw.teorii dwóch kondykcji. Zauważył, że wskazana przez powodów kwota wpłat dokonanych na rzecz pozwanego w wykonaniu umowy w okresie od 17 września 2008 r. do 20 maja 2020 r.( wynikająca z zaświadczenia Banku) to 209.759,07 zł i do takiej łącznej kwoty żądania powodów uznał za wykazane. W związku z faktem, iż powodowie jako małżonkowie zawarli umowę o rozdzielności majątkowej, na rzecz każdego z nich Sąd zasądził po 104.879,54 zł (pkt 2 i 3 wyroku).W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił (pkt 4 wyroku). O odsetkach Sąd orzekał na podst. art. 455 k.c. biorąc pod uwagę modyfikację powództwa, dokonaną pismem z dnia 7 kwietnia 2022 r., zgodnie z którą powodowie żądali odsetek ustawowych od dnia wniesienia modyfikacji. W związku z powyższym Sąd orzekł, iż odsetki ustawowe są należne od dnia 7 kwietnia 2022 r. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia Sąd uznał, że jest on bezzasadny. Podzielił te poglądy judykatury, zgodnie z którymi początek biegu terminu przedawnienia może się rozpocząć gdy konsument nabywa wiedzę o nieuczciwych postanowieniach w umowie. Wskazał, że TSUE przyjmuje w swoich orzeczeniach, że świadomość konsumenta o nieuczciwym charakterze postanowień umownych jest warunkiem koniecznym dla rozpoczęcia biegu terminu proceduralnego na podstawie prawa krajowego, takiego jak termin przedawnienia roszczeń. Powodowie zainteresowali się sprawą po doniesieniach medialnych, czyli „ w ostatnich czasach ”. O kosztach procesu Sąd orzekał na podstawie art. 98 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W związku z faktem, iż powództwo tylko w nieznacznym stopniu podlegało oddaleniu, Sąd obciążył kosztami stronę pozwaną. Opłata od pozwu wynosiła 1.000 zł, a koszty zastępstwa procesowego 10.834 zł. Sąd zasądził na rzecz każdego z powodów po 5.917,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 5 wyroku). Wyrok zaskarżył pozwany w zakresie punktów 1, 2, 3 i 5. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił : 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 58 § 2 k.c. w zw. z art. 69 ust 1 pr. bank polegające na ich błędnej wykładni poprzez uznanie, że Umowa kredytu z dnia 23 maja 2008 r. była nieważna od samego początku jako sprzeczna z naturą zobowiązania i z ustawą — prawem bankowym, ponieważ jej istotne postanowienia nie zostały dochowane, w tym przede wszystkim oznaczenie waluty i kwoty kredytu, 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 353 1 k.c. w zw. z art. 58§ 1 k.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż Umowa kredytu stanowi przekroczenie zasady swobody umów z uwagi na możliwość jednostronnego określania przez Pozwanego kursu waluty, co prowadzi do uznania Umowy za nieważną, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art.
1 i § 3 k.c. oraz art. 385 2 k.c. polegające na ich błędnej wykładni skutkującej uznaniem, że postanowienia umowy wskazane w uzasadnieniu wyroku stanowią niedozwolone klauzule umowne, w szczególności wskutek błędnego uznania, że postanowienia te nie byty przedmiotem indywidulanych uzgodnień stron, kształtują prawa i obowiązki Powodów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz rażąco naruszają interesy strony powodowej, mimo, iż prawidłowa wykładnia norm zawartych w ww. przepisach prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do ww. postanowień nie zaktualizowały się ustawowe przestanki stwierdzenia ich abuzywności, 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art.
w zw. z art. 358 k.c. polegające na jego błędnej wykładni poprzez uznanie, że w związku z brakiem możliwości dalszego wykonywania Umowy Kredytu wskutek niedozwolonego charakteru kwestionowanych klauzul Umowa Kredytu jest nieważna w całości, podczas gdy przepis art.
nie wiąże z abuzywnością klauzul umownych skutku w postaci sprzeczności treści lub celu umowy (czynności prawnej) z ustawą lub zasadami współżycia społecznego, powodującego nieważność bezwzględną umowy (w całości lub 4) naruszenie prawa materialnego, tj. art.
w zw. z art 69 ust 1 pr. bank. polegające na ich błędnej wykładni poprzez uznanie, że wskutek stwierdzenia abuzywności kwestionowanych klauzul denominacyjnych nie ma możliwości ustalenia świadczeń stron (pierwotnej kwoty Kredytu oraz kwoty Kredytu pozostałej do spłaty), co skutkuje brakiem możliwości wykonania Umowy Kredytu, podczas gdy właściwa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że kwotą oddaną przez Bank do dyspozycji Strony Powodowej, którą Strona Powodowa zobowiązana jest zwrócić zgodnie z Umową Kredyty, jest kwota kredytu wyrażona w CHF, wskazana przez strony w § 2 ust. 1, nie zaś kwota środków wypłaconych jej w PLN; 5) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 481§ 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zasądzeniu na rzecz każdego z Powodów ustawowych odsetek za opóźnienie od kwot po 104.879,54 zł od dnia 7 kwietnia 2022 r., podczas gdy ewentualne ustawowe odsetki za opóźnienie powinny zostać zasądzone najwcześniej od dnia następującego po doręczeniu Pozwanemu przez Sąd pisma stanowiącego modyfikację powództwa, tj. od dnia 12 kwietnia 2022 r. 6) naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 235 2 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c., poprzez bezpodstawne pominięcie dowodu z zeznań świadka A. S. zgłoszonego przez Pozwanego w piśmie procesowym z dnia 27 października 2021r., podczas gdy dowód ten miał wykazać fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. m.in. okoliczności zawarcia Umowy kredytu pomiędzy Powodami a Pozwanym, w tym zakres informacji udzielonych Powodom w przedmiocie ryzyka kursowego, a także był przydatny do wykazania faktów wymienionych w odpowiedzi na pozew oraz w żaden sposób nie zmierzał do przedłużenia postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i bezzasadnego uwzględnienia powództwa. Nadto w treści apelacji pozwany podniósł zarzut zatrzymania zasądzonych wyrokiem Sądu I instancji na rzecz każdego z Powodów kwot po 104.879,54 zł do czasu zaofiarowania zwrotu przez Powodów na rzecz Pozwanego kwoty 321.544,60 zł tytułem wypłaconego Powodom kapitału na podstawie Umowy kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny nr (...) (...)/2008 dnia 23 maja 2008 r. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pozwany domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powodów na jego rzecz zwrotu kosztów procesu w obu instancjach . Pozwany domagał się też ponownego rozpoznania postanowienia Sądu I instancji z dnia 1 kwietnia 2022 r. w przedmiocie pominięcia dowodu z zeznań świadka A. S. oraz zmiany ww. postanowienia poprzez dopuszczenie oraz przeprowadzenie tego ww. dowodu na okoliczności zawarte w odpowiedzi na pozew oraz w piśmie procesowym z dnia 27 października 2021 . Sąd Apelacyjny zważył, co następuje : Apelacja pozwanego odniosła skutek jedynie w niewielkiej części . Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Uzasadniony był zarzut naruszenia prawa procesowego tj. . art. 235 2 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c., poprzez bezpodstawne pominięcie dowodu z zeznań świadka A. S.. Sąd odwoławczy zmierzając do przeprowadzenia tego dowodu na etapie postępowania apelacyjnego wezwał pozwanego do uzupełnieni jego braków przez wskazane prawidłowego adresu na który należy przesłać wezwanie dla tego świadka. W zakreślonym terminie brak ten nie został usunięty- co skutkowało pominięciem tego dowodu przez Sąd Apelacyjny na podstawie art. . 235 2 § 1 pkt 6 k.p.c. Ostateczne zatem zarzuty pozwanego związane z pominięciem tego dowodu przez Sad Okręgowy muszą być uznane za pozostające bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia w sprawie. Pozwany nie podnosił innych zarzutów naruszenia prawa procesowego. Sąd Apelacyjny uznaje, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych po rozważeniu całości zebranego materiału dowodowego, a dokonując oceny okoliczności wynikających z dokumentów oraz zeznań powodów nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny za własny przyjął ustalony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny, czyniąc go podstawą swojego rozstrzygnięcia. Przechodząc do oceny umowy zawartej przez strony, należy wskazać, że prawidłowe jest stanowisko Sądu Okręgowego, iż oceniana w sprawie umowa musi być uznana za nieważną od momentu jej zawarcia. Zdaniem Sądu Apelacyjnego wynik przeprowadzonego postępowania dowodowego, obejmującego analizę treści spornych zapisów umów i ustalonych okoliczności jej zawarcia , prowadzi do stwierdzenia nieważności umowy w całości z powodu bezskuteczności jej głównych postanowień i niedopuszczalności ich zastąpienia innymi ze względu na konieczność utrzymania podstawowych jej elementów decydujących o jej charakterze prawnym, co ostatecznie musiało prowadzić do uwzględnienia powództwa. Sąd drugiej instancji podziela rozważania prawne przedstawione przez sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, o ile odnoszą się właśnie do ustalenia, że umowa zawierała postanowienia abuzywne i skutków tej abuzywności . Wskazać należy, że co do zasady umowa kredytu denominowanego do waluty CHF mieści się w ramach konstrukcji ogólnej umowy kredytu bankowego i stanowi jej możliwy wariant (art. 353 1 k.c. w związku z art. 69 ustawy z 1997 r. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe). Uzupełnieniem zasady swobody umów jest przepis art. 358 1 § 2 k.c., zgodnie z którym strony mogą zastrzec w umowie, że wysokość świadczenia pieniężnego zostanie ustalona według innego niż pieniądz miernika wartości. W sprawie nie było sporne, że powodowie przy zawieraniu umowy mieli status konsumentów. Oceny kwestionowanych przez powodów postanowień umowy należało zatem dokonać w pierwszej kolejności zgodnie z regulacją z art.
Sąd Apelacyjny aprobuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż postanowienia umowy określające to, w jaki sposób w ocenianej umowie miał być wykonywany mechanizm związany z denominowaniem umowy do waluty obcej, są abuzywne. Dotyczy to postanowień wynikających z § 4 ust. 2-3, § 21 ust. 2 pkt 1, pkt 2 lit b, pkt 3, § 35 ust. 1 części ogólnej przedmiotowej umowy. Oceny uczciwego charakteru tych postanowień, należy dokonać na chwilę zawarcia umowy kredytu , z odniesieniem do wszystkich okoliczności, o których pozwany Bank wiedział lub mógł wiedzieć przy zawieraniu umowy (tak: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC 2019/1/2), stosownie do art. 4 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Oceniane postanowienia umowy kredytu obejmowały nie tylko zasady przeliczenia świadczeń stron z wykorzystaniem dwóch różnych kursów pary walut CHF/PLN ustalanych arbitralnie przez pozwanego, ale i także zapisy, które wprowadzają do umowy ryzyko walutowe - stanowiąc klauzulę określającą główne świadczenia stron. Mechanizm przeliczeniowy wynikający ze wskazanych postanowień należy zakwalifikować do głównych warunków umowy, skoro wpływał w sposób bezpośredni na wysokość zobowiązania Banku zrealzowanego w złotych polskich jak i wysokość poszczególnych rat kredytu – płaconych przez powodów w złotych polskch .Taki warunek może jednak zostać zwolniony z oceny jego nieuczciwego charakteru tylko wówczas, gdy został wyrażony w sposób jednoznaczny i zrozumiały (art. 385
Należy dodać, iż fakt, że konsument znał treść danego postanowienia i rozumiał je, nie przesądza o tym, że zostało ono indywidualnie uzgodnione. Trzeba też zaznaczyć, że wybór do spłaty rat kredytu rachunku prowadzonego w złotych polskich (opcja z § 21 ust 2 pkt 1 (...) ), nie oznacza, że zasady spłaty kredytu dokonywanej w złotych polskich zostały uzgodnione w toku indywidualnych negocjacji . Powodowie przyjęli jedną z opcji spłaty rat z przewidzianych we wzorcu umowy. Nadto wybór którejkolwiek z opcji przewidzianych w §21 ust. 1 wiązał się ze spłatą rat na zasadach określonych przez pozwanego we wzorcu. Odnosząc się do regulacji z § 21 części ogólnej umowy , w którym zapewniono kredytobiorcy możliwość wyboru rachunku do spłaty rat kredytu , co w przypadku wyboru rachunku walutowego pozwalało na uniknięcie odesłania do kursów walut ustalanych przez pozwanego, trzeba uznać, że zapis ten nie ma znaczenia dla oceny abuzywności ocenianych postanowień umowy określających sposób wykonywania mechanizmu denominacji w ocenianej umowie. Po pierwsze trzeba wskazać, że zgodnie z treścią umowy, biorąc pod uwagę cel kredytowania, kredyt mógł być uruchomiony wyłącznie w złotych polskich, a zatem wysokość świadczenia Banku musiała być ustalona z wykorzystaniem postanowienia o charakterze abuzywnym (§ 4 ust 2 części ogólnej umowy ). Wybór do spłaty rat kredytu rachunku walutowego , dawał jedynie kredytobiorcy potencjalną możliwość uniknięcia związanego z zawarciem umowy ryzyka kursowego. Aby ten wybór był decyzją świadomą w kontekście ryzyka związanego z wykonywaniem umowy , powodowie musieliby mieć jednak świadomość tego, na czym polega ryzyko walutowe i kursowe związane z zawarciem umowy kredytu. Pozwany obowiązku informacyjnego nie wypełnił natomiast należycie ani w kontekście ryzyka walutowego, ani w kontekście ryzyka kursowego - co zostało już wyjaśnione. Nadto trzeba wskazać, iż w wyroku wydanym w sprawie C- 139/22 TSUE w odpowiedzi na pytania zadane przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, wskazał m.in., że art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że postanowienie umowy, które ze względu na warunki wykonania niektórych przewidzianych w nim zobowiązań danego konsumenta należy uznać za nieuczciwe, nie może utracić takiego charakteru z powodu innego postanowienia tej umowy, które przewiduje możliwość wykonania przez tego konsumenta tych zobowiązań na innych warunkach (por. pkt 57 wyroku). Jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, brak jest możliwości zastąpienia abuzywnych klauzul jakimkolwiek przepisem dyspozytywnym czy to kodeksu cywilnego czy też prawa bankowego lub innego polskiego aktu prawnego. Stwierdzenie abuzywności postanowień umownych powoduje zatem, że przedmiotowa umowa jest nieważna ex tunc i ex lege. Eliminacja ze stosunku prawnego postanowień uznanych za abuzywne prowadzi bowiem do zniweczenia całego stosunku prawnego. Nie jest możliwe ustalenie wysokości świadczenia Banku ( kredyt mógł być uruchomiony wyłączne w złotych polskich ). Nie ma też możliwości ustalenia wysokości rat kredytu - w wariancie spłaty wybranym przez powodów . Wskazane usunięcie klauzul denominacyjnych czyni zawartą przez strony umowę dotkniętą nie dającym się usunąć brakiem, skutkującym jej nieważnością, co powoduje że szczegółowe odnoszenie się do innych kwestii jest już zbędne. W ocenie Sądu Odwoławczego nie ma możliwości zastosowania do przeliczeń, zamiast kursu kupna/sprzedaży Banku kursu ustalanego przez NBP – art. 358 § 2 k.c. Przepis o tej treści nie obowiązywał w dacie zawarcia umowy, zatem nie może uzupełnić jej postanowień umowy. Niezależnie od powyższego Sąd drugiej instancji stoi na stanowisku, iż odwołanie się do art. 358 k.c. nie usuwałoby z umowy postanowień abuzywnych, te bowiem nie odnoszą się wyłącznie do zasad ustalania przez bank kursu CHF i zagadnienia spreadu, lecz do kwestii zasadniczej – ryzyka walutowego wiążącego się z samym faktem związania konsumenta kredytem walutowym. Takiego ryzyka nie usuwa art. 358 k.c., który ponadto nie został przez ustawodawcę przewidziany jako przepis mogący zastąpić bezskuteczne postanowienia umów zawieranych przez profesjonalistów z konsumentami, lecz dotyczy samej możliwości wykonania ważnie zawartej umowy przez spełnienie świadczenia w walucie polskiej. Z tych samych przyczyn wykluczone jest zastosowanie w sprawie w miejsce postanowień abuzywnych np. art. 24 i 32 ustawy o Narodowym Banku Polskim, jako mających charakter ogólny, których ratio legis nie jest zastępowanie luk w umowie wywołanych wyeliminowaniem z niej postanowień niedozwolonych. Nie ma również mowy o podstawieniu pod nie ustalonych zwyczajów, albowiem jedyne jakie wchodziłyby w grę to zwyczaje dotyczące kredytów indeksowanych/denominowanych do walut obcych - a takie się nie wykształciły (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, LEX nr 2771344). W postępowaniu przed sądem pierwszej instancji powodowie zgłosili żądanie ustalenia nieważności tejże umowy w oparciu o art. 189 k.p.c. i Sąd trafnie uznał je za zasadne, gdyż po stronie kredytobiorców istniał interes prawny, co Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił i uzasadnił. Konsekwencją stwierdzenia nieważności umowy było słuszne przyjęcie przez Sąd Okręgowy zasadności żądania zwrotu kwot, jakie powodowie świadczyli w wykonaniu nieważnej umowy - w oparciu o art. 405 k.c. w związku z art. 410 § 1 i 2 k.c. W razie bowiem nieważności umowy i żądania konsumentów zwrotu spełnionego świadczenia rozliczenia dokonać należy w oparciu nie o teorię salda, lecz teorię podwójnej kondykcji, zgodnie z którą każda ze stron zgłasza żądanie zwrotu odrębnie, bez automatycznego kompensowania przez sąd (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 r., III CZP 11/20). Brak podstaw do przyjęcia , że konsument spłacający kredyt udzielony mu na podstawie umowy dotkniętej nieważnością, czyni zadość zasadom współżycia społecznego w rozumieniu art. 411 pkt 2 k.c. Przepis ten jest w orzecznictwie interpretowany wąsko i stosowany w praktyce w odniesieniu do świadczeń quasi-alimentacyjnych czy związanych ze stosunkiem pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2011 r., I CSK 286/10, M. Praw. 2011, nr 24, s. 134). W zasadzie nie ma zaś potrzeby sięgania do niego w sytuacji, w której wzbogacony środkami pieniężnymi wypłaconymi przez bank w wykonaniu nieważnej umowy kredytu jest prawnie (a nie tylko moralnie) zobowiązany do jej zwrotu. Uzasadniony okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zasądzeniu na rzecz powodów odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 7 kwietnia 2022r. Sąd W całości podziela w tym zakresie argumentację przedstawioną w apelacji, z tym zastrzeżeniem, że jak wynika z akt sprawy pismo modyfikujące żądanie zapłaty było pozwanemu doręczone w dniu 27 kwietnia 2022r. i z tego względu odsetki są należne powodom od dnia następnego tj. od 28 kwietnia 2022r. - co skutkowało koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku w jego punktach 2 i 3 . Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, podnoszone w apelacji, nie mogły natomiast odnieść skutku. Sąd Apelacyjny uznał, że nie zasługiwał na uwzględnienie zgłoszony przez pozwanego zarzut skorzystania z prawa zatrzymania. Jak wyżej wskazano w treści apelacji pozwany podniósł zarzut zatrzymania zasądzonych wyrokiem Sądu I instancji na rzecz każdego z Powodów kwot po 104.879,54 zł do czasu zaofiarowania zwrotu przez powodów na rzecz pozwanego kwoty 321.544,60 zł tytułem wypłaconego powodom kapitału. Zgłaszając ten zarzut pozwany powołał się na skierowane do powodów oświadczenia z dnia 8 sierpnia 2022r. o skorzystaniu z prawa zatrzymania (k. 281 i 282 ).Wraz z pismem z dnia 2 lutego 2024r. (k. 371 ) pozwany przedstawił kopie pocztowej książki nadawczej celem wykazania że w dniu 8 sierpnia 2022r. na adres powodów przesłana została korespondencja wraz z wydrukami z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej z których wynikał że 11 sierpnia 2022r pod adresem zamieszkania powodów w dniu 11 sierpnia 2022r doręczono dwie przesyłki polecone ( numery końcowe (...) i (...) ) - przy czym w książce nadawczej brak wskazania takich numerów przesyłek przez co nie było możliwe ustalenie, że doręczenia wynikające z sytemu odnoszą się do przesyłek opisanych w książce nadawczej jako adresowanych do powodów ( karty akt 372. 373 i 374 ). Następnie w toku postępowania apelacyjnego pozwany złożył pismo z dnia 21 lutego 2024r. , do którego dołączył datowane na 24 stycznia 2024r. skierowane do powodów oświadczenia o skorzystaniu z prawa zatrzymania (k. 381 i 385 ), oraz wydruki z systemu śledzenie przesyłek z którego wynika, że w dniu 7 lutego 2024r. powodom doręczono oświadczenia z dnia 26 stycznia 26 stycznia 2024r . Na rozprawie w dniu 29 lutego 2024r pełnomocnik pozwanego oświadczył, że ostatecznie pozwany powołuje się na zarzut zatrzymania w związku ze skierowaniem do powodów oświadczeń datowanych na 26 stycznia 2024r. Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym sprawę stoi jednak na stanowisku, że z uwagi na charakter roszczeń stron, które pozostają do rozliczenia w związku z ustaleniem nieważności umowy, zarzut zatrzymania nie może być uwzględniony. Roszczenia te mają charakter pieniężny. Sąd odwoławczy podziela pogląd, zgodnie z którym w sytuacji gdy wzajemne wierzytelności istnieją i są jednorodzajowe (obie strony są zobowiązane do wzajemnego spełnienia świadczeń pieniężnych), to w kodeksie cywilnym dla rozwiązania tego problemu ustawodawca przewidział dalej idącą instytucję, a mianowicie potrącenie wzajemnych wierzytelności (art. 498 i nast. k.c.)- skutkiem czego jest umorzenie wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej (zob. publikowane w LEX : wyrok SN z 17 marca 2022 r. II CSKP 474/22., postanowienie SN z 25 stycznia 2024 r. CSK 6186/22 , postanowienie SN z 25 stycznia 2024 r. I CSK 6224/22) . Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji na podstawie 386 § 1 k.p.c. i 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego postanowiono zgodnie z art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 §1 k.p.c., zasądzając je w całości na rzecz powodów, którzy ulegli jedynie w niewielkim zakresie (co do części żądania odsetkowego). Zasądzone na rzecz powodów koszty obejmują wynagrodzenie pełnomocnika, którego wysokość została określona zgodnie z §2 pkt. 7 w zw. z §10 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych . SSA Aneta Wolska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.