k.p.c.), bowiem pomimo wezwania, nie stawili się oni na rozprawę. Nie usprawiedliwili także swojej nieobecności. Sąd Okręgowy na podstawie art.
k.p.c. pominął dowód z dokumentów w postaci dyplomów, medali i listu gratulacyjnego, z informacji (...), wydruku z Gazety (...), wyroku TK oraz dowód z opinii biegłych z zakresu grafologii, z zakresu psychiatrii i psychologii, a także przesłuchania świadków. Zaoferowane jako dowody artykuły naukowe, publikacje i nagrody nie mają znaczenia dla ustalenia okoliczności istotnych w sprawie i nie stanowią podstawy do oceny ewentualnego naruszenia dóbr osobistych powodów. Nie stanową również podstawy do oceny ewentualnej krzywdy, jakiej powodowie mogli dostać. Wydruk ze strony internetowej Gazety (...) oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego w żaden sposób nie są powiązane z niniejszym postępowaniem. Wnioskowani świadkowie mieli zeznawać na okoliczność naruszenia dóbr osobistych powodów oraz niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej i na okoliczność wartości wynalazków powodów i wynalazków L. Ł. i ich unikalnego zastosowania w wielu branżach. Zdaniem Sądu Okręgowego dowód ten był nieprzydatny do wykazania zasadności roszczeń powodów. Ponadto, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (z dokumentów) był wystarczający do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków prowadziłoby do niepotrzebnego przedłużenia postępowania. Z podobnych względów Sąd Okręgowy pominął wniosek o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych. Sąd Okręgowy pominął też dowód z opracowania obejmującego pierwszą firmę powoda pod tytułem Historia wynalazku znanego jako (...) (k. 156- 195) złożonego przez powoda P. Ł., bowiem jest to dokument prywatny sporządzony przez powodów i nie stanowi dowodu na bezprawność działania pozwanych. Sąd Okręgowy oddalił też wniosek powoda o przeprowadzenie dowodu z akt spraw sądowych prowadzonych przez Sądy Rejonowy i Okręgowy w J., przez Wydziały Gospodarcze i Karne tych Sądów, a także z akt Prokuratury Okręgowej w J. i z akt Sądu OkręgowegoL.w L., bowiem wnioski te zostały sformułowane w sposób nieprawidłowy. Sąd Okręgowy podkreślił, że to wnioskującego o przeprowadzenie dowodu obciąża powinność ich wskazania (por. art. 126 § 1 pkt 3 k.p.c.), a bez stosownych informacji w tym zakresie nie można zbadać istotności faktu z punktu widzenia przedmiotu procesu, jego spornego charakteru i zdatności wykazania wskazanym środkiem dowodowym. Dowodem co do zasady mogą być przy tym określone dokumenty zawarte w innej sprawie, a nie akta sprawy. Wprawdzie judykatura nie wyklucza dopuszczalności poddania merytorycznej ocenie ogólnie sformułowanego wniosku o przeprowadzenie dowodu z akt innej określonej sprawy, ale tylko wyjątkowo, gdy strona nie może bliżej oznaczyć swego wniosku (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 listopada 2015 r., IV CSK 52/15). W sytuacji, gdy akta są stronie znane, ma do nich dostęp, jak w tym wypadku, stosowne dokumenty można było skonkretyzować i wnosić o przeprowadzenie z nich dowodu. Sąd Okręgowy pominął dowód z zeznań stron wobec ich nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawie na którą zostali wezwani celem przeprowadzenia dowodu. Sąd Okręgowy wskazał, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Okręgowy wskazał, że powodowie domagali się ochrony dóbr osobistych na podstawie art. 23 k.c. i 24 k.c. w związku z art. 448 k.c. Sąd Okręgowy odwołał się do ww. przepisów i wskazał, że w orzecznictwie i doktrynie zaznacza się, że rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych sąd powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne (por. Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2004 r., V CSK 609/03). Kwalifikowanie określonego zachowania jako naruszenie dóbr osobistych nie może się przy tym odbywać według miary indywidualnej wrażliwości (oceny subiektywnej) żądającego ochrony, który czuje się dotknięty zachowaniem innej osoby, ale powinno uwzględniać elementy obiektywne, a więc mieć na uwadze odczucia przeciętnego odbiorcy-osoby rozsądnej i racjonalnie oceniającej, nieobciążonej uprzedzeniami, nieskłonnej do wyrażania ekstremalnych sądów (por. wyrok Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2017 r., I CSK 272/16). Jak wskazuje treść art. 24 k.c., obowiązek udowodnienia, że doszło do naruszenia dóbr osobistych, spoczywa przy tym na stronie powodowej. Przed wskazaniem szczegółowych motywów rozstrzygnięcia wspomnieć należy, iż pomimo, że z roszczeniem wystąpili P. Ł. oraz E. Ł., uzasadnienie pozwu skupia się jedynie na krzywdzie doznanej przez powoda P. Ł.. W szczególności, nie wynika z niego, w jaki sposób pozwani mieliby naruszyć dobra osobiste powódki E. Ł.. Także z dołączonych dokumentów nie można takich informacji uzyskać. Strona pozwana ad. 1 - Skarb Państwa - Prokuratura Okręgowa w J. i Komenda Wojewódzka Policji we W. Sąd Okręgowy odniósł się do żądania powodów dotyczącego strony pozwanej ad. 1, to jest zaprzestania rozpowszechniania nieprawdziwych informacji dotyczących nieposiadania praw wynalazczych przez L. Ł. i powoda P. Ł. oraz wypłaty zadośćuczynienia od Skarbu Państwa i pozwanego ad. 2 K. H. kwoty 1.800.000 zł na działalność stowarzyszenia wskazanego w pozwie i wypłaty renty w kwocie 1000 zł miesięcznie wobec uszczerbku na zdrowiu psychicznym spowodowanym przez niezgodne z prawem działania organów władzy publicznej wskazać należy, iż powodowie nie wykazali na czym polegać miały działania pozwanego ad. 1 skutkujące naruszeniem dóbr osobistych powodów i nie udowodnili, aby tego typu działania miały miejsce. Z materiału dowodowego nie wynika, aby zachodził związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy działaniem jednostek Skarbu Państwa, a naruszeniem dóbr osobistych powoda P. Ł.. W sprawie należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na fakt, że działania strony pozwanej, które w ocenie powodów miały doprowadzić do naruszenia ich dóbr osobistych, nie mogą być do takich zakwalifikowane, bowiem fakt wydania, a następnie utrzymania w mocy postanowienia o przesłuchaniu i wydaniu rzeczy zaprzecza twierdzeniu, iż działanie jednostek Skarbu Państwa w tym zakresie było bezprawne. Pozwane jednostki Skarbu Państwa nie dopuściły się w sprawie rozpowszechniania nieprawdziwych informacji, o którym można mówić wyłącznie w kontekście komunikatu skierowanego do znacznej grupy odbiorców lub do grupy odbiorców niezidentyfikowanych, co powoduje, że informacja staje się powszechnie znana. Tymczasem działania pozwanych jednostek Skarbu Państwa ograniczały się do prowadzenia postępowań karnych, a komunikaty były zawarte w uzasadnieniach bądź decyzjach, a tym samym nie stanowiły rozpowszechniania. Odnosząc się do zarzutów powodów w zakresie pozbawienia ich prawa do obrony w zakresie odnoszącym się do zachowań Komendy Policji we W. i jednostek podległych i Prokuratury Okręgowej w J. wskazać należy, że nie zostało przez nich wykazane, aby na jakimkolwiek etapie postępowania ich prawa w tym zakresie były ograniczane. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu Okręgowego nie ma przesłanek do stwierdzenia, aby w wyniku działań strony pozwanej ad. 1 doszło do naruszenia dóbr osobistych powodów. Podkreślenia wymaga, że powodowie mieli świadomość, że toczy się postępowanie przygotowawcze w sprawie pod sygn. (...), które dotyczyło m.in. uzasadnionego podejrzenia przedkładania podrobionych i nierzetelnych dokumentów. Powinni więc mieć świadomość, że ich postawa wobec organów ścigania może doprowadzić do zastosowania wobec nich (w szczególności wobec powoda P. Ł.) środków, które miałyby go przymusić do wydania określonych rzeczy. Oceniając sytuację powodów z obiektywnego punktu widzenia, przy wzięciu pod uwagę toczących się postępowań sądowych oraz wiedzy w przedmiocie toczącego się postępowania przygotowawczego oraz nie przedłożenia przez powoda P. Ł. żądanych dokumentów, fakt wydania postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu oraz zrealizowanie żądań w nim zawartych przez funkcjonariuszy KW Policji we W. nie powinien być dla nich, a w szczególności dla powoda P. Ł., zaskakujący i stanowić dolegliwości tak głębokiej, żeby stanowiła naruszenie dobra osobistego. Działanie Prokuratury oraz KWP we W. miało także doprowadzić powodów, a w szczególności powoda P. Ł., do pogorszenia stanu zdrowia psychicznego. Przyjęcie, że rzeczywiście doszło do naruszenia tego dobra jest warunkowane stwierdzeniem, że działania jednostek Skarbu Państwa były bezprawne. Jak wskazano zaś już wyżej, nie ma podstaw do przyjęcia, aby działania te zakwalifikować jako bezprawne i z tego względu nie sposób również przyjąć, żeby doszło do naruszenia dóbr osobistych powodów w postaci zdrowia psychicznego, czego skutkiem miałaby być utrata możliwości pracy zarobkowej powoda P. Ł. i tym samym pozbawienie go źródła utrzymania koniecznego dla kontynuacji leczenia przewlekłego schorzenia w postaci zaburzeń afektywnych - dwubiegunowych. Dodatkowego podkreślenia wymaga przy tym, że powodowie nie przedstawili dowodu na to, że w wyniku działań jednostek Skarbu Państwa z 2018 r. doszło u nich do pogorszenia stanu zdrowia. W szczególności, z dołączonej do wniosku o zwolnienie od kosztów historii choroby powoda P. Ł. wynika, że pozostaje on w leczeniu poradni zdrowia psychicznego od 16 marca 2016 r., a zatem jego choroba miała początek wcześniej aniżeli działania pozwanej ad. 1. Wskazuje na to także sformułowane żądanie, bowiem powód P. Ł. twierdził, iż naruszenie jego dóbr osobistych w postaci zdrowia psychicznego, skutkowało utratą możliwości pracy zarobkowej i pozbawienie go źródła utrzymania koniecznego dla kontynuacji leczenia przewlekłego schorzenia w postaci zaburzeń afektywnych - dwubiegunowych. Wynika z tego, że powód P. Ł. już wcześniej leczył się na przewlekłe schorzenie. Ponadto, w aktach sprawy brak jest dokumentacji medycznej wskazującej na pogorszenie się stanu zdrowia powodów po tym czasie. Powodowie nie stawili się także na wezwanie Sądu Okręgowego i nie złożyli w tym zakresie zeznań. Co prawda, powodowie wnieśli o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych w tym przedmiocie, lecz wobec braku przesłanek mogących wskazywać na ich problemy zdrowotne po podjętych przez jednostki Skarbu Państwa działań, Sąd Okręgowy uznał przeprowadzenie tego dowodu za niepotrzebne. Dodatkowo Sąd Okręgowy wskazał, że nawet w razie hipotetycznego przyjęcia, że działania strony pozwanej doprowadziły do naruszenia dóbr osobistych powodów, to odpowiedzialność strony pozwanej będzie wyłączona z uwagi na brak bezprawności. Organy postępowania przygotowawczego zebrały materiał dowodowy wskazujący na wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez powoda zarzucanych mu czynów. W dniu 26 września 2019 r. został zresztą wydany nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego w J. III Wydział Karny przesądzający o trafności stawianych powodom zarzutów. Powodowie nie zdołali zatem wykazać, aby postępowanie pozwanych jednostek Skarbu Państwa było nieprawidłowe i nosiło znamiona bezprawności. Pozwany ad. 2 K. H.
poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na bezzasadnym pominięciu prawidłowo zgłoszonego dowodu z zeznań powodów ze względu na ich nieobecność w sytuacji gdy mają one istotne znaczenie dla sprawy i pominięcie tego dowodu wpłynęło na błędne ustalenie stanu faktycznego, w tym w szczególności ustalenie okoliczności przemawiających za wskazaniem, iż Skarb Państwa - Prokuratura Okręgowa w J., Komendant Wojewódzki Policji we W. i K. H.
ust. 1 pkt. 2), 3) i 5) k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na bezzasadnym pominięciu prawidłowo zgłoszonego dowodu z zeznań świadków M. Z.
2) 3) i 5) k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na bezzasadnym pominięciu prawidłowo zgłoszonego dowodu z opinii biegłych w sytuacji gdy ma one istotne znaczenie dla sprawy i pominięcie tego dowodu wpłynęło na błędne ustalenie stanu faktycznego, w tym ustalenie iż po stronie powodów doszło do uszczerbku na zdrowiu psychicznym powodów i został on spowodowany przez niezgodne z prawem działania organów władzy publicznej oraz w naruszenie dóbr osobistych powodów przez pozwanych: Skarb Państwa - Prokurator Okręgowy w J. oraz Skarb Państwa - Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., jak również na okoliczność określenia wysokości renty; d) prawa procesowego mogące mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art 235
poprzez pominięcie dowodu z zeznań powodów. Skoro powodowie nie stawiali się na rozprawach to Sąd Okręgowy zasadnie pominął dowód z ich przesłuchania. Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji co do uznania za zbędne przeprowadzenia dowodu z zeznań zgłoszonych świadków. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie wyroku w sprawie. Podkreślenia w szczególności wymaga, że postać rzekomego naruszenia dóbr osobistych powodów nie polega na tym, że do ich naruszenia dochodziło w trakcie prywatnych rozmów. Do naruszenia ww. dóbr miało według powodów dojść w czasie wykonywania obowiązków urzędowych przez pozwane jednostki organizacyjne Skarbu Państwa i obowiązków zawodowych przez pozwanego K. H.. Punktem wyjścia jest zatem ustalenie postaci tych naruszeń i dopiero wtedy można rozważać czy i w jakim zakresie przydatne do rozstrzygnięcia będą zeznania świadków. Skoro w procesie powodowie nie tylko nie wykazali, ale wręcz nie wskazali kiedy i w trakcie jakich czynności ww. pozwani naruszyli ich dobra osobiste to przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków było zbędne. Analogicznie należy ocenić zarzut dotyczący pominięcia dowodu z opinii biegłego w zakresie uszczerbku na zdrowiu. Przy czym, jeżeli w ramach bezzasadności wniosku możliwe było stopniowanie poziomu ww. bezzasadności to bezzasadność ww. wniosku dowodowego jest jeszcze bardziej oczywista. Nie można bowiem przeprowadzać dowodu z opinii biegłego psychiatry na okoliczność wpływu naruszenia dobra osobistego na zdrowie powodów bez uprzedniego ustalenia, że doszło do naruszenia dóbr osobistych i że naruszenie było bezprawne. Skoro ww. okoliczności nie zostały wykazane to oczywistym było, że Sąd Okręgowy winien pominąć wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Bezzasadny jest zarzut pominięcia dowodu ze zgłoszonych akt spraw. Przy ocenie tego zarzutu Sąd Apelacyjny pomija nawet utrwaloną linię orzecznictwa, iż dowód z akt sprawy nie jest dopuszczalny lub jest dopuszczalny w wyjątkowych sytuacjach, a okoliczności sprawy nie potwierdzają, aby taka wyjątkowa sytuacja występowała. Bezzasadność tego zarzutu uzasadniona jest tym, że powodowie poprzestali na bardzo ogólnej płaszczyźnie przedstawienia zarzutów co do zachowania ww. pozwanych (to jest Skarbu Państwa i K. H., bo co do pozwanego S. G. to w ogóle nie wskazali w jakich okolicznościach miałby naruszać ich dobra osobiste). W dokumentach, które zostały dołączone do akt sprawy brak jest sformułowań, czy wypowiedzi, które mogłyby zostać zakwalifikowane jako naruszające dobra osobiste powodów, więc jeżeli powodowie mieli wiedzę, że w innych dokumentach takie wypowiedzi się znajdują to powinni to przedstawić w sposób konkretny. Jako oczywiście bezzasadny zarzut należy ocenić zarzut naruszenia art. 233 §1 k.p.c., poprzez uznanie, iż działania jednostek organizacyjnych pozwanego Skarbu Państwa w tym te obejmujące wydanie i zrealizowanie postanowienia o wydaniu rzeczy i przeszukaniu nie stanowiły dolegliwości tak głębokich, żeby stanowiły naruszenie dobra osobistego powoda. Ww. postanowienie nie dotyczyło rzeczy osobistych, których sam fakt zabrania mógł spowodować u powodów jakieś osobiste odczucia. Była to dokumentacja związana z funkcjonowaniem spółki kapitałowej. Powodowie nie wskazywali także, aby w trakcie realizacji postanowień ww. postanowienia wystąpiły okoliczności uzasadniające twierdzenia o naruszeniu dóbr osobistych. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 233 §1 k.p.c., przybierającą postać pominięcia analizy wymienionych w apelacji dokumentów, ponieważ Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i w okolicznościach sprawy nie występowała konieczność indywidualnego omówienia każdego zgłoszonego dokumentu, skoro przyczyny dla których ww. dokumenty nie mogły prowadzić do ich odmiennej oceny są takie same. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 327 1§1 k.p.c., art. 328 § 1, art. 328 § 2 k.p.c. i art.329 § 1 k.p.c. poprzez przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jedynie części przepisów prawa będących podstawą rozstrzygnięcia, przy braku wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia oraz poprzez lakoniczność uzasadnienia w zakresie powództwa głównego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia dyspozycję ww. przepisów i w pełni poddaje się kontroli instancyjnej. W rezultacie Sąd Apelacyjny – jak już wyżej wskazano – w pełni podziela zastosowaną przez Sąd Okręgowy wykładnię przepisów prawa materialnego, która doprowadziła Sąd Okręgowy do oddalenia powództwa w całości. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie art.385 kpc oddalił apelację powoda P. Ł. jako bezzasadną. W punkcie 2 wyroku Sąd Apelacyjny na zasadzie art.102 kpc odstąpił od obciążenia powoda kosztami postępowania apelacyjnego z przyczyn analogicznych do przyczyn wskazanych przez Sąd Okręgowych. W punkcie 3 wyroku Sąd Apelacyjny przyznał pełnomocnikowi powoda - radcy prawnemu N. R. kwotę 8640 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, na którą złożyły się kwoty: 8100 zł za prowadzenie sprawy w zakresie roszczenia o zapłatę i 540 zł za prowadzenie sprawy za roszczenie o ochronę dóbr osobistych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.