treścią pkt. 7 ww. orzeczenia T. M. nie wymagała stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że wydane ono zostało na podstawie bezpośredniego badania lekarskiego specjalisty laryngologa, oceny pracownika socjalnego, w oparciu o standardy postępowania orzeczniczego oraz definicje stopni niepełnosprawności. W 2017 r. T. M. pobierała emeryturę w kwocie 700 zł miesięcznie, w maju 2019 r. świadczenie to wynosiło 1.100 zł. T. M. zmarła w dniu 17 listopada 2020 r. W dniu 13 maja 2002 r. (...) sp. z o.o. zawarła z Inwestorem – Przedsiębiorstwem Usługowo-Produkcyjnym (...) sp. z o.o. umowę w przedmiocie wydzierżawienia powierzchni przystankowej pod wiaty przystankowe typu K. i wolnostojące panele reklamowe przeznaczone m.in. do prowadzenia działalności reklamowej.
stałego utrzymania wiat w należytym stanie technicznym i estetycznym, dokonywania niezbędnych napraw, a w przypadku uszkodzeń do natychmiastowej naprawy lub wymiany elementów wiat w terminie nie dłuższym niż 3 dni od dnia powzięcia wiadomości o wystąpieniu uszkodzenia,
zasadami określonymi w § 6 umowy, b. bieżącego utrzymywania w należytym stanie powierzchni miejsc przystankowych, a w okresie zimy także odśnieżania i posypywania piaskiem, łącznie z ponoszeniem pełnej odpowiedzialności za dopełnienie ww. obowiązków na zasadzie zobowiązań ciążących na MPK. W załączniku nr 2 do umowy stanowiącym integralną część umowy, strony określą dla każdej lokalizacji i łącznie powierzchnię miejsc przystankowych, objętych niniejszą umową. Pod pojęciem miejsca przystankowego rozumie się teren przeznaczony do zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego oraz miejsce oczekiwania pasażerów na przyjazd pojazdów transportu publicznego, jako obiekt fizycznie wydzielony w pasie drogowym, bądź teren przy jezdni o szerokości do 5 metrów, o długości 15 metrów przed i 15 metrów za znakiem przystankowym, c. ponoszenia przed osobami trzecimi oraz miejskimi służbami kontrolnymi i MPK pełnej odpowiedzialności za skutki wynikłe z zaniedbań w zakresie utrzymania sprawności technicznej i estetycznej wiat oraz zaniedbań w utrzymaniu należytego stanu sanitarno-porządkowego na całej powierzchni miejsc objętych umową, d. ubezpieczenia miejsc przystankowych od odpowiedzialności cywilnej, e. pokrycia kosztów zużycia energii elektrycznej na oświetlenie paneli reklamowych według taryfy obowiązującej na dzień zapłaty i płaconej
zawartymi umowami, f. pokrycia kosztów umieszczania reklamy na wiatach, g. wyposażenia wiat w elementy określone w umowie, h. umożliwienia na wniosek MPK zainstalowania automatu do sprzedaży biletów w wiacie na koszt MPK. Zamontowany automat do sprzedaży biletów w wiacie nie mógł ograniczać widoczności paneli reklamowych. Zapis § 7 umowy regulował zasady utrzymania czystości na przystanku komunikacji miejskiej. Ust. 1 stanowił, że pod pojęciem codziennego, systematycznego utrzymywania czystości na powierzchni przystanków należy rozumieć: a. omiatanie terenu przystanków, opróżnianie koszy i wywóz śmieci, odłamków szkła, szczątków padłych zwierząt (
obowiązującymi przepisami sanitarnymi), a w okresie zimowym także zgarnianie śniegu oraz likwidowanie skutków gołoledzi na powierzchni przystanków poprzez usuwanie zmarzliny i posypywanie piaskiem, b. systematyczne wywożenie pryzm zgarniętego śniegu i usuniętej z powierzchni zmarzliny. Tam, gdzie pryzmowanie jest niemożliwe z uwagi na konieczność zachowania warunków wymienionych w pkt. 2, śnieg i zmarzlina powinny być wywożone z powierzchni przystanków na bieżąco, c. w okresie zimowym zgarnianie i usuwanie gołoledzi z powierzchni przystankowej, pryzmowanie śniegu i zmarzliny wykonywane miało być niezwłocznie po wystąpieniu opadów tak, aby zapewnić bezpieczne korzystanie z przystanków; czas likwidacji skutków gołoledzi z powierzchni przystanków należało wykonać niezwłocznie po zaistnieniu zjawiska; czas zakończenia zgarniania śniegu z powierzchni przystanków miał być nie dłuższy niż 12 godzin od początku wystąpienia opadów.
ust. 2 pryzmy zgarniętego z powierzchni przystanku śniegu i zmarzliny powinny być układane w odległości większej niż 15 m od znaku przystankowego. Niedopuszczalne było układanie pryzm na włazach do studzienek, przy drzewach oraz punktach oświetlenia ulicznego i sygnalizatorach. Pryzmy zgarniętego z powierzchni przystanku śniegu winny być wywożone na bieżąco. Załącznik nr 1 do ww. umowy stanowił wykaz lokalizacji obiektów objętych dzierżawą przez (...). Na liście nie było przystanku nr (...), znajdował się na niej przystanek nr (...). W dniu 22 czerwca 2004 r. doszło do przyłączenia Przedsiębiorstwa Usługowo-Produkcyjnego (...) sp. z o.o. do (...) sp. z o.o. Z tym dniem (...) sp. z o.o. wstąpiła z mocy prawa we wszystkie prawa i obowiązki przejętej spółki. W dniu 20 grudnia 2005 r. spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. (następca prawny (...) sp. z o.o.) zawarła z (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Aneks nr (...) do umowy z 13 maja 2002 r. Na mocy tego aneksu doszło do ujednolicenia treści umów zawartych przez (...) sp. z o.o. ze spółkami wskazanymi w treści § 1 tego aneksu. Prawa i obowiązki stron na podstawie ww. aneksu były takie, jak w umowie z 13 maja 2002 r.
1 lit. b umowy inwestor zobowiązywał się do bieżącego utrzymania w należytym stanie powierzchni miejsc przystankowych, w okresie zimy także do odśnieżania i posypywania piaskiem
obowiązków na zasadzie zobowiązań ciążących na MPK. (...) sp. z o.o. na mocy umowy było również ponoszenie pełnej odpowiedzialności według obowiązujących przepisów prawa w zakresie obowiązków wynikających z niniejszej umowy za skutki wynikłe z zaniedbań w utrzymaniu należytego stanu sanitarno-porządkowego na wydzierżawionej części powierzchni miejsc przystankowych objętych niniejszą umową z zastrzeżeniem § 7 (§ 5 ust. 1 lit. c umowy). Zapis § 7 ust. 1 lit. c umowy stanowił, że pod pojęciem codziennego systematycznego utrzymania czystości na powierzchni przystanków w okresie zimowym należy rozumieć: zgarnianie i usuwanie gołoledzi z powierzchni przystankowej, pryzmowanie śniegu i zmarzliny niezwłocznie po wystąpieniu opadów tak, aby zapewnić bezpieczne korzystanie z przystanków, czas likwidacji skutków gołoledzi z powierzchni przystanków należało wykonać niezwłocznie po powzięciu wiadomości o zaistnieniu zjawiska, czas zakończenia zgarniania śniegu z powierzchni przystanków miał być nie dłuższy niż 12 godzin od początku wystąpienia opadów. Załącznikiem nr 1 do Aneksu nr (...) ustalono listę lokalizacji przystanków dzierżawionych przez spółkę (...). Pod pozycją 34 znalazł się przystanek autobusowy nr (...) Ł. K. - D.. Na mocy umowy z 28 października 2016 r. zawartej pomiędzy (...) sp. z o.o. a Miastem Ł. – Wydziałem Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta Ł. pozwana spółka powierzyła Wydziałowi odpłatne wykonywanie usługi zimowego i letniego utrzymania czystości – za pośrednictwem podwykonawców Wydziału (§ 2). Jednocześnie spółka oświadczyła, że zrzeka się jakichkolwiek roszczeń w stosunku do Wydziału, jakie mogłyby wyniknąć w związku z przejęciem przez Wydział prac związanych z całorocznym utrzymaniem czystości na przystankach komunikacji miejskiej w Ł. (§ 4 ust. 2). W razie pojawienia się roszczeń osób trzecich z tytułu wykonanych prac Wydział, na wniosek (...), miał wskazać podwykonawcę realizującego prace w imieniu Wydziału (§ 4 ust. 3). W Załączniku nr 1 do umowy stanowiącym wykaz obsługiwanych przystanków znajdował się przystanek autobusowy nr (...) w Ł.. W Załączniku nr 2 do umowy wskazano, że wykonawca (Wydział) zobowiązał się w sezonie zimowym do odśnieżania powierzchni utwardzonych przystanków autobusowych oraz tramwajowych; w razie konieczności – skuwania lodu z powierzchni przystanku oraz na polecenie zamawiającego – usuwania śniegu z miejsc przystankowych. Wydział Gospodarki Komunalnej zajmuje się utrzymaniem porządku i czystości w mieście, organizuje przetargi na utrzymanie czystości w okresie letnim i zimowym. Do umowy zawieranej z każdym wykonawcą jest załączany wykaz przystanków, na których dana firma ma utrzymywać czystość. Jeśli przystanek jest oblodzony – firma musi skuwać lód. W czasie trwania akcji „zima” Wydział powołuje zespoły dyżurujące 24 godziny, zespoły są 2-3 osobowe. Ich zadaniem jest sprawdzanie stanu utrzymania i standardu przejezdności w mieście oraz stanu przystanków. Jest to dokumentowane za pomocą sporządzanego protokołu. Jeśli w umowie jest wskazane konkretne miejsce, to pełną odpowiedzialność ponosi podwykonawca, który zawiera w związku z tym stosowne umowy ubezpieczeniowe. Pismem z 4 stycznia 2020 r. pełnomocnik pozwanej spółki zwrócił się do Wydziału Gospodarki Komunalnej (...) o wskazanie podwykonawcy realizującego w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 stycznia 2017 r. prace polegające na utrzymaniu czystości na przystanku (...) miejskiej (...). (...) Wydział Gospodarki Komunalnej w dniu 3 lutego 2020 r. poinformował, że usługę polegającą na utrzymaniu czystości w spornej lokalizacji wykonywało przedsiębiorstwo (...) M. N. – na podstawie umowy z 28 października 2016 r.
3 umowy – jeżeli w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem obowiązku letniego i zimowego utrzymania dróg, a w szczególności usunięcia śniegu, lodu, piachu oraz innych zanieczyszczeń z drogi lub ciągu pieszego – nastąpi szkoda – wykonawca będzie zobowiązany do jej naprawienia. Do pisma załączono pismo z 20 marca 2019 r., w którym Wydział zawiadamiał (...) o roszczeniach powódki. W umowie zawartej pomiędzy Miastem Ł. a (...) M. N. zlecono przedsiębiorcy świadczenie usług polegających na letnim i zimowym, ręcznym i mechanicznym oczyszczaniu pasów dróg publicznych na terenie Miasta Ł. w Rejonie XIII – obejmującym obszar „C. – W. – F.”,
e złożoną ofertą oraz SIWZ. Termin realizacji zamówienia obejmował okres od 1 listopada 2016 r. do 31 października 2019 r. Zakres prac obejmował m.in. oczyszczanie cykliczne, interwencyjne lekkie i ciężkie, oczyszczanie cykliczne przystanków komunikacji miejskiej poprzez zapobieganie i zwalczanie śliskości, oczyszczanie cykliczne zimowe, odśnieżanie powierzchni utwardzonych – interwencyjne.
umowy w przypadku wystąpienia szkody majątkowej lub osobowej związanej z przedmiotem umowy zamawiający, do którego poszkodowany zgłosił roszczenie odszkodowawcze przesyła niezwłocznie dokumenty wykonawcy oraz zobowiązuje wykonawcę do każdorazowego pisemnego poinformowania zamawiającego o swoim stanowisku – tj. przyjęciu lub odrzuceniu roszczenia oraz dalszym sposobie postępowania. Na mocy § 14 umowy wykonawca ponosił pełną odpowiedzialność za szkody wynikłe w czasie realizacji przedmiotu zamówienia. Ust. 3 stanowił, że jeśli w związku z niewykonaniem bądź nienależytym wykonaniem obowiązku letniego i zimowego utrzymania dróg, a w szczególności usunięcia śniegu, lodu, piachu oraz innych zanieczyszczeń z drogi lub ciągu pieszego – nastąpi szkoda – wykonawca zobowiązany jest do jej naprawienia.
wykonawca winien posiadać polisę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej na kwotę nie mniejszą niż 1.000.000 zł, obejmującą szkody majątkowe i osobowe mogące powstać w trakcie wykonywania przedmiotu umowy. Na mocy protokołu z 3 lutego 2017 r., na podstawie kontroli z 19 stycznia 2017 r., doszło do odebrania przez Miasto Ł. wykonania (...) zadania polegającego na oczyszczaniu cyklicznym letnim i zimowym powierzchni przekazanej. Do wykonania zleconych zadań nie zgłoszono żadnych uwag. (...) sp. z o.o. zwróciła się w dniu 19 kwietnia 2019 r. do (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. o wypłacenie T. M. w terminie 30 dni kwot: 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 9.610,97 zł tytułem odszkodowania za zwiększone potrzeby, 13.860 zł tytułem skapitalizowanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb za okres od maja 2017 r. do stycznia 2019 r., renty z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie 660 zł miesięcznie płatnej do 10 dnia każdego miesiąca począwszy od lutego 2019 r. Pismo zostało odebrane przez adresata w dniu 29 kwietnia 2019 r. Pismem z 15 maja 2019 r. (...) sp. z o.o. zwróciła się do M. N. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) M. N. oraz do (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. o wypłacenie T. M. w związku ze zdarzeniem z 22 stycznia 2017 r. kwot: 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 9.610,97 zł tytułem odszkodowania za zwiększone potrzeby, 13.860 zł tytułem skapitalizowanej renty za okres od maja 2017 r. do stycznia 2019 r. oraz renty z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie po 660 zł miesięcznie płatnej do 10 dnia każdego miesiąca począwszy od lutego 2019 r. – w terminie 30 dni. Stawka pełnej odpłatności za usługi opiekuńcze w dni powszednie (od poniedziałku do piątku) na terenie Ł. wynosiła: - od 1 stycznia 2017 r. do 31 marca 2018 r. – 18,60 zł za godzinę, - od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r. – 20 zł za godzinę, - od 1 kwietnia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. – 21,20 zł za godzinę. W soboty, niedziele i święta stawka pełnej odpłatności za usługi opiekuńcze wynosiła 22 zł za godzinę. Na mocy uchwały nr VI/216/19 Rady Miejskiej w Ł. zmieniającej uchwałę w sprawie określenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również trybu ich pobierania, cena za jedną godzinę usług opiekuńczych wynosiła 21,20 zł, zaś cena za jedną godzinę usług opiekuńczych świadczonych w soboty, niedziele i święta wynosiła 22 zł – ceny te obowiązywały najwcześniej od 1 kwietnia 2019 r. U T. M. w dniu 7 listopada 2019 r. zarysy lewego barku były prawidłowe, obwód lewego ramienia mniejszy od prawego o 1 cm. Ruchy w stawie ramiennym lewym znacznie ograniczone: odwodzenie 30°, zgięcie ku przodowi 30° (w prawym ramieniu obie te wartości wynoszą po 100°). Sięgała lewą ręką do lewego policzka (prawą – do potylicy) i do okolicy lewego biodra (prawą do okolicy lędźwiowej). Kończyny dolne jednakowej długości. Na lewej nodze linijna blizna pooperacyjna, długości 11 cm, dobrze wygojona. Rotacja w lewym stawie biodrowym porównywalna z prawym, zgięcie i odwodzenie trudne do zbadania (obrona mięśniowa). Wskutek wypadku z 22 stycznia 2017 r. T. M. doznała złamania szyjki kości ramiennej lewej i złamania przezkrętarzowego kości udowej lewej. Trwały uszczerbek na zdrowiu T. M., będący konsekwencją wypadku, wynosił: 15% (na podstawie pozycji 113b tabeli uszczerbkowej) – w przypadku złamania szyjki kości ramiennej i 10% (na podstawie pozycji 145a tabeli uszczerbkowej) – w przypadku złamania kości udowej lewej. Cierpienia fizyczne T. M. spowodowane wypadkiem były znaczne, związane z dolegliwościami bólowymi wynikającymi z wielomiejscowego złamania, zabiegu operacyjnego. W związku ze złamaniem szyjki kości ramiennej u T. M. utrzymywał się przetrwały zespół bólowy barku, który ze współistniejącym znacznym ograniczeniem ruchów utrudniał wykonywanie czynności życia codziennego. Uzasadnionymi wydatkami, związanymi z kosztami leczenia, były zakup: ortezy na ramię i wózka inwalidzkiego (750 zł – k. 79), pieluch (18,79 zł – k. 80 i 147 zł – k. 88), kremu z cynkiem (8,90 zł – k. 81), A. (28,90 zł – k. 82), ochraniacza na materac (37,49 zł – k. 83), materaca ortopedycznego (153,50 zł – k. 87), stelaża elektrycznego do łóżka (649 zł – k. 89), S. (10,90 zł – k. 91). Skutkiem wypadku była konieczność korzystania przez T. M. z pomocy innych osób we wszystkich czynnościach życia codziennego. W ciągu 3 pierwszych miesięcy po wypadku T. M. wymagała pomocy w wymiarze około 6 godzin dziennie. Po tym czasie wymagała pomocy w wymiarze 2 godzin dziennie. Przed wypadkiem z 22 stycznia 2017 r. T. M. była niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym, a przyczyną niepełnosprawności były choroby przewodu pokarmowego (08-T), schorzenia laryngologiczne (03-L) oraz niepełnosprawność ruchowa (05-R). Zespół lekarzy oceniających nie stwierdził takiego stopnia dysfunkcji narządów ruchu, które uniemożliwiałyby samodzielne funkcjonowanie chorej w zakresie samoobsługi i konieczności stałej lub długotrwałej pomocy innych osób. Jednoznacznie to wypadek z 22 stycznia 2017 r. odpowiada za znaczny stopień niepełnosprawności i konieczność stałej lub długotrwałej opieki innych osób. Jeden wpis dokonany przez lekarza rejonowego w dniu 28 grudnia 2015 r. o dolegliwościach wielostawowych i bólowym ograniczeniu ruchomości barków nie może być podstawą do stwierdzenia, że u T. M. przed wypadkiem istniała zaawansowana dysfunkcja w zakresie lewego barku. Ocena skutków złamania szyjki kości ramiennej lewej na poziomie 15% według pozycji 113b tabeli uszczerbkowej wynika ze znacznego ograniczenia ruchomości stawu ramiennego, co powoduje znaczne upośledzenie funkcji kończyny. Pozycja 145 tabeli uszczerbkowej dotyczy uszkodzeń biodra, chodzi o złamania bliższej nasady kości udowej – także o złamania przezkrętarzowe. W ocenie wysokości uszczerbku na zdrowiu wywołanego tym złamaniem nie można wziąć pod uwagę zapisu w dokumentacji POZ o obecności choroby zwyrodnieniowej, ponieważ w dokumentacji specjalistycznej brak było jakiegokolwiek opisu zmian zwyrodnieniowych. Sąd Okręgowy w tak zilustrowanym stanie sprawy uznał powództwo za zasadne, w stosunku do pozwanych (...) spółka z o.o. oraz M. N. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) M. N.. W szczególności wyjaśnił, że powódka w pierwszej kolejności wystąpiła przeciwko (...) spółce z o.o., jako podmiotowi zarządzającemu przystankiem. Jednakże podmiot ten wskazał, że sporne miejsce zostało wydzierżawione przez (...) sp. z o.o., a zatem odpowiedzialność tej spółki wynikała z zawartej z MPK-Ł. umowy dzierżawy, w której spółka przejęła na siebie nie tylko korzyści wynikające z wydzierżawienia danych obszarów, ale również obowiązki, m.in. związane z utrzymaniem ich w czystości i należytym stanie o każdej porze roku. Spółka (...) wprawdzie podniosła, że nie jest odpowiedzialna za powstałe zdarzenie, gdyż zawarła kolejne umowy o utrzymanie czystości z profesjonalnym podmiotem – Miastem Ł. -Wydziałem Gospodarki Komunalnej, jednakże jej argumenty Sąd Okręgowy uznał za chybione, podnosząc, że spółka ta, zawierając z (...)umowę dzierżawy wskazanych w tej umowie przystanków komunikacji miejskie,j przyjęła na siebie obowiązek utrzymania tych przystanków w należytym stanie. W ocenie Sądu Okręgowego nie doszło do zwolnienia pozwanej spółki z tej odpowiedzialności poprzez zawarcie umowy z Miastem Ł. – Wydziałem Gospodarki Komunalnej. Pozwana spółka wskazywała, że poprzez zawarcie wskazanej umowy z podmiotem profesjonalnie zajmującym się działalnością danego typu doszło do przejścia odpowiedzialności z pozwanej spółki na Miasto Ł.. Sąd Okręgowy, mając na uwadze treść umowy zawartej pomiędzy tymi podmiotami, wskazując w szczególności na wcześniej przywołane fragmenty w zakresie braku przejścia odpowiedzialności na Miasto, uznał tę argumentację za chybioną. W ocenie Sądu Okręgowego, odpowiedzialność przedsiębiorstwa (...) M. N. wynikała natomiast z zawartej przez ten podmiot z Miastem Ł. umowy stanowiącej zlecenie wykonania przedsiębiorstwu określonych usług polegających na letnim i zimowym, ręcznym i mechanicznym oczyszczaniu pasów dróg publicznych na terenie Miasta Ł. w Rejonie XIII – obejmującym obszar „C. – W. – F.”. Z umowy tej wynikało, że to wykonawca – pozwane przedsiębiorstwo – był zobowiązany do naprawienia szkody powstałej z niewykonania bądź niewłaściwego wykonania umowy. Sąd Okręgowy uznał, że odpowiedzialność wyżej wskazanych pozwanych jest oparta na zasadzie in solidum. Sąd I instancji miał na uwadze, że
postanowieniami umowy zawartej przez przedsiębiorstwo (...) M. N. – wykonawca miał przystąpić do usunięcia śliskości, odśnieżenia ciągów pieszo-jezdnych, ścieżek rowerowych, itd.) bez odrębnych poleceń, samodzielnie. Nie może zatem bronić się tym, że nie otrzymał od swojego zleceniodawcy (Miasta Ł.) polecenia w tym zakresie. Co więcej – jak zostało ustalone podmiot ten śledził na bieżąco prognozy pogody. Wiedząc zatem, że w nocy z 21 na 22 stycznia 2017 r. na obsługiwanym przez przedsiębiorstwo obszarze wystąpić mają opady oraz, że przewidywana temperatura będzie oscylowała wokół 0ºC należało się spodziewać wystąpienia „śliskości” (jak zostało to ujęte w umowie) i przystąpić do jej likwidacji. Tym samym skutek, jakim było poślizgnięcie się T. M. na chodniku w dniu 22 stycznia 2017 r., w godzinach porannych i wszelkie następstwa tego zdarzenia stanowiły konsekwencję zaniedbania obowiązków wynikających z realizacji umowy. Ponadto podmioty odpowiedzialne w niniejszej sprawie nie mogły zwolnić się z odpowiedzialności poprzez wskazanie, że w chwili przeprowadzania przez Miasto Ł. kontroli z 19 stycznia 2017 r. i odebrania wykonania przez (...) zadania polegającego na oczyszczaniu cyklicznym letnim i zimowym powierzchni przekazanej do wykonania zleconych zadań nie zgłoszono żadnych uwag. Jednocześnie Sąd nie uwzględnił podnoszonego przez pozwane przedsiębiorstwo (...) M. N. zarzutu przedawnienia. Oceniając wszystkie ustalone okoliczności zdarzenia oraz jego konsekwencje dla życia T. M., Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że odpowiednim w rozumieniu art. 445 § 1 k.c. zadośćuczynieniem będzie kwota 50.000 zł. Przychylił się także do żądania dotyczącego odszkodowania, w którym uwzględnił wydatki związane z leczeniem w kwocie 1.804,48 zł oraz koszty opieki. Wymiar niezbędnej opieki Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o opinię biegłego, który wskazał, że T. M. w okresie 3 miesięcy wymagała pomocy osób trzecich w wymiarze 6 godzin dziennie. Opuściła szpital w dniu 2 marca 2017 r., zatem opieka w wymiarze 6 godzin dziennie winna być sprawowana w okresie do 2 maja 2017 r. Na podstawie informacji z (...) Sąd ustalił, że w okresie do 31 marca 2018 r. koszt jednej godziny opieki wynosił 18,60 zł. Omawiany okres obejmował 89 dni, co stanowi 534 godziny opieki. Wartość ta pomnożona przez stawkę 18,60 za godzinę opieki daje kwotę 9.932,40 zł. Stąd też łączna wysokość zasądzonego na podstawie art. 444 § 1 l.c. odszkodowania wyniosła 11.736,88 zł (1.804,48 zł + 9.932,40 zł). Ponadto za okres od 3 maja 2017 r. do 17 listopada 2020 r. została zasądzona na podstawie art. 444 § 3 k.c. w zw. z art. 447 k.c. skapitalizowana renta przy uwzględnieniu, że T. M. wymagała opieki osób trzecich przez 2 godziny dziennie każdego dnia, co złożyło się na kwotę 52.061,60 zł (333 dni x 2 h opieki x 18,60 zł/h = 12.387,60 zł, 365 dni x 2 h opieki x 20 zł/h = 14.600 zł oraz 597 dni x 2 h opieki x 21 zł/h = 25.074 zł) O obowiązku zapłaty odsetek za opóźnienie Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 481 § 1 i § 2 k.p.c., oznaczając jako datę początkową ich naliczania dzień uprawomocnienia orzeczenia. Sąd ten wskazał, że data wymagalności roszczenia od poszczególnych pozwanych winna być wykazana przez stronę powodową. Roszczenie w toku postępowania było wielokrotnie modyfikowane, ostatecznie zostało sprecyzowane w piśmie procesowym z dnia 6 listopada 2020 roku. Strona powodowa załączając do akt pismo procesowe z dnia 6 listopada 2020 roku nie wykazała jednak dat, w jakich poszczególni pozwani otrzymali to pismo, od których to dat należało liczyć ewentualne odsetki za opóźnienie. Dalej idące powództwo, w tym skierowane przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu (...) spółce z o.o. z siedzibą w Ł. oraz Miastu Ł., podlegało oddaleniu. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania – kosztach zastępstwa procesowego był art. 100 zd. 1 k.p.c. Powódka zaskarżyła opisany wyrok w części oddalającej powództwo w stosunku do pozwanego (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ł. w całości oraz w stosunku do pozwanych (...) sp. z o.o. i M. N. w zakresie oddalającym jej roszczenie o zapłatę zadośćuczynienia i odsetek ustawowych za opóźnienie apelacją, w której zarzuciła obrazę prawa materialnego, tj.: • art.435 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody, jakim jest (...) sp. z o.o., może zwolnić się z odpowiedzialności na zasadzie art. 429 k.c., podczas gdy przepis art. 435 k.c. wskazuje okoliczności egzoneracyjne w sposób wyłączny i nie są nimi te wymienione w art. 429 k.c., • art 445 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji oddalenie powództwa w zakresie części zadośćuczynienia, tj. co do kwoty 30.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, • art 455 i 481 k.c. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji zasądzenie odsetek od należności głównej zarówno w zakresie zadośćuczynienia, jak i odszkodowania oraz skapitalizowanej renty dopiero od dnia uprawomocnienia się wyroku, a nie od dnia wymagalności świadczenia. W konkluzji powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - zasądzenie na jej rzecz in solidum od pozwanych Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) spółki z o.o. z siedzibą w Ł., (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. i M. N., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) sp. M. N.: 1. kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi w następujący sposób: a) w stosunku do (...) sp. z o.o.: • od kwoty 75.000 zł od „26 marca 2017 r. do dnia zapłaty”, • od kwoty 5.000 zł od „13 lutego 2019 r. do dnia zapłaty”, b) w stosunku do (...) sp. z o.o.: • od kwoty 80.000 zł od „1 czerwca 2019 r. r. do dnia zapłaty”, c) w stosunku do M. N.: • od kwoty 80.000 zł od „16 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty”, 2. kwoty 11.736,88 zł tytułem odszkodowania za skutki zdarzenia z 22 stycznia 2017 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi w następujący sposób: a) w stosunku do (...) sp. z o.o.: • od kwoty 7.991,77 zł od „26 marca 2017 r. do dnia zapłaty”, • od kwoty 1.619,20 zł od „13 lutego 2019 r. do dnia zapłaty”, • od kwoty 2.125,91 zł od „20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty”, b) w stosunku do (...) sp. z o.o.: • od kwoty 9.610,97 zł od „1 czerwca 2019 r.”, • od kwoty 2.125,91 zł od „19 listopada2019 r. do dnia zapłaty”, c) w stosunku do M. N.: • od kwoty 9.610,97 zł od „16 września 2019 r. do dnia zapłaty”, • od kwoty 2.125,91 zł od „8 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty”, 3. kwoty 52.061,60 zł tytułem skapitalizowanej renty z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi: a) w stosunku do (...) sp. z o.o.: • od kwoty 13.860 zł od „13 lutego 2019 r. do dnia zapłaty”, • od kwoty 38.201,60 zł „od 20 listopada 2019 r. do dnia zapłaty”, b) w stosunku do (...) sp. z o.o.: • od kwoty 13.860 zł od „1 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty”, • od kwoty 38.201,60 zł od „20 listopada 2020 r. do dnia zapłaty”, c) w stosunku do M. N. : • od kwoty 13.860 zł od „6 czerwca 201 r. do dnia zapłaty”, • od kwoty 38.201,60 zł od „3 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty”, 4. zasądzenie in solidum od pozwanych ad. 1, 2 i 4 kosztów procesu za pierwszą instancję - w związku z treścią § 15.2 i § 15.3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 r. - w podwójnej stawce minimalnej określonej
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, 5. zasądzenie in solidum od pozwanych ad 1, 2 i 4 zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym wynagrodzenia radcy prawnego wg norm przepisanych. Pozwana (...) sp. z o.o. zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w pkt. 1 a., b., c., pkt. 3, 4, 5 oraz 6 apelacją, w której zarzuciła: I. nieważność postępowania z uwagi na pozbawienie jej możliwości obrony swych praw w wyniku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku (...) sp. z o.o. złożonego przy pierwszej czynności procesowej (w odpowiedzi na pozew, która wpłynęła do Sądu w dniu 10 stycznia 2020 r.) o powtórzenie postępowania w całości. II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 327 1 § 1 pkt 1 k.p.c. przez wadliwe wskazanie podstawy faktycznej, które nie pozwala na kontrolę instancyjną wyroku, ponieważ Sąd I instancji nie ustalił istotnych faktów wskazanych przez (...) sp. z o.o. i dowodów na ich potwierdzenie dotyczących: (
utrwalonym poglądem podmiot wskazany w art. 435 k.c. nie może bowiem powoływać się na zawinione zachowanie takich osób, za które odpowiada na zasadach deliktowych, a więc swoich podwładnych (art. 430 k.c.), podmiotów wykonujących powierzone im czynności (art. 429 k.c.) oraz osób pozostających pod jego nadzorem (art. 427 k.c.) ( A. Śmieja [w:] System Prawa Prywatnego, t. 6, 2009, s. 569 i n.). Podmiot, o jakim mowa w art. 435 k.c., ponoszący odpowiedzialność na zasadzie ryzyka, jest zwolniony od odpowiedzialności, jeżeli szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych przesłanek egzoneracyjnych. (...) sp. z o.o. nie jest osobą trzecią w rozumieniu art. 435 k.c. Powierzenie temu podmiotowi zimowego utrzymania przystanku, na którym doszło do skutkującego szkodę poślizgnięcia się T. M., nie zwolniło zatem pozwanego MPK od odpowiedzialności za tę szkodę. Jedynie ubocznie należy zauważyć, że (...) sp. z o.o. w chwili zdarzenia nie posiadał przymiotu profesjonalisty w rozumieniu art. 429 k.c. Nie był bowiem podmiotem, który w zakresie swojej działalności zawodowej trudni się wykonywaniem takich czynności, jak utrzymanie przystanków. Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi oraz sprzątanie zostały bowiem wykreślone z przedmiotu działalności spółki z dniem 21 września 2015 r. (str. 5 i 13 odpisu pełnego z KRS - k. 360-369). Skierowane przeciwko pozwanemu MPK powództwo co do zasady zasługiwało zatem na uwzględnienie. Zarzuty apelacji powódki okazały się częściowo trafne także w zakresie dotyczącym zadośćuczynienia oraz odsetek od zasądzonych kwot. Sąd Okręgowy oceniając wysokość należnego T. M. zadośćuczynienia wskazał, że T. M. doznała złamania szyjki kości ramiennej lewej i wymagającego operacji złamania przezkrętarzowego kości udowej lewej. Przed wypadkiem T. M. była sprawna, samodzielna, i aktywna. Po wypadku doznała szeregu ograniczeń. Początkowo nie mogła nawet usiąść. Wymagała pomocy innych osób we wszystkich czynnościach życia codziennego. Na skutek doznanych w wyniku wypadku obrażeń T. M. doznawała silnego bólu zarówno lewej ręki jak i nogi. Powódka przeszła operację i była poddawana rehabilitacji. Dolegliwości bólowe utrzymywały się jeszcze w lipcu 2020 roku. Uszczerbek na zdrowiu T. M. wyniósł łącznie 25%. W świetle powyższych okoliczności określone przez Sąd Okręgowy na kwotę 50.000 zł zadośćuczynienie dla T. M. należało uznać za rażąco niewspółmierne do doznanej krzywdy. Jak wskazał biegły ortopeda u powódki doszło do typowej tzw. „kaskady gerontologicznej”. Będące skutkiem doznanych obrażeń unieruchomienie wywołało u powódki spadek sił witalnych i stan wymagający stałej pomocy w sprawach życia codziennego, której przez wypadkiem powódka nie wymagała. Słusznie apelująca podnosi, że wypadek całkowicie zmienił życie powódki, a wynikająca z tego tytułu krzywda była znaczna. W ocenie Sądu Apelacyjnego ustalone w sprawie okoliczności przemawiały za przyznaniem powódce zadośćuczynienia w kwocie 70.000 zł. Kwota ta stanowi stukrotność pobieranego przez powódkę w chwili wypadku świadczenia emerytalnego, jest odpowiednia do poziomu życia społeczeństwa w 2017 r. i jako taka stanowi dla powódki odpowiednie zadośćuczynienie w rozumieniu art. 445 § 1 k.c. Zarzutom apelacji powódki nie można odmówić słuszności także w zakresie wskazującym na wadliwość rozstrzygnięcia o odsetkach od odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę. W świetle ustalonych w sprawie okoliczności stanowisko Sądu Okręgowego, że odsetki powinny biec od wydania uprawomocnienia się wyroku nie jest trafne. Ocena rozmiaru szkody, a w konsekwencji wysokości żądanego odszkodowania, podlega weryfikacji sądowej. Jednakże byłoby niedopuszczalne przyjęcie, że to poszkodowany ma czekać z otrzymaniem świadczenia z tytułu odsetek do chwili ustalenia wysokości szkody w konkretnym przypadku. Orzeczenie sądowe w postępowaniu odszkodowawczym oczywiście nie ma charakteru konstytutywnego, nie jest więc źródłem zobowiązania sprawcy szkody względem poszkodowanego do zapłaty odszkodowania. Rzeczywistym źródłem takiego zobowiązania jest czyn niedozwolony. W razie zatem wyrządzenia szkody czynem niedozwolonym odsetki należą się poszkodowanemu już od chwili zgłoszenia przezeń roszczenia o zapłatę odszkodowania.
art. 455 k.c., w tej chwili staje się bowiem wymagalny obowiązek sprawcy szkody do spełnienia świadczenia odszkodowawczego, który wynika ze stosunku prawnego łączącego sprawcę szkody i poszkodowanego. Jeżeli sprawca szkody uważa, że dochodzone odszkodowanie jest wygórowane, to może zapłacić świadczenie w wysokości ustalonej przez siebie. W takim wypadku spełnia świadczenie z zastrzeżeniem zwrotu. Jeżeli bowiem okaże się, że odszkodowanie w ogóle nie przysługuje poszkodowanemu albo przysługuje w mniejszej wysokości, wówczas, po orzeczeniu sądu, sprawca szkody może żądać zwrotu całego świadczenia albo nadpłaty. Jeżeli natomiast okaże się, że zapłacone świadczenie jest w niższej wysokości od orzeczonego przez sąd, to osoba odpowiedzialna za szkodę ma obowiązek pokryć niedopłatę oraz uiścić odsetki od tej niedopłaty (jeżeli poszkodowany będzie ich żądał). Za przedstawionym rozumowaniem przemawia przede wszystkim wynikający z art. 481 k.c. obiektywny charakter roszczenia o odsetki za opóźnienie, które nie jest zależne od zawinienia zobowiązanego do spełnienia świadczenia. Identyczne rozumowanie należy przeprowadzić w odniesieniu do zadośćuczynienia, Prawo do odszkodowania, które konkretyzuje się w postaci roszczenia o zasądzenie odszkodowania w określonej wysokości, powstaje ex lege z chwilą wyrządzenia szkody, a jego źródłem są bezpośrednio przepisy ustawowe - art. 415 i nast. k.c. Inaczej jest w wypadku żądania zadośćuczynienia.
art. 445 § 1 k.c., sąd może zasądzić zadośćuczynienie w określonej wysokości na żądanie osoby, której została wyrządzona szkoda. Z powołanego przepisu wynika zatem, że zadośćuczynienie nie jest automatyczną konsekwencją wyrządzenia szkody na osobie, w kompetencji sądu pozostaje zaś uznanie, czy osobie, której szkoda została wyrządzona, w kontekście całokształtu okoliczności faktycznych danego przypadku, należy się zadośćuczynienie i w jakiej wysokości. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przeważa zapatrywanie, że również w wypadku zadośćuczynienia za krzywdę pokrzywdzony może żądać zasądzenia odsetek w zasadzie od chwili zgłoszenia żądania. W wyroku z dnia 18 września 1970 r., II PR 257/70 (OSNCP 1971, nr 6, poz. 103) Sąd Najwyższy podkreślił, że z charakteru świadczenia w postaci zadośćuczynienia, którego wysokość zależna jest od oceny rozmiaru doznanej krzywdy, ze swej istoty trudno wymiernej i zależnej od szeregu okoliczności związanych z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, wynika, że obowiązek jego niezwłocznego spełnienia powstaje po wezwaniu dłużnika i że od tego momentu należą się odsetki za opóźnienie (vide: także wyrok SN z 18 lutego 2010 r., II CSK 434/09, wyrok SN z 14 stycznia 2011 r. I PK 145/10). W świetle powyższych uwag należy zgodzić się z apelującą, że odsetki od żądanego odszkodowania, zadośćuczynienia i skapitalizowanej renty podlegały zasądzeniu od dat wcześniejszych niż data wyrokowania. Odnośnie do zadośćuczynienia należy poczynić uwagę, że okoliczności, które zadecydowały o jego wysokości były znane już w dacie wystosowania do MPK pisma przedsądowego. Zatem w odniesieniu do tego pozwanego wymagalność roszczenia o zadośćuczynienie w kwocie 70.000 zł nastąpiła z upływem wyznaczonego na 30 dni w wezwaniu doręczonym 23 lutego 2017 r. terminu na spełnienie świadczenia (k.35 odwr.). Żądanie zasądzenia odsetek od zadośćuczynienie w kwocie 70.000 zł od pozwanego MPK od 26 marca 2017 r. zasługiwało zatem na uwzględnienie. Odnośnie do żądania odsetek od zasądzonego zadośćuczynienia od pozwanej M. N. należy wskazać, że powódka odwołując się do przedsądowego pisma z 15 maja 2019 r., nie wykazała, że pismo to zostało doręczone M. N.. M. N. została dopozwana na wniosek powódki z 6 listopada 2020 r. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia odpisu pozwu M. N.. Pozwana M. N. złożyła odpowiedź na pozew opatrzoną datą 3 grudnia 2020 r. Należało zatem uznać, że w tej dacie znana jej była treść żądań powódki. Brak było jednak podstaw do uznania, że wymagalność roszczeń powódki w stosunku do M. N. nastąpiła przed dniem 3 grudnia 2020 r. Dlatego odsetki od M. N. od wszystkich zasądzonych kwot należały się powódce dopiero od 3 grudnia 2020 r. W odniesieniu do żądania od pozwanego MPK odsetek od odszkodowania - odsetki od objętej wezwaniem doręczonym 23 lutego 2017 r. kwoty 7.991,77 zł należało,
wnioskiem skarżącej, zasądzić od 26 marca 2017 r., a od kwoty 1619,20 zł od dnia następnego od doręczenia odpisu pozwu, t.j. od 13 lutego 2019 r. W odniesieniu do żądania od pozwanego MPK odsetek od skapitalizowanej renty w zakresie objętej pierwotnym żądaniem pozwu, t.j. kwoty 13.860 zł należało je,
żądaniem, zasądzić także od doręczenia odpisu pozwu, t.j. od 13 lutego 2019 r. W odniesieniu do żądania od pozwanego MPK odsetek od pozostałej części odszkodowania, t.j. w kwoty 2.125,91 zł i pozostałej wchodzącej w skład skapitalizowanej renty kwoty 38.201,60 zł, skarżąca wiąże wymagalność tych kwot z dniem 19 listopada 2020r. t.j z datą rozprawy, podnosząc, że w tej dacie pełnomocnicy pozwanych mogli zapoznać się z treścią pisma powódki z 2 listopada 2020 r. rozszerzającego powództwo, zatem w dniu 20 listopada 2020 r. nastąpiło popadnięcie w opóźnienie. Stanowisko to należało podzielić i w konsekwencji zasądzić odsetki od pozwanego MPK od kwot 2.125,91 zł i 38.201,60 zł od dnia 20 listopada 2020 r., uznając, że określona w żądaniu apelacji data „20 listopada 2019r.’ jest wynikiem omyłki pisarskiej. Zmiana wyroku objęła także rozstrzygnięcie o kosztach procesu. Orzekając w tym przedmiocie Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska powódki, w zakresie, w jakim wnosiła o uwzględnienie przy orzekaniu o kosztach zastępstwa procesowego podwójnej stawki wynagrodzenia pełnomocnika. Uznając, że nakład pracy pełnomocników nie wymagał przyznania wynagrodzenia przekraczającego wysokość stawki minimalnej Sąd Apelacyjny, zmieniając zaskarżony wyrok, zasądził na rzecz powódki od pozwanych MPK i M. N. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego kwotę 5.400 zł, a od powódki na rzecz pozwanego (...) sp. z o.o. kwotę 5.417 zł, uwzględniającą opłatę skarbową od pełnomocnictwa. O kosztach procesu w relacji między powódką a pozwanymi MPK i M. N. orzeczono na podstawie art. 100 zdanie drugie k.p.c. Powódka na tym etapie sporu poniosła koszty zastępstwa procesowego ustalone
1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Ostatecznie powódka uległa w nieznacznej części żądania, a o zakresie oddalenia powództwa w przeważającym stopniu zadecydowała odmienna ocena wysokości żądanego zadośćuczynienia. Powództwo o odszkodowanie zostało oddalone jedynie w zakresie kwoty 1,294,09 zł, a powództwo o zasądzenie skapitalizowanej renty oddalono jedynie w zakresie kwoty 2.118,40 zł. Natomiast żądanie zasądzenia renty na przyszłość stało się bezprzedmiotowe z uwagi na śmierć powódki T. M.. Jak stanowi art. 100 zdanie drugie k.p.c. sąd może /… /włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Sąd Apelacyjny, uznając wskazane przesłanki za spełnione, zasądził na rzecz powódki od pozwanych MPK i M. N. kwotę odpowiadającą całości poniesionych przez powódkę kosztów zastępstwa procesowego. O kosztach procesu w relacji między powódką a pozwanym (...) sp. z o.o. orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 i art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.). Nieuiszczone koszty sądowe podlegały pobraniu od pozwanych MPK i M. N. na rzecz Skarbu Państwa- na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. 2022.2257) – dalej: „u.k.s.” . Podlegająca ściągnięciu kwota obejmuje opłatę od pozwu w zakresie uwzględnionego powództwa (art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 u.k.s.) oraz całość kosztów opinii biegłego (art. 100 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 u.k.s.). Z tych wszystkich względów należało zmienić zaskarżony wyrok na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. przez nadanie mu treści określonej w punkcie II. sentencji oraz oddalić apelację powódki w pozostałej części (art. 385 k.p.c.). O kosztach postępowania apelacyjnego w relacji między powódką a pozwanymi MPK i M. N. orzeczono na podstawie art. 100 zdanie drugie k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 i art. 391 § 1 k.p.c. Powódka na tym etapie sporu poniosła koszty w łącznej kwocie 6.935,50 zł. Na kwotę tę złożyły się następujące pozycje: 4.050 zł wynagrodzenie pełnomocnika (75% stawki minimalnej wynoszącej 5.400 zł -
1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.), 2.853 zł opłata od apelacji i 32,50-koszty korespondencji (k.1018). Ostatecznie apelująca uległa w nieznacznej części żądania, a o oddaleniu apelacji powódki w istocie zadecydowała odmienna ocena wysokości żądanego zadośćuczynienia. Jak stanowi art. 100 zdanie drugie k.p.c. sąd może /… /włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Sąd Apelacyjny, uznając wskazane przesłanki za spełnione, zasądził na rzecz powódki od pozwanych MPK i M. N. kwotę odpowiadającą całości poniesionych przez powódkę kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. O kosztach postępowania apelacyjnego w relacji między powódką a pozwanym (...) sp. z o.o. orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 i art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.). Zasądzona od powódki kwota obejmuje opłatę od apelacji i poniesione koszty zastępstwa procesowego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.