: - nakazuje M. K.
obowiązek zapłaty zadośćuczynienia jest solidarny z obowiązkiem pieniężnym (...) Związku (...) w likwidacji w K., stwierdzonym w punkcie 1 ppkt II wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2018r. sygn. akt (...), b) w punkcie III. w ten sposób,
: - nadaje mu nową treść: „oddala w stosunku do obu pozwanych powództwo o ustalenie oraz w stosunku do M. K.
uchwała o pozbawieniu powoda licencji trenerskiej została podjęta zgodnie z właściwymi procedurami oraz była merytorycznie uzasadniona. Powodowie zaprzeczyli by rozpowszechniali nieprawdziwe i szkalujące powoda informacje, a jedynie poinformowali odpowiednie organizacje o pozbawieniu go uprawnień trenerskich; pozwani nie działali w sposób zawiniony a ich zachowanie nie spowodowało krzywdy po stronie powoda ani nie doprowadziło do powstania szkody majątkowej. W odniesieniu do roszczenia odszkodowawczego pozwani zarzucili brak związku przyczynowego pomiędzy działaniem pozwanych a podnoszoną szkodą. W odniesieniu do żądania ustalenia nieważności (ewentualnie bezskuteczności) uchwały (...) Związku (...) o pozbawieniu powoda licencji trenerskiej oraz ustalenia istnienia stosunku licencyjnego pomiędzy powodem z (...) Związkiem (...) pozwani zarzucili brak interesu prawnego w wytoczeniu niniejszego powództwa po stronie powoda, gdyż od maja 2011 r mógł on ponownie starać się o udzielenie mu licencji trenerskiej, a tym samym zaspokoić swoje wszelkie roszczenia. Pozwany M. K.
działał jedynie jako członek zarządu (...) Związku (...), a nie w imieniu własnym. W dniu 19 marca 2014 roku (...) Związek (...) w likwidacji i M. K.
: podczas (...) w (...) zorganizowanych przez (...) Związek (...) w lutym 2011 roku w J. przy ustalaniu wyników współzawodnictwa sportowego doszło do sfałszowania lub próby sfałszowania wyników zawodów,
trasa przejazdu zawodników podczas mistrzostw była niewłaściwie zabezpieczona,
funkcje sędziów podczas zawodów pełniły osoby nie mające do tego uprawnień; konkurs na trenera kadry narodowej (...) przeprowadzony w kwietniu 2010 roku został zmanipulowany; (...) Związek (...) działają na szkodę polskiego sportu i niszczą dorobek pracy zawodników i trenerów (...)
wyniki zawodów zostały sfałszowane lub zmanipulowane. M. S.
wyniki zawodów Mistrzostw Polski w dniu 28 lutego 2011 zostały sfałszowane oraz by wypowiadał się na temat próby fałszerstwa zawodów na wcześniejszych etapach, natomiast nie może ponosić odpowiedzialności za to, w jaki sposób w materialne prasowym zostały wykorzystane jego wypowiedzi. Podniósł także,
zarzucając pozwanym nieprawidłowości w postępowaniach odwoławczych nie naruszał prawa. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił powództwo główne i wzajemne, a koszty procesu między stronami wzajemnie zniósł. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące okoliczności faktyczne: Powód (pozwany wzajemny)M. S.
wnioskodawca spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art 44 ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej (§ 14 ust. 1). Do wniosku o przyznanie licencji trenera/instruktora należy dołączyć m.in. pisemne zobowiązanie do przestrzegania postanowień statutu, regulaminów, wytycznych i uchwał Zarządu (...) Związku (...) oraz przepisów (...)(§ 14 ust. 2 lit. e).Zarząd (...) Związku (...) na wniosek Komisji Licencyjnej może pozbawić licencji trenera/instruktora w przypadkach: nieprzestrzegania przez trenera/instruktora postanowień statutu, regulaminów, wytycznych i uchwał Zarządu (...) Związku (...) oraz przepisów (...), niebrania udziału przynajmniej raz w roku w szkoleniach trenerskich/instruktorskich organizowanych przez (...) Związek (...), zamieszczenia we wniosku o przyznanie licencji nieprawdziwych danych, skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego (§ 15). Sąd Okręgowy ustalił,
Regulamin Dyscyplinarny i Etyki (...) Związku (...) dotyczy osób fizycznych i prawnych będących członkami (...) Związku (...). Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają: zawodnicy będący członkami związku, inni członkowie związku, w tym: trenerzy, instruktorzy, sędziowie, działacze klubów i innych organizacji działających w strukturach (...) Związku (...), a także osoby funkcyjne (§ 1). Przewinieniem dyscyplinarnym jest nieprzestrzeganie Statutu, Uchwał, Zarządzeń, Regulaminów (...) Związku (...) oraz aktów normatywnych i innych przepisów nadrzędnych władz sportowych i administracyjnych, a także naruszenie zasad etyki (§2). Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne (§ 10 ust. 1). Ostateczne decyzje (...) Związku (...) mogą być zaskarżone do Trybunału Arbitrażowego do Spraw Sportu działającego przy (...) (§10 ust.2). Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z urzędu po uzyskaniu materiałów uzasadniający podejrzenie popełnienia przewinienia. Po wnikliwej analizie zebranego materiału wydaje się postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, których kopie przesyła się stronom (§ 11 ust. 1). Komisja Dyscyplinarna (...) Związku (...) przesyłając postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego równocześnie zawiadamia zainteresowane strony pisemnie o przysługującym im prawie do przesłania stosownych wyjaśnień, oświadczeń, dowodów oraz innych materiałów dotyczących danej sprawy w terminie 14 dni od doręczenia (§ 11 ust. 2). Posiedzenia organów dyscyplinarnych są jawne. Strony mogą zgłaszać swoje wnioski i uwagi (§ 11 ust. 7). Po zamknięciu posiedzenia członkowie organu dyscyplinarnego odbywają niejawną naradę i wydają orzeczenie wraz z uzasadnieniem, które zapada większością głosów. Żaden z uczestników nie może wstrzymać się od głosu (§ 11 ust. 8). Orzeczenie wraz z pisemnym uzasadnieniem doręcza się w terminie do 14 dni (§ 11 ust. 10). Sąd pierwszej instancji ustalił następnie,
aby zawodnik w (...) mógł być reprezentantem Polski na zawodach międzynarodowych, musi posiadać licencję zawodnika (...) uprawniającą do startu w takich zawodach. Na zawody międzynarodowe zawodnik jest zgłaszany przez (...), a do niego uprzednio jest zgłaszany przez trenerów klubowych lub klub sportowy, do którego przynależy w przypadku zawodników niekadrowych lub trener kadry narodowej w przypadku zawodników kadry nie później niż 14 dni przed zawodami (...), a 7 dni przed zawodami (...). Zgłoszenia są składane do (...) Związku (...). Wstępną weryfikacją zgłoszeń zajmuje się M. P.
kapitanem drużyny polskiej będzie jedna osoba, to jest trener kadry narodowej P. D.
na listę zawodników zostały wpisane W. B. oraz M. P.
powyższe zawodniczki powinny zostać skreślone z listy osób startujących w zawodach. Następnie P. D.
jest pracownikiem (...) Związku (...) i odpowiednie zaświadczenie lekarskie znajduje się w aktach związku. Jednocześnie przesłał opłatę za badania lekarskie na rzecz (...) Związku (...). Po otrzymaniu informacji o odrzuceniu jego oferty, złożonej na konkurs M. S.
w związku z nierozstrzygnięciem konkursu w konkurencji (...)trener M. S.
pozbawienia licencji dokonano bez przewidzianego Regulaminem (...) Związku (...) w sprawie warunków i trybu przyznawania i pozbawiania licencji, doręczenia uchwały zainteresowanemu. W odpowiedzi na powyższe pismo Ministerstwo (...) wskazało,
wszczęte zostało w sprawie postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono,
Minister (...) w zakresie warunków i trybu przyznawania i pozbawiania licencji z uwagi na zatwierdzenie Regulaminu (...) Związku (...) w tym przedmiocie, pozbawiony jest możliwości ingerencji w autonomiczną działalność polskiego związku sportowego. Po powzięciu informacji o zapadłej uchwale w przedmiocie pozbawienia licencji trenera powód (pozwany wzajemny) zwrócił się do (...) Związku (...) o niezwłoczne usunięcie rażącego naruszenia prawa, polegającego na pozbawieniu go licencji trenerskiej (...) Związku (...), poprzez uchylenie uchwały nr(...) z dnia 2 grudnia 2010 roku w tym przedmiocie. Z uwagi na brak działań (...) Związku (...) w tym zakresie M. S.
jego licencja trenerska została odebrana zaocznie - do dnia złożenia wniosku nie został on poinformowany o jakimkolwiek postępowaniu dyscyplinarnym osobiście i nie otrzymał żadnego dokumentu od (...) Związku (...) w tej sprawie. Podał,
powodem odebrania licencji są spreparowane i nieprawdziwe zarzuty, które są zupełnie nielogiczne i zostały stworzone w celu zaszkodzenia jego osobie i zniszczenia go jako szkoleniowca. Podniósł,
nie dano mu możliwości ustosunkowania się do stawianych zarzutów oraz
cała sprawa jest elementem działań (...) Związku (...), a zwłaszcza prezesa M. K.
„działania (...) na rzecz unicestwienia mnie jako trenera przejawiały się w przeszłości chociażby poprzez odrzucenie mojej dokumentacji złożonej w ramach oferty w konkursie trenerskim w kwietniu 2010 roku. Wskazano wówczas rzekomy brak formalny w postaci braku zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego zdolność do wykonywania zawodu trenera. Zaświadczenie znajdowało się w aktach (...) (napisałem stosowne oświadczenie) ale zostało ukryte. Konkurs ostatecznie uznano za zmanipulowany, a trenerzy wówczas wyłonieni nie zostali zaakceptowani przez Ministerstwo(...) (między innymi P. D.
zawodniczka K. S. zwróciła się do Komisji (...) o interwencję w sprawie decyzji trenera P. D.
decyzją trenera zamiast niej wystartować mają A. K. i J. M.. (...)Komitet (...) zwrócił się do (...) Związku (...) o wyjaśnienie sytuacji dotyczącej zawodniczki K. S.. W dniu 11 stycznia 2010 roku do (...) Związku (...) zostało skierowane pismo, podpisane m. in. przez J. W., w którym zawodnicy Kadry Narodowej podziękowali Zarządowi (...) Związku (...) za stworzenie możliwości treningów jak i startów w sezonie 2009/
„Nie do końca mam o czym rozmawiać z prezesem K., bo on nie porusza się biegle w temacie sportu (w sumie to nie musi)”.W dniu 2 marca 2011 roku: na stronie internetowej (...) roku pojawiła się informacja zatytułowana „J. M. (...) P. D.
związek nie ma pieniędzy, więc nie mógł zapłacić za przyjazd delegata (...). Na 10 dni przed mistrzostwami w ogóle nie było wiadomo czy się odbędą, a na trzy dni zmieniono miejsce. Nasza zawodniczka K. J. wypadła z trasy i przeleciała pod siatką zabezpieczającą, co dowodzi,
była źle ustawiona. Nie powinno być prześwitu od śniegu do dolnej krawędzi” oraz „Pan K. mętnie wyjaśnił,
nastąpił błąd na tablicy świetlnej. Jaka jest prawda, trudno będzie dowieść - zaznaczyła J. M.. Jej wątpliwości potwierdziły też inne osoby. Nie wiem, czy będzie można dojść do prawdziwych rezultatów - mówi S.”. Część z tych informacji ukazywała się jako wynik wyszukiwania w wyszukiwarce internetowej (...) frazy „(...)”. M. S.
stok na którym odbyć się mają zawody ma być dopuszczony do eksploatacji. Trasa na stoku H. - J., na które rozegrano zawody w J. w 2011 roku została dopuszczona do eksploatacji protokołem Naczelnika (...) Pogotowia (...). W dniu zawodów trasa na stoku H. - J., została zweryfikowana pod względem bezpieczeństwa i sposobu zabezpieczenia przez dyżurnego przedstawiciela (...) Pogotowia (...), który protokolarnie w dniu 28 lutego 2011 roku potwierdził należyte zabezpieczenie trasy. Na trasie umieszczone zostały pojedyncze siatki ochronne, które posiadały atest. Podczas zawodów w J. w lutym 2011 r., ani podczas odprawy technicznej, ani później, nie zostały zgłoszone żadne protesty ani wnioski dotyczące trasy, jej zabezpieczenia czy sędziów. Takiego protestu nie składał także M. S.
starter zapomniał zamknąć bramkę startową na starcie. Dlatego nie mógł wystartować czas w elektronicznym chronometrze, a czas nie był mierzony ręcznie. Podczas zawodów wystąpił problem z prezentacją czasów na tablicach prezentacyjnych podczas drugich zjazdów finałowych. Wersja oprogramowania do prezentacji czasu firmy (...) zawierała błędną prezentację całkowitego czasu razem na tablicach prezentacyjnych. O problemie dowiedziano się dopiero na chwilę przed zakończeniem zawodów i nie można go już było usunąć podczas zawodów. Za opisany problem odpowiedzialność ponosi producent (...). Problem natychmiast po stwierdzeniu po zawodach usunięto wraz z producentem i na drugi dzień wszystko działało w porządku. Prezentacja live wyników jest nieoficjalna, a oficjalne wyniki były dokładnie według zmierzonych czasów zgodnych z rejestrem czasu na taśmie i zatwierdzone przez jury. Organizatorzy powinni zapewnić odpowiednie urządzenia do ciągłej prezentacji wizualnej i akustycznej wszystkich zarejestrowanych czasów i/lub punktacji wszystkich zawodników. Czasy zmierzone przez sędziów czasowych uznawane są za czasy nieoficjalne. Punktacja ogłoszona przed jej sprawdzeniem i zweryfikowaniem uznana jest za nieoficjalną. Powinny być one umieszczone na tablicy punktowej, która powinna być łatwo widoczna z rejonu przeznaczonego dla zawodników, którzy ukończyli bieg, a także z rejonu dla prasy. Tak szybko jak to będzie możliwe po zakończeniu zawodów należy ogłosić na oficjalnej tablicy ogłoszeń, a także na mecie nieoficjalne czasy, punktację i dyskwalifikację. W zawodach (...)wszelkie protesty muszą być składane przed rozpoczęciem następnego biegu lub rozgrzewki, we wszystkich innych zawodach, najpóźniej 15 minut po ogłoszeniu dyskwalifikacji lub sankcji. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2012 roku umorzono śledztwo w sprawie przyjęcia korzyści majątkowej lub obietnicy jej udzielenia w związku z organizacją zawodów sportowych - (...)w zamian za nieuczciwe zachowanie mogące mieć wpływ na wyniki zawodów w dniu 28 lutego 2011 roku w J., tj. o przestępstwo z art. 46 ust. 1 ustawy o sporcie - wobec niepopełnienia czynu zabronionego. Ministerstwo Sportu przeprowadziło w 2011 roku kontrolę działalności (...) Związku (...). W świetle powyższych okoliczności Sąd Okręgowy uznał powództwo główne za nieuzasadnione. Sąd Okręgowy odwołał się do treści art. 24 § 1 k.c. , art. 448 k.c. art. 415 k.c. i art. 416 k.c. oraz art. 189 k.p.c. i wskazał,
przesłanką wspólną, konieczną dla uwzględnienia każdego z roszczeń zgłoszonych przez powoda (pozwanego wzajemnie) w niniejszym postępowaniu była bezprawność działania pozwanych (powodów wzajemnie), jednakże nie zostało wykazane aby pozwani (powodowie wzajemni) dopuścili się bezprawnego zachowania wobec powoda (pozwanego wzajemnie), wobec czego żądania pozwu nie mogły zostać uwzględnione. Uchwała pozwanego (pozwanego wzajemnie) (...) Związku (...) nie została podjęta z uchybieniem wymogów formalnych. Uchwała została podjęta przez Zarząd (...) Związku (...) zgodnie z § 15 Regulaminu (...) Związku (...) dotyczącym warunków i trybu przyznawania i pozbawiania licencji uprawniających kluby sportowe i zawodników do udziału we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinie sportu (...) oraz warunków i trybu przyznawania i pozbawiania licencji trenerów i sędziów w dyscyplinie(...). Powyższy regulamin nie przewidywał szczególnych zasad postępowania, toteż nie sposób uznać, ze zostały one naruszone przez (...) Związek (...). Wbrew twierdzeniom powoda (pozwanego wzajemnie), do trybu odebrania licencji nie miały zastosowania Regulamin dyscyplinarny i etyki (...) Związku (...), ponieważ zgodnie z § 1 tego regulaminu, miał on zastosowanie tylko do członków (...) Związku (...), do którego powód (pozwany wzajemny) nie należał. Natomiast okoliczność,
2 lit. e regulaminu licencyjnego nakładała na powoda (pozwanego wzajemnie) obowiązek pisemnego zobowiązania się do przestrzegania postanowień statutu, regulaminów, wytycznych i uchwał Zarządu (...) Związku (...) oraz przepisów (...), nie czyniła z niego członka (...) Związku (...) ani tym bardziej nie powodowała,
miały do niego zastosowanie postanowienia regulaminu dyscyplinarnego. W ocenie Sądu Okręgowego, brak było również podstaw do uznania,
uchwała o pozbawieniu powoda (pozwanego wzajemnie) licencji trenerskiej była merytorycznie nieuzasadniona. Przede wszystkim przyczyną pozbawienia powoda (pozwanego wzajemnie) licencji trenerskiej był fakt,
na międzynarodowych zawodach doprowadził on do istotnego nieporozumienia w związku z listą zawodniczek, które miały brać udział w tych zawodach. Nie ma przy tym większego znaczenia fakt, czy na zawodach w H. powód (pozwany wzajemny) był, czy nie był, jednym z dwóch kapitanów (choć według ustaleń Sądu nie był). Znaczenie ma to,
zawodniczki W. B. oraz M. P.
W. B. oraz M. P.
zachowanie powoda (pozwanego wzajemnie) ze względu na użyte w stosunku do P. D.
w razie kolejnego udziału powoda (pozwanego wzajemnie) w zawodach międzynarodowych podobna sytuacja może ponownie mieć miejsce. Co równie ważne, to fakt,
dopisując zawodniczki wbrew zapisom regulaminów powód (pozwany wzajemnie) dał dowód,
ich nie zna. Dlatego też strona pozwana była uprawniona do odebrania powodowi (pozwanemu wzajemnie) licencji trenerskiej, aby podobnym sytuacjom na przyszłość zapobiec. Według Sądu pierwszej instancji odebranie powodowi (pozwanemu wzajemnie) licencji trenerskiej było również uzasadnione w świetle jego zachowania na tych samych zawodach, a polegającego na zwróceniu się do P. D.
w rzeczywistości miało miejsce tylko jedno z wskazywanych przez P. D.
decyzja o pozbawieniu powoda (pozwanego wzajemnie) licencji trenerskiej była uzasadniona. Mianowicie powód (pozwany wzajemny), uczestnicząc w zawodach międzynarodowych, powinien był okazywać szacunek wobec P. D.
powód (pozwany wzajemny) po dniu 2 grudnia 2010 r był licencjonowanym przez (...) trenerem (...) oraz by uchwała nr (...) Zarządu była nieważna lub bezskuteczna, czego ustalenia się domagał. Abstrahując zatem od bezzasadności powództwa z wyżej wymienionych względów Sąd Okręgowy zauważył,
powód (pozwany wzajemny) nie udowodnił również swojej szkody. Umowa o pracę z (...) Z. wiązała go do końca 2010 r i powód (pozwany wzajemny) w sposób wiarygodny nie wykazał, by miał rzeczywistą obietnicę zatrudnienia od stycznia 2011 r. Gdyby tak było, to powinien na tę okoliczność dysponować dokumentem (promesą), a nadto nic nie stało na przeszkodzie, by umowa zawierana we wrześniu 2010 r była od początku zawarta na dłuższy okres. Nadto utrata licencji nie spowodowała utratę przez powoda (pozwanego wzajemnie) uprawnień trenerskich. Te bowiem gwarantował mu art. 41 ust. 1 do 6 ustawy z dnia 25-06-2010 r „o sporcie” (Dz.U. nr 127 poz. 857). Zdaniem Sądu pierwszej instancji powód (pozwany wzajemny) nie wykazał również, dlaczego na wiosnę 2011 r nie wystąpił o przyznanie nowej licencji trenerskiej. Skoro jak twierdzi tracił finansowo na jej braku, to zgodnie z treścią art. 362 k.c. powinien szkodę minimalizować. W 2014 r., kiedy ponownie wystąpił o przyznanie licencji, została mu ona bez problemu przyznana. Odnosząc się do powództwa skierowanego przeciwko M. K.
(...) Związek (...) to stowarzyszenie, a M. K.
powód (pozwany wzajemny) nie wykazał bezprawnego działania pozwanych (powodów wzajemnie), a jednocześnie zaistnienia i wysokości swojej szkody, wobec czego powództwo oddalił na podstawie art. 6 k.c. oraz art. 24 § 1 k.c., art. 415 k.c., art. 416 k.c. i art. 448 k.c. a contrario. Odnosząc się do powództwa wzajemnego, Sąd Okręgowy uznał je za bezzasadne. Sąd wskazał,
pozwani (powodowie wzajemni) swoje roszczenie w wywodzili z naruszenia przez powoda (pozwanego wzajemnego) ich dóbr osobistych. W tym zakresie twierdzenia pozwu wzajemnego co do naruszenia dóbr osobistych Sąd Okręgowy podzielił na trzy grupy: dotyczące wypowiedzi M. S.
aby można było mówić o naruszeniu dóbr osobistych danej osoby muszą łącznie wystąpić przesłanki w postaci istnienia dobra osobistego, którego ochrony domaga się powód, zagrożenia albo naruszenia tego dobra przez działanie pozwanego, oraz bezprawnego charakteru tego działania. Powód musi jedynie wykazać istnienie dwóch pierwszych przesłanek, bowiem bezprawność działania, zgodnie z art. 24 k.c. objęta jest domniemaniem. Dlatego na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktu,
jego dobro osobiste zostało naruszone (art. 6 k.c.), zaś na pozwanym ciężar udowodnienia,
naruszenie to nie było bezprawne. Ocena, czy działanie naruszyło dobro osobiste, dokonywana jest na podstawie obiektywnego kryterium. Ocena, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego, nie jest dokonywana według miary indywidualnej wrażliwości osoby zainteresowanej (Sądu Najwyższy w wyroku z 4 kwietnia 2001 roku, III CKN 323/00, Legalis nr 53944). Za każdym razem rozważyć należy, czy typowa, przeciętna osoba na miejscu pokrzywdzonego uznałaby określone działanie za naruszenie dobra osobistego oraz czy w odczuciu społecznym określone zachowanie zakwalifikowane może być jako naruszające dobra osobiste. Z tego względu,
odpowiedzialność niemajątkowa z tytułu naruszenia dóbr osobistych oparta jest na zasadzie bezprawności, a nie na zasadzie winy, dla skorzystania ze środków ochrony z art. 24 k.c. nie jest istotne, czy naruszenie było zawinione, ani czy było świadome (wyrok Sądu Najwyższego z 6 grudnia 1967 r., II CR 328/67, BSN 1968, Nr 3, poz. 52 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 11 września 1981 r., II CR 297/81, Legalis nr 22769, a także wyrok Sądu Najwyższego z 19 października 1999 roku, I CKN 979/98, Legalis nr 45754). Sprawca naruszenia jest obowiązany do usunięcia jego skutków, nawet jeśli nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji swojego działania. Odnosząc się do wypowiedzi M. S.
M. S.
w przywołanym piśmie znalazły się także twierdzenia dotyczące krytyki działań (...) Związku (...) i jego władz. Określenia użyte w tym zakresie, nie stanowiły naruszenia w stopniu uzasadniającym udzielenie pozwanym ochrony w żądany sposób i przyznanie jakiejkolwiek kwoty. Sąd wskazał,
naruszenie to miało miejsce w wąskim gronie - pismo skierowane było tylko do Trybunału Arbitrażowego, przed którym postępowanie nie jest jawne (nie mogło zatem trafić do jakiegokolwiek innego grona odbiorców) oraz,
pismo M. S.
jej działanie może być negatywnie odbierane i musi godzić się na ocenę swoich zachowań. Odnosząc się do wypowiedzi M. S.
skoro M. S.
możliwość publicznej dyskusji na forum Internetu co do działalności i funkcjonowania (...) Związku (...) jest w pełni dopuszczalna. Odnosząc się do wypowiedzi M. S.
przywołana wypowiedź w ogóle nie naruszała dobra osobistego w postaci renomy (...) Związku (...) a także innych wypowiedzi M. S.
powództwo należało oddalić z uwagi na brak obalenia domniemania bezprawności. Sąd wskazał,
wypowiedzi M. S.
(...) przeprowadziło w 2011 roku kontrolę działalności (...) Związku (...) (wcześniej z kolei podjęło działania celem wyjaśnienia przyczyn dla których (...) Związek (...) nie wykonał postanowienia z dnia 30 sierpnia 2011 roku Trybunału Arbitrażowego ds. (...) przy (...), poprzez przywrócenie licencji trenerskiej dla M. S.
mają tę samą wartość przedmiotu sporu. Dlatego o kosztach procesu orzekł, jak w pkt III wyroku na zasadzie art. 100 zd. 1 k.p.c. Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżyły obydwie strony. Powód (...) S.
nie jest działaniem bezprawnym, zawinionym oraz dokonanym z oczywistym i rażącym przekroczeniem uprawnień Prezesa Zarządu polskiego związku sportowego, doprowadzenie przez pozwanego ad 2, pełniącego funkcję Prezesa Zarządu (...) Związku (...) (pozwanego ad 1), do pozbawienia powoda licencji trenerskiej i utrzymywania się tego stanu przez okres od grudnia 2010 do lipca 2014 roku, w sytuacji, gdy:
został on sporządzony w dniu 1 grudnia 2010 (czyli przed podjęciem uchwały o pozbawieniu powoda licencji przez Zarząd), w sytuacji, gdy mogło to mieć miejsce najwcześniej w dniu 7 grudnia 2010, gdyż w okresie 27 listopada 2010 - 6 grudnia 2010 I. K. przebywała na zgrupowaniu w Austrii; c) pozwany ad 2, nakłaniając I. K. do sporządzenia w imieniu Komisji Licencyjnej wniosku o pozbawienie powoda licencji trenerskiej, miał świadomość nie tylko tworzenia dokumentu stwierdzającego nieprawdę co do daty jego sporządzenia, lecz także wiedzę,
żadne postępowanie, które pozwoliłoby na dokonanie rzetelnych i prawidłowych ustaleń faktycznych nie zostało przez Komisję Licencyjną przeprowadzone, w tym,
żaden inny członek Komisji Licencyjnej nie uczestniczył w podjęciu decyzji o wystąpieniu z takim wnioskiem do Zarządu; d) pozwany ad 2 kierując obradami Zarządu na posiedzeniu 2 grudnia 2010, zaniechał przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego, poprzestając na wysłuchaniu przez Zarząd relacji skonfliktowanego z powodem trenera kadry P. D.
według zawartego w protokole posiedzenia Zarządu z 2 grudnia 2010 r. opisu zarzutów stawianych powodowi podczas tego posiedzenia, w sposób oczywisty nie kwalifikowały się one jako tego typu przewinienie, gdyż dotyczyły rzekomo niewłaściwego zachowania powoda (przede wszystkim obrażenia P. D.
brał czynny udział w odprawie przed zawodami w H. i uczestniczył w ustalaniu ostatecznej listy startujących zawodniczek, pomimo
nie miał statusu kapitana drużyny;
uchwała o pozbawieniu powoda licencji trenerskiej była proceduralnie prawidłowa, przy jednoczesnym ustaleniu,
została ona podjęta bez (wymaganego przez §15 Regulaminu licencyjnego) wniosku Komisji Licencyjnej, gdyż - jak ustalił Sąd - I. K. nie mogła podpisać tego wniosku w dniu 1 grudnia 2010 r., bowiem w okresie od 27.11.2010 do 6.12.2010 przebywała na zgrupowaniu w Austrii; b) rażąco wadliwą ocenę,
Regulamin ten nie przewidywał szczególnych zasad postępowania przy pozbawianiu licencji, skoro §15 Regulaminu licencyjnego jednoznacznie stanowi,
uchwałę o pozbawieniu licencji trenerskiej może podjąć Zarząd na wniosek Komisji Licencyjnej; c) wadliwą ocenę,
nie okazywanie szacunku innej osobie (w tym przypadku trenerowi kadry), czy nawet wulgarne zachowanie, kwalifikuje się jako nie przestrzeganie postanowień statutu, regulaminów, wytycznych i uchwał (...) Związku (...) oraz przepisów (...). 3. §12 Regulaminu licencyjnego w związku z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie, w myśl którego „Zajęcia w zakresie dyscypliny (...) mogą prowadzić wyłącznie trenerzy/instruktorzy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej po otrzymaniu licencji.”, poprzez jego błędną wykładnię (wynikającą implicite z ocen zawartych w uzasadnieniu) polegającą na uznaniu,
pomimo braku licencji powód mógł prowadzić zajęcia w zakresie dyscypliny (...)w sferze pozostającej pod kontrolą (...) Związku (...), czyli w sferze finansowanej ze środków publicznych; 4. art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez bezzasadne uznanie,
pomimo pozbawienia powoda prawa do obrony w postępowaniu o charakterze dyscyplinarnym, uchwała o pozbawieniu powoda licencji trenerskiej była proceduralnie prawidłowa i nie naruszała konstytucyjnych prawa i gwarancji, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego gwarancja prawa do obrony dotyczy także postępowań dyscyplinarnych ( (...)), taki zaś charakter postępowania w sprawie pozbawienia licencji z przyczyn dyscyplinarnych jest bezdyskusyjny; 5. art. 24 k.c. i 448 k.c., poprzez ich niezastosowanie i oddalenie powództwa w całości, pomimo stwierdzenia przez Sąd,
rozpowszechniane przez pozwanych zarzuty dotyczące rzekomego wywołania przez powoda międzynarodowego skandalu, są nieuzasadnione; II. Naruszenie prawa procesowego: 1. art. 233 k.p.c. poprzez:
w sporze dotyczącym licencji trenerskiej opowiadali się oni za powodem i nieuzasadnione pominięcie ich zeznań, a z drugiej strony uznanie przez Sąd za świadka przedstawiciela ustawowego pozwanego ad 1 M. W. i uznanie jej zeznań za wiarygodne tak dalece,
Sąd dokonywał ustaleń co do odbioru zachowania polskiej ekipy na odprawie przez S. K., nie na podstawie jego zeznań, lecz na podstawie zeznań M. W.. Najistotniejszymi przejawami naruszenia przez Sąd art. 233 k.p.c., skutkującymi błędnymi ustaleniami faktycznymi lub wadliwymi ocenami zawartymi w uzasadnieniu orzeczenia, są : W zakresie oceny zasadności zarzutu pozwanych, prezentowanego już po podjęciu uchwały pozbawiającej powoda licencji trenerskiej
powód wykazał się nieznajomością przepisów dotyczących rywalizacji na arenie międzynarodowej poprzez zgłoszenie zawodniczek W. B. i M. P.
powód dokonał zgłoszenia zawodniczek M. P.
zgłoszeń zawodniczek na te zawody dokonywało się na formularzach ((...)) i
powód nie wysłał do organizatorów żadnego zgłoszenia, gdyż listę zawodników swojego klubu przesłał do (...) Związku (...), po to, by Związek zgłosił ich organizatorom, zaś na liście tej nie było żadnej z wymienionych zawodniczek; b) całkowite pominięcie faktów,
zgłoszenie M. P.
fakty te wynikają m.in. z formularzy (...) - zgłoszeń W. B. (k. 1928 - 1929) i M. P.
strona pozwana nie wskazała żadnych przepisów regulujących ustalanie listy startowej podczas odprawy przed zawodami, z których wynikałoby,
zachowanie polegające na ponownym wpisaniu zawodnika wykreślonego przez kapitana drużyny naruszałoby jakąkolwiek regułę przeprowadzania odpraw (w tym zakresie należy zarzucić naruszenie przez Sąd art. 6 k.c.); -
organizatorzy zawodów, jak wynika z przesłuchania A. B.
termin do zgłaszania zawodników upłynął 25-11-2010, a zawodników zgłaszają związki a nie oni sami”, całkowicie dowolnego wniosku,
„powód - pozwany wzajemny nie miał prawa na odprawie dopisywać zawodników do startu”, w sytuacji, gdy ta wypowiedź tych świadków w ogóle nie dotyczyła kwestii uzgadniania listy startowej, zaś fakt,
świadkowie ci wyraźnie zeznali,
nie mają żadnych zastrzeżeń do zachowania powoda na odprawie, wyklucza, by ich zeznania potwierdzały jakiekolwiek nieregulaminowe zachowanie powoda (kwestia wadliwego utożsamienia przez Sąd I instancji zgłoszenia zawodników z ustalaniem list na odprawie została wskazana powyżej). Szczególnie jaskrawym przykładem selektywnej oceny materiału dowodowego jest właśnie rozważenie przez Sąd wagi zeznań tych dwóch świadków i wykorzystanie przy orzekaniu przedstawionych przez nich informacji. Pomimo,
ich zeznania miały dla sprawy znaczenie kluczowe - wypowiadali się na temat przebiegu odprawy, zachowania powoda, formularzy (...); C. B. złożył jako załącznik nr(...) jedyny (...) otrzymany od (...) Związku (...) (zaś ich zeznania w całości potwierdziły twierdzenia powoda dotyczące ich przedmiotu), Sąd uznał,
są one istotne tylko w zakresie potwierdzenia przez świadków,
termin do nadsyłania zgłoszeń na zawodu upływał 25 listopada 2010 (co i tak było bezsporne) i praktycznie całość tych zeznań potraktował jak nieistniejącą; - pominięcie faktu,
bezspornym jest,
(niezależnie od tego, czy został do organizatorów przesłany (...) w którym powód nie figurował jako kapitan drużyny), powód przynajmniej nie został poinformowany o tym,
nie ma takiego statusu, więc brak było podstaw do jakichkolwiek zarzutów pod adresem powoda dotyczących podejmowania przez niego na odprawie działań należących do kompetencji kapitana drużyny. W zakresie oceny zasadności zarzutu powoda,
pozbawienie go licencji uniemożliwiało mu wykonywanie zawodu trenera:
zatrudnienie trenera w programach finansowanych ze środków publicznych uzależnione jest od posiadania przez niego licencji (...), w tym między innymi: - pisma Ministerstwa Sportu do Doradcy (...) W. S. z 6 kwietnia 2011- cyt. „Wobec czego należy stwierdzić,
pozbawienie licencji trenerskiej może skutkować wykluczeniem danej osoby z możliwości korzystania ze środków publicznych, które są przekazywane w ramach wskazanego Programu”; - pisma (...) do (...) Z. z 11.10.2010r.; - zaświadczenia (...) Z. z 7 czerwca 2011 o niemożliwości zatrudnienia ze względu na utratę licencji trenerskiej; - zaświadczenia Zespołu Szkół (...) z 25 czerwca 2013r;. g) nieuzasadnione pominięcie zeznań Członków Zarządu klubu (...) i K. C. oraz Dyrektor Szkoły (...) w Z. - B. S., potwierdzających zamiar zatrudniania powoda i równocześnie niemożliwość zatrudnienia powoda przez wymienione podmioty w sytuacji, gdy był on pozbawiony licencji trenerskiej (...), ze względu na fakt,
podmioty te opłacają wynagrodzenia trenerów ze środków publicznych, zaś brak licencji trenerskiej (...) uniemożliwia przekazywanie środków publicznych na wynagrodzenie tego trenera; h) całkowite pominięcie zgodnych w tym zakresie zeznań powoda i pozwanego, z których wynika,
warunkiem finansowania ze środków publicznych wynagrodzeń trenerów oraz kosztów związanych z ich udziałem w zawodach zarówno krajowych jak i międzynarodowych jest posiadanie przez nich licencji trenerskiej (...) Związku (...); i) błędne ustalenie,
powód po utracie licencji pracował jako trener prywatny zawodników w (...), w klubie (...) oraz (...) Z., w sytuacji gdy od żadnego zawodnika, ani żadnego z tych klubów nie uzyskiwał wynagrodzeń - żaden element materiału dowodowego nie daje podstaw do przyjęcia,
ograniczone, ze względu na brak licencji, zaangażowanie powoda w środowisku klubu (...) oraz (...), przynosiło mu korzyści majątkowe; j) całkowicie dowolny wniosek oparty na dowodach wymienionych przez Sąd na stronie 42 uzasadnienia wyroku,
powód pomimo braku licencji radził sobie zarobkowo wykonując zawód trenera (...), w sytuacji, gdy z żadnych z wskazanych przez Sąd dowodów, w tym z zeznań żadnego ze świadków, nie wynika, by powód w okresie pozbawienia go licencji uzyskiwał jakiekolwiek wynagrodzenie z tytułu obecności niektórych zawodach (powód wyjaśniał,
bywał na nich prywatnie; co najwyżej zdarzało się,
zawodnicy w zamian za jego fachowe wsparcie, pokrywali mu koszty przejazdu i zakwaterowania);
powód nie wykazał dlaczego na wiosnę 2011 nie wystąpił o przyznanie mu licencji trenerskiej, w sytuacji, gdy: - zgodnie z §5 pkt 2 Regulaminu licencyjnego (całkowicie pominiętym przez Sąd), licencje przyznane są bezterminowo, więc wobec bezprawności i nieskuteczności pozbawienia powoda dotychczasowej licencji, w sposób w pełni uzasadniony liczył on na wycofanie się pozwanych z bezprawnych działań i honorowanie jego licencji, tym bardziej,
na wiosnę 2011 roku powód przedstawił pozwanym oświadczenia od organizatorów zawodów, w świetle których pozbawienie go licencji było merytorycznie nieuzasadnione, zaś 30 sierpnia 2011 r. Trybunał Arbitrażowy przy (...) uchylił uchwałę Zarządu (...) z 2 grudnia 2010 pozbawiającą powoda licencji; - pozwani nie poinformowali powoda,
proponują bezwarunkowo przyznanie mu nowej licencji w miejsce wcześniejszej; - pozwany ad 2 poinformował przedstawicieli klubu (...),
jeśli powód przeprosi za swoje zachowanie, będzie mógł złożyć wniosek o ponowną licencję, zaś Zarząd ponownie przeanalizuje sprawę jego licencji - co sprowadzało się do uwarunkowania możliwości rozważenia przyznania powodowi ponownej licencji od uznania przez powoda podjętej z rażącym naruszeniem prawa i krzywdzącej go uchwały; - powód wykazał,
po uchyleniu przez Trybunał Arbitrażowy uchwały pozbawiającej go licencji wpłacił składkę za licencję na kolejny sezon 2011/2012, zaś składka ta została mu zwrócona bez żadnego wyjaśnienia przyczyn zwrotu; - z korespondencji pozwanych z Ministerstwem Sportu oraz e-mailowej korespondencji I. K. z M. S.
pozwani nie chcieli nawet rozmawiać z powodem na temat uznania jego statusu trenera do czasu zakończenia procesu dotyczącego stwierdzenia nieważności orzeczenia Trybunału Arbitrażowego i pozostawiali bez odpowiedzi wszystkie jego pisma w tej sprawie. W zakresie dokonywania ustalenia, czy oprócz formularza (...) przesłanego na adres (...) w dniu 22 listopada 2010, M. P.
świadek ten zeznał,
ten właśnie E. (...) załączył do maila do M. P.
C. B. mógł załączyć do e-maila z 17 czerwca 2011 r., w którym przesyłał M. E. (...) otrzymany od (...) Związku (...) jakikolwiek inny E. (...), niż przesłany przez Związek organizatorom 22 listopada 2010, w sytuacji gdy z jego zeznań wynika,
nie odnalazł żadnego innego E. (...), niż ten z 22 listopada 2010 - wskazujący M. S.
zgłoszenie E. (...) z 22 listopada 2010 roku zostało przez organizatorów odesłane, w sytuacji, gdy nie ma w materiale dowodowym żadnej korespondencji (e-maila, pisma) od organizatorów, w której odsyłaliby oni do (...) Związku (...) (czy też M. P.
organizatorzy zakwestionowali E. (...) z 22 listopada 2012, w sytuacji, gdy: - świadkowie uznani przez Sąd za całkowicie obiektywnych - A. B.
niczego nie wiedzą o innym formularzu i nie twierdzili,
to zgłoszenie było dotknięte jakimikolwiek nieprawidłowościami, zaś C. B. złożył ten formularz jako jedyny znajdujący się w jego dokumentacji formularz od (...) na zawody w H. z 27-28 listopada 2010 r. nie wskazując na żadne zastrzeżenia co do jego treści; można zasadnie przyjąć,
gdyby ten formularz został zastąpiony innym (skorygowanym) organizatorzy nie mieliby powodu by go zachować. - w aktach niniejszej sprawy znajduje się kilka innych E. (...) przesłanych na inne zawody międzynarodowe, w których wpisana jest większa liczba kapitanów drużyny; r) błędna interpretacja przez Sąd zeznań świadków C. B. i A. B.
nie odnaleźli w swojej poczcie e-mailowej innego E. (...), niż wskazującego powoda jako kapitana drużyny, jako niewystarczających do stwierdzenia,
nie otrzymali oni żadnego innego zgłoszenia z (...) Związku (...), w sytuacji gdy żaden z tych świadków nie wskazał na jakąkolwiek inną, niż jego nieotrzymanie, przyczynę, która mogłaby tłumaczyć nie odnalezienie kolejnego zgłoszenia; s) pominięcie pozostałej części zeznań tych świadków dotyczących formularza E. (...) nadesłanego przez (...), w szczególności stanowiących odpowiedzi na pytania nr 12 i 16, z których w sposób nie budzący wątpliwości wynika,
jedynym E. (...), przesłanym przez pozwanego ad 1 był formularz z 22 listopada 2010, wskazujący na powoda, jako jednego z dwóch kapitanów drużyny, dotyczy to w szczególności odpowiedzi C. B. na pytanie 12, k. 1037 „ Dnia 22.11.2010 otrzymałem maila od (...) Związku (...). Z pewnością maila tego redagowała Pani P.. Mail znajduje się w załączniku nr
być może mail ten przyszedł na jakąś skrzynkę, a ja teraz nie jestem w stanie odnaleźć go. Z drugiej jednak strony było tak,
już zaraz po zawodach szukaliśmy tego maila. Ja, mój ojciec oraz sekretarz zawodów szukaliśmy wtedy intensywnie tego maila z 24.11.
zgłoszenie przesłane przez powoda do (...) Związku (...) (w którym zgłosił on zawodników swojego klubu oraz siebie jako kapitana drużyny) nie zostało przez Związek przyjęte, w sytuacji, gdy odmowa przyjęcia zgłoszenia ze swej istoty musiałaby nastąpić poprzez doręczenie zgłaszającemu informacji/oświadczenia o takiej odmowie, zaś bezspornym jest,
żaden e-mail z informacją,
dokonane przez powoda zgłoszenie miałoby być nieprawidłowe, nie został powodowi przesłany, ani też w żaden inny sposób nie zostało mu to zakomunikowane; u) pominięcie przy ocenie, czy rzeczywiście M. P.
w jej rzekomo przesłanym e-mail u z 24 listopada 2010, jako adresaci nie są wymienieni ani powód, ani P. D.
Regulaminu Dyscyplinarnego i Etyki (...) Związku (...) odróżnia naruszenie zasad etyki od wymienionych powyżej przewinień, stanowiąc,
przewinieniem dyscyplinarnym są zarówno wymienione wyżej naruszenia przepisów, „a także naruszenie zasad etyki”; y) niedokonanie ustalenia, w jaki konkretnie sposób powód zwrócił się do P. D.
zwrócił się w sposób wulgarny należy raczej do sfery ocen, niż sfery faktów, zaś z uzasadnienia nie wynika, jakimi słowami powód zwrócił się do P. D.
świadkowie wnioskowani przez stronę powodową, którzy w (poza procesowym) konflikcie powoda z pozwanym ad 2 oraz P. D.
M. W. była osobą dużo bardziej zainteresowaną wynikiem niniejszej sprawy, jako Członek Zarządu pozwanego ad 1, głosujący za pozbawieniem powoda licencji - co jednak nie przeszkodziło Sądowi uznać jej zeznań dotyczących przebiegu wydarzeń na odprawie za wiarygodne. Dodatkowo należy zarzucić Sądowi I instancji naruszenie art. 259 pkt 3) k.p.c., poprzez przesłuchanie w charakterze świadka Członka Zarządu pozwanego ad 1. Z zeznań M. W. wynika,
pełniła ona funkcję Członka Zarządu także w dniu składania zeznań. a) całkowicie bezzasadne nie uwzględnienie przez Sąd zeznań przedstawicieli pracodawców powoda - B. S., W. G. i K. C., w sytuacji, gdy obiektywizm tych świadków nie dawał podstaw do żadnych wątpliwości. Fakt zrozumiałego sprzeciwu tych osób wobec postępowania pozwanych w stosunku do powoda i opowiedzenie się po stronie powoda, nie daje żadnych podstaw do kwestionowania przez Sąd uczciwości tych osób i prawdziwości ich zeznań. Również nie prawidłowe jest pominięcie zeznań tych świadków co do zamiaru współpracy z powodem, ze względu na fakt,
w ocenie Sądu nie są one poparte żadnymi innymi dokumentami, tym bardziej w sytuacji, gdy klub (...) oraz Szkoła (...) w Z. pozostawały z powodem w stałych relacjach zaś władze tych instytucji ceniły sobie współpracę z powodem. b) wadliwe ustalenie,
zeznania świadków B. S., W. G. i K. C., dotyczące zamiaru zatrudnienia powoda nie są wykazane żadnymi dokumentami w sytuacji, gdy powód załączył wcześniejszą umowę o pracę, umowę zlecenia oraz oświadczenia dotyczące zamiaru zatrudnienia go.
powód był zatrudniony w Zespole Szkół (...) „od 2012 roku”. Z twierdzeń strony powodowej oraz przedstawionych przez powoda dokumentów wynika jednoznacznie,
w tej instytucji pracował na pół etatu tylko przez okres jednego roku od września 2011 do sierpnia 2012. Wynagrodzenia powoda były w tym przypadku finansowane z innych środków, niż Ministerialne. To źródło finansowania wynagrodzenia powoda nie było dostępne po sierpniu 2012, więc zatrudnienie nie mogło być kontynuowane. Równocześnie zaś również ten fakt potwierdza chęć współpracy Szkoły (...) z powodem; e) błędne ustalenie faktyczne, będące wynikiem braku wszechstronnej analizy materiału dowodowego,
powód (niezależnie od braku podstaw do uznania tego za zgłoszenie zawodniczek na zawody) dopisał do listy startowej dwie zawodniczki - M. P.
powód dopisał zawodniczki, które nie były zamieszczone na tej liście przez organizatora - nawet strona pozwana tak nie twierdziła), oparte na zeznaniach świadków M. W. i P. D.
powód dopisał dwie zawodniczki jest niewiarygodne w świetle zeznań W. B., która zeznała,
po rozmowie z J. J. zrezygnowała z udziału w zawodach i poprosiła powoda o zgłoszenie jej wykreślenia, z czym korespondują zeznania powoda,
to on wykreślił W. B.. Wobec istnienia wymienionych uzasadnionych podstaw do stwierdzenia nieprawdziwości zeznania M. W. o tym,
widziała jak powód dopisywał dwie zawodniczki, brak jest w ogóle podstaw do przyjęcia,
powód dopisał jakąkolwiek zawodniczkę. Wskazać należy,
P. D.
powód dopisał po skreśleniu dwie zawodniczki, to nie zeznał,
widział jak powód je wpisuje. Natomiast P. S.
nie widział wpisywania skreślonych przez P. D.
wpisał je powód lub D. Ż.. f) dokonywanie ustaleń dotyczących oceny zachowania polskiej ekipy i M. S.
"z uwagi na zmiany w postaci wpisywania i wykreślania zawodniczek z listy na miejscu odprawy przybył trener techniczny S. K.
.Polscy zawodnicy dyskutowali. Bynajmniej nie wulgarnie, także nie przeszkadzali" (odpowiedź na pytanie nr 13, k. 1107); "M. S.
nie obraził J. W. podczas (...)w J., oraz zaniechanie oceny generalnej wiarygodności i prawdziwości zeznań tego świadka poprzez odniesienie jego zeznań na temat momentu zatrzymania zawodów (...) (w reakcji na ujawnienie wątpliwości co do prawidłowości składu półfinału) z obiektywnymi dowodami w postaci zdjęć i plików video z zawodów, wydruku chronoprintera oraz protokołu z rozprawy przed tutejszym Sądem w sprawie (...)z dnia 5 października 2016, podczas której określone zostało przesunięcie czasowe pomiędzy czasem ustawionym na aparacie fotograficznym a czasem ustawionym w aparaturze do pomiaru czasu (czasem chronoprintera) - z których to dowodów wynika,
P. D.
zawody zostały zatrzymane niemal natychmiast po ujawnieniu (poprzez wypowiedź spikera) wątpliwości co do składu półfinału. Wydruki z chronoprintera oraz pliki zdjęciowe i filmowe dokumentujące zdarzenia od startu nieprawidłowej pary półfinałowej do zakończenia sprawdzania wyników w busie pomiaru czasu przez jury załączone są do pisma powoda z 28 maja 2015, zaś wyciąg z protokołu rozprawy z 5października 2016 z zapisem w którym ustalone zostało przesunięcie czasowe znajduje się na karcie 3250 akt sprawy. Omówienie tych dowodów przez stronę powodową zawarte jest na stronach 17-20 pisma przygotowawczego powoda z 9grudnia 2016 r. 3. naruszenie art. 233 § 2 k.p.c. poprzez nie wyciągnięcie przez Sąd wniosku z faktu nie przedstawienia przez stronę pozwaną, pomimo wielokrotnie ponawianych wniosków strony powodowej, Regulaminu Komisji Licencyjnej oraz dowodu powołania jej składu osobowego aktualnego na grudzień 2010 i nie dokonanie ustalenia,
według stanu na okres pozbawienia powoda licencji, Komisja Licencyjna w ogóle nie istniała (gdyż nie został powołany jakiekolwiek jej skład) - a tym samym wadliwe nie dokonanie ustalenia,
ze względu na nieistnienie Komisji Licencyjnej (...) w 2010 roku w ogóle nie było formalnej możliwości przeprowadzenia postępowań licencyjnych, czego skutkiem jest zarówno niemożliwość pozbawienia powoda licencji, jak i przyznawania licencji sędziowskich osobom, które sędziowały podczas zawodów (...) w J. w 2011 roku - m.in. szanowanym w środowisku (...) (wg ustaleń Sądu) dzieciom Członka Zarządu (...) R. B.
pozwani ignorowali zarówno orzeczenie Trybunału Arbitrażowego, jak i podejmowane przez powoda próby wyjaśnienia jego statusu i honorowania przez Związek jego licencji trenerskiej. - części korespondencji pomiędzy (...) Związkiem (...), (...) oraz (...) (...) i (...) Z., która wykazuje,
pozbawienie (...) Z. środków ministerialnych na realizację programu (...) spowodowane zostało przez pozwanych i wiązało się w znacznej mierze z zarzutem,
zadania trenerskie w tym klubie będzie wykonywał pozbawiony licencji powód. - dokumentów dotyczących zatrudnienia oraz zarobków powoda w okresie przed pozbawieniem licencji oraz dochodów po pozbawieniu, a następnie po uzyskaniu licencji w 2014 roku, jak również z zaświadczenia (...) Z. z dnia 25 czerwca 2013 (k. 1259). b) zmierzających do wykazania licznych nieprawidłowości w funkcjonowaniu (...), jak również przeprowadzeniu zawodów w J.. Wnioski te zostały przez Sąd oddalone, ze względu na ocenę,
powództwo wzajemne podlega oddaleniu nawet niezależnie ustaleń w przedmiocie faktów, które miały być wykazywane przy pomocy tych dowodów. Tym niemniej w sytuacji możliwej apelacji strony pozwanej/powodowej wzajemnej, powód podnosi ten zarzut, zastrzegając sobie możliwość powoływania się na te dowody w dalszym toku postępowania apelacyjnego w odpowiedzi na apelację pozwanego. Dodatkowo z wyroku Sądu Okręgowego wN. z 14 grudnia 2012 ((...)) oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w K.z dnia 11 kwietnia 2013 (...) oprócz licznych nieprawidłowości dotyczących przeprowadzenia zawodów w J. wynika,
P. D.
nie obraził J. W. podczas tych zawodów. Ten wniosek wynikający z powyższych wyroków jest istotny dla oceny wiarygodności istotnego świadka w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, dowód z tych wyroków powinien zostać dopuszczony także i z tej przyczyny. 5) naruszenie art. 155 § 1 i 2 k.p.c., art. 271 § 1 w zw. z art. 304 k.p.c. - poprzez bezzasadne uniemożliwienie pełnomocnikowi powoda zadawania pytań słuchanemu na rozprawie pozwanemu ad. 2, bez uprzedniego zapoznania się z treścią tych pytań. Wskazując na powyższe zarzuty powód (pozwany wzajemny) wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt l w zaskarżonej części poprzez: nakazanie pozwanym (powodom wzajemnym) jako zobowiązanym solidarnie, zlecenia opublikowania na ich własny koszt, w terminie miesiąca od uprawomocnienia się wyroku na stronie redakcyjnej tygodnika (...) w ramce o wymiarach nie mniejszych niż 15 cm x 18 cm, czcionką o wielkości co najmniej 14 zgodnie z formatem edytora M. (...), bez żadnych wprowadzeń, dodatków, omówień, czy odniesień oświadczenia następującej treści: „ (...) Związek (...) oraz M. K.
wprawdzie treść wniosku skierowanego przez Pozwanego Wzajemnie do Trybunału Arbitrażowego ds. (...) przy (...) naruszała dobra osobiste zarówno (...) Związku (...) (dalej także jako (...)) jak i M. K.
w zakresie wypowiedzi, dotyczących wyników zawodów przeprowadzonych w J. w lutym 2011 r. w ogóle nie doszło do naruszenia dóbr osobistych Powodów Wzajemnych a w pozostałym zakresie przytaczane wypowiedzi miały charakter dozwolonej krytyki co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia roszczeń Powodów Wzajemnych sformułowanych na podstawie art. 24 oraz 448 w zw. z 415 K.c., w sytuacji gdy: a) Pozwany Wzajemnie wprost wskazywał w odniesieniu do wyników zawodów w J.,
w kontekście ich ustalania nie doszło do żadnej pomyłki, a manipulacji, wręcz fałszowania (zwłaszcza, jeśli wypowiedzi Pozwanego Wzajemnie zestawi się z tymi formułowanymi przez J. W.), a ich wydźwięk był jednoznaczny: Pan K. mętnie wyjaśniał,
nastąpił błąd na tablicy. Jaka jest prawda, trudno będzie dowieść - zaznaczyła M. - W.. Jej wątpliwości potwierdziły też inne osoby - Nie wiem, czy będzie można dojść do prawdziwych rezultatów- mówił S. (zał. nr 12 do pozwu wzajemnego); b) pozostałe zarzuty stanowiły nadużycie zasad dozwolonej krytyki, gdyż nie miały one charakteru konstruktywnego (choćby w przypadku odnoszenia się do prawidłowego zabezpieczenia tras zjazdowych), w zakresie rzekomego faworyzowania córki Prezesa M. K.
inne wypowiedzi Pozwanego Wzajemnie rozpowszechniane w Internecie lub w środowisku (...) nie naruszały dóbr osobistych Powodów Wzajemnych i mieściły się w granicach dozwolonej krytyki co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia roszczeń Powodów Wzajemnych sformułowanych na podstawie art. 24 oraz 448 w zw. z 415 K.c. w sytuacji gdy w swoim wydźwięku odbiegały od powszechnie przyjmowanych za dozwolone wypowiedzi krytycznych; 4. art. 23 w zw. z art. 24 K.c. w zw. z art. 448 w zw. z art. 415 K.c. poprzez przyjęcie,
nawet gdyby przyjąć,
wszystkie wypowiedzi Pozwanego Wzajemnie naruszyły dobra osobiste Powodów Wzajemnych to ich działania nie były bezprawne z uwagi na działanie Pozwanego Wzajemnie w interesie publicznym, przejawiającym się w prawie uzyskania przez społeczeństwo informacji na temat funkcjonowanie podmiotów publicznych co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia roszczeń Powodów Wzajemnych sformułowanych na podstawie art. 24 oraz 448 w zw. z 415 K.c. w sytuacji gdy:
za wypowiedzi te nie może on ponosić odpowiedzialności wobec braku ich autoryzacji w sytuacji gdy Sąd nie ustalił okoliczności ich wypowiedzenia także na podstawie pozostałego materiału dowodowego przedłożonego w niniejszej sprawie 2. naruszenie art. 207 § 5 oraz § 6 K.p.c. poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z notatki PAP, dotyczącej braku autoryzacji przez Pozwanego Wzajemnie formułowanych przez niego wypowiedzi prasowych w sytuacji gdy dowód ten winien zostać pominięty z uwagi na złożenie go przez Pozwanego Wzajemnie bez zachowania terminu wyznaczonego przez Sąd na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. tj. terminu 6 - tygodniowego na wykazanie,
wypowiedzi Pozwanego Wzajemnie nie podlegały autoryzacji jak również braku wykazania,
dołączenie ww. dowodu dopiero w piśmie procesowym z dnia 23 września 2016 r. było niezawinione, jego uwzględnienie nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy lub zachodzą inne wyjątkowe okoliczności w sprawie; 3. naruszenie art. 100 K.p.c. poprzez przyjęcie
zarówno powództwo główne jak i wzajemne mają tę samą wartość przedmiotu sporu i biorąc pod uwagę znaczenie, stopień skomplikowania i nakład pracy, wzajemne zniesienie kosztów procesu pomiędzy stronami, w sytuacji gdy przyjąć należy,
to Pozwany Wzajemnie (Powód w sprawie głównej) uległ w znacznie większej części swojego żądania, tocząc postępowanie od kilku lat i zmuszając Powodów Wzajemnych (pozwanych w sprawie głównej) do bronienia własnego stanowiska, które wymagało ogromnego nakładu pracy oraz skorzystania z pomocy profesjonalnych pełnomocników, co w efekcie doprowadziło do oddalenia powództwa głównego w sprawie. W związku z ww. zarzutami pozwani (powodowie wzajemni) wnosili o zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2016 r. wydanego w sprawie do sygn. akt I C 2272/11 w pkt II sentencji poprzez: zakazanie Pozwanemu Wzajemnie - M. S.
: podczas (...) zorganizowanych przez (...) Związek (...) w lutym 2011 r. w J. przy ustalaniu wyników współzawodnictwa sportowego doszło do sfałszowania lub próby fałszowania wyników zawodów,
trasa przejazdu zawodników podczas (...) była niewłaściwie zabezpieczona,
funkcje sędziów podczas zawodów pełniły osoby nie mające do tego uprawnień, b), konkurs na trenera kadry narodowej (...) (...) przeprowadzony w kwietniu 2010 r. został zmanipulowany, (...) Związek (...). K. działają na szkodę polskiego sportu i niszczą dorobek pracy zawodników i trenerów (...); nakazanie Pozwanemu Wzajemnie M. S.
wyniki tych zawodów zostały sfałszowane lub zmanipulowane. M. S.
nadał mu treść : „I. nakazuje (...) Związkowi (...) w likwidacji w K. opublikowanie na jego koszt, w terminie miesiąca od uprawomocnienia się wyroku, na stronie redakcyjnej tygodnika (...) w ramce o wymiarach nie mniejszych niż 15 cm x 18 cm, czcionką o wielkości co najmniej 14 zgodnie z formatem edytora M. (...), bez żadnych wprowadzeń, dodatków, omówień, czy odniesień oświadczenia następującej treści: „ (...) Związek (...) w likwidacji przeprasza Pana M. S.
nie była prawidłowa procedura podjęcia uchwały Zarządu (...) Związku (...) w sprawie pozbawienia powoda licencji i brak było przewidzianego regulaminem (...) wniosku Komisji Licencyjnej. Sąd Okręgowy ustalił,
procedura ta została zapoczątkowana pismem z dnia 1 grudnia 2010 r. Komisji Licencyjnej (...) kierowanej przez I. K. (karta 177, t.I), przyznając temu dokumentowi walor wiarygodności. Równocześnie Sąd ten ocenił jako wiarygodne zeznania świadek I. K. (karta 2248, t.XI) a ta przyznała,
pisemny wniosek o odebranie powodowi (pozwanemu wzajemnemu) licencji, podpisała po podjęciu przez zarząd (...) uchwały. Dla Sądu Apelacyjnego natomiast wiarygodne są zeznania I. K. w tej tylko części, w której zeznała,
wniosek do Zarządu (...) podpisała po podjęciu uchwały i na skutek nalegań Prezesa M. K.
procedura o pozbawienie licencji odbywa się na podstawie ustnego a nie pisemnego wniosku. Pozwani (powodowie wzajemni) nie wykazali by przedstawiciele Komisji Licencyjnej byli obecni na tym posiedzeniu, stąd bezprzedmiotowy był zarzut (...),
regulamin nie wymaga by wniosek był złożony w formie pisemnej. Pozwana nie wykazała nawet,
Komisja Licencyjna w (...) Związku (...) w grudniu 2010 r. w ogóle działała i jaki był jej skład. Jak wynika z protokołu kontroli (...) z 11 października 2011 r. (karta 2093-2094, t. XI), na posiedzeniu zarządu w dniu 22 lipca 2010 r. uchwałą nr(...) rozwiązano dotychczasowe komisje i powołano w ich miejsce nowe, z tym
nie wskazano ani jakie to były komisje ani nowych członków tych komisji (karta 1998, t.X). Z tych względów załączony do akt przez pozwanego (powoda wzajemnego) (...) dokument w postaci uchwały z dnia 22 grudnia 2008 r. o powołaniu I. K. do Komisji Licencyjnej, nie może stanowić dowodu,
I. K. członkiem tej Komisji była w grudniu 2010 r.. Co więcej z jej pisma z dnia 30 listopada 2010r. (k. 241 wynika,
ona na posiedzeniu nie była obecna. Pozwany (...) wskazywał jako członka Komisji Licencyjnej M. P.
jest (...) i wykonuje jedynie polecenia. Strona pozwana nie przedstawiła także regulaminu działania Komisji, nie wiadomo więc przez kogo i w jakim trybie mogła być podejmowana decyzja o złożeniu wniosku o odebranie licencji. Należy podkreślić,
Statutu (...) nakłada na zarząd obowiązek powołania komisji i określenia w formie regulaminu zakresu ich działania. Już z tego powodu uchwała zarządu pozbawiająca licencji powoda (pozwanego wzajemnie) obarczona jest istotną wadą. Porządek obrad był proponowany przez Prezesa. Współgra to z zeznaniami I. K. (karta 2248, t.XI), która podała,
podpisała wniosek na podstawie przekazu Prezesa i nie widziała żadnych dokumentów. Nie wykazano też by przeprowadzono postępowanie wyjaśniającego zdarzenie. Nieco odmiennie natomiast, niż uczynił to tut. Sąd przy poprzednim rozpoznaniu sprawy, Sąd Apelacyjny w obecnym składzie ocenił kwestię wysłania poprawionego zgłoszenia formularza (...) do organizatorów zawodów w H.. Zarówno zeznania C. B. (karta 1034-1041, t. VI), oraz jego mail z dnia 17 czerwca 2011 wskazują
otrzymał on tylko jeden dokument E. (...), który określał M. S.
w zgłoszeniu było dwóch trenerów a więc już zgodnie z poprawionym zgłoszeniem, co częściowo uwiarygadnia twierdzenia pozwanej,
takie poprawione złożenie wysłała. Jednak jednocześnie A. B.
o drugim zgłoszeniu nic nie wie ale powoływał się na mail z dnia 22 listopada 2010r. a w tej dacie zgłoszenie obejmowało jeszcze dwóch kapitanów ( w tym powoda jako jednego z nich). Mail z dnia 24 listopada 2010r. wskazuje jednoznacznie,
(...) Związek (...) wysłał inne (drugie) zgłoszenie, ale nie potwierdza by wysłano taką treść już w dniu 22 listopada 2010r. Co więcej (...) oczekiwał na potwierdzenie zmiany zgłoszenia a takiego potwierdzenia nie wykazano. Potwierdza to treść maila z dnia 17 czerwca 2011 (k.746). Zarówno osoby działające w charakterze organizatorów jak i S. K.
zgłoszenia były potwierdzane. Wiadomość mail pochodząca od S. K.
strona pozwana nie skierowała do A. B. maila w dniu 24 listopada 2010r. ( tj na adres (...) k.348). Fakt,
kierowano do organizatorów drugi mail potwierdza,
najpierw przekazano informacje o dwóch kapitanach a później o udziale w zawodach powoda już tylko jako jednego z dwóch trenerów. Nie oznacza to jednak, ze organizatorzy te zmiane objeli świadomością. Z treści maila C. B. z dnia 29 sierpnia 2011r. k 744 wynika bowiem,
do niego jednak informacja o zmianie zgłoszenia nie dotarła. Powyższe wskazuje,
ojciec tj A. nie przekazał mu danych o zmianie dokonanej poprzez mail, i wyjaśnia dlaczego C. nie mógł mieć drugiego zgłoszenia. Nawet jeżeli w polskim związku zapadły decyzje o zmianie zgłoszenia, to nie znaczy,
zmianę tę odnotował organizator zawodów , tym bardziej,
jak wynika z zeznań C. B., który nie odnotował takiej zmiany a zgłoszenie przekazywał dalej, a więc w formie obejmującej M. S.
doszło do zmiany skoro w nowym formularzu powód nadal był wpisany (choć już tylko jako trener). Jak zaś wynika z zeznań świadka (k 1038) także trenerzy brali udział w odprawie kapitanów i mogli zgłaszać zawodników ( co zresztą ustalił Sąd pierwszej instancji na podstawie regulaminu). Dla organizatorów nie miało istotnego znaczenia kto został wpisany w zgłoszeniu dotyczący wpisu kapitanów i jak wynika z tych zeznań nawet oni takich wskazań nie czytają. Świadek zeznawał ponadto,
oni nawet nie weryfikują uprawnień zgłoszenia do zawodów. A. B. mógł więc albo nie odczytać drugiego maila albo nawet nie dostrzec zmiany w zakresie kapitanów skoro zmiana ta nie zmieniała podejścia organizatorów do osób zgłoszonych. Nie ma wiarygodnych dowodów by powód zgłaszał zawodniczki na zawody . Powyższe okoliczności wyjaśniają źródło scysji powoda i trenera D. podczas zawodów w H.. Niewątpliwie trener P. D.
to on jako kapitan podejmuje decyzje. Także jednak i powód mógł wyprowadzać wniosek,
nadal jest uprawnionym kapitanem, skoro C. B. będący organizatorem dysponował zgłoszeniem obejmującym także jego osobę określająca powoda jako kapitana. Ponadto z zeznań D. i B. wynika,
także trenerzy mogli zgłaszać zawodników. Uzasadnia to z jednej strony źródło kompetencyjnego sporu, o którym zeznawał A. B., odnośnie zgłoszenia (k.1081), z drugiej zaś jednak także uzasadnia dlaczego organizator nie miał zastrzeżeń do M. S.
jest to sprawa wewnętrzna związku krajowego. Niewątpliwie natomiast zarząd (...) uznawał samowolność zgłoszenia się W. B. na zawody w H., ( protokół posiedzenia Zarządu (...) z dnia 2 grudnia 2010 r. ad 7 (karta 1702, t. IX), jednak nawet i z tego dokumentu wynika,
to M. P.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.