328 § 2 k.p.c. bowiem w obecnym kształcie przepis ten normuje sposób obliczania terminu o którym mowa w § 1 wymienionego artykułu. Stosownie do unormowania zawartego w art.
(poprzednio - sprzed zmiany dokonanej ustawą z 4 lipca 2019r. (Dz. U. 2019 poz.1469) - art. 328 § 2 k.p.c.) uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Jak się powszechnie przyjmuje sposób sporządzenia uzasadnienia orzeczenia z natury rzeczy nie ma wpływu na wynik sprawy bowiem uzasadnienie wyraża jedynie motywy wcześniej podjętego rozstrzygnięcia. Tylko w wypadku gdy sąd odwoławczy nie jest w stanie dokonać oceny toku wywodu, który doprowadził sąd pierwszej instancji do wydania orzeczenia lub w zakresie zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego w związku z czym zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej, naruszenie wymienionego przepisu musi prowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Taka sytuacja nie występuje jednak w sprawie niniejszej, bowiem zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Z tej przyczyny zarzut naruszenia art.
(oznaczonego jako art. 328 § 2 k.p.c.) jest nieuzasadniony. Na podobną ocenę zasługuje zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. W tym zakresie podkreślenia wymaga, że dla skuteczności zarzutu naruszenia wymienionego przepisu konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu, określenie, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając, względnie stwierdzenie, iż sąd pierwszej instancji rażąco naruszył zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tylko ocena rażąco błędna lub oczywiście sprzeczna z treścią materiału dowodowego, nieodpowiadająca zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, może czynić usprawiedliwionym zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tymczasem skarżący w apelacji, poza dość ogólnikowym przytoczeniem, w jakich okolicznościach upatruje podstaw sformułowania wymienionego zarzutu, nie wskazuje jakie konkretnie kryteria oceny naruszył Sąd I instancji i przy ocenie których dowodów. Nie wskazuje też skarżący jakie zasady logicznego rozumowania czy też doświadczenia życiowego naruszył Sąd Okręgowy dokonując oceny dowodów i ustaleń faktycznych. Z tej przyczyny Sąd Apelacyjny zarzut naruszenia wymienionego przepisu uznał za nieuzasadniony i w konsekwencji podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu I instancji. Zauważyć przy tym należy, że – jak trafnie przyjął Sąd I instancji – znaczna część okoliczności faktycznych była bezsporna między stronami, część wynikała z niekwestionowanych przez strony dokumentów a zeznania świadków oraz pozwanej zostały należycie ocenione przez Sąd Okręgowy. Dokonanej przez Sąd I instancji oceny skarżący w apelacji nie podważył, bowiem – poza wspomnianym stosunkowo ogólnikowym powołaniem przyczyn sformułowania zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. – powód nie uzasadnia bliżej wymienionego zarzutu. Z wymienionych przyczyn zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należało uznać za bezzasadny. Na tożsamą ocenę zasługuje zarzut naruszenia art. 409 k.c. Wbrew bowiem wywodom skarżącego Sąd I instancji trafnie przyjął, że pozwana, wskutek rozdysponowania, zgodnie z poleceniem A. B., przekazanych na jej rachunek środków pieniężnych nie była i nie jest bezpodstawnie wzbogacona oraz, że w okolicznościach sprawy nie powinna była liczyć się z obowiązkiem ich zwrotu. W tym zakresie Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu I instancji jak i sposób interpretacji wymienionych w uzasadnieniu przepisów prawa materialnego, a to art. 405 k.c., 410 § 1 k.c. oraz 409 k.c., co sprawia, że zbędnym staje się powtarzanie argumentacji powołanej w uzasadnieniu Sądu I instancji. Powyższe uwagi prowadzą też do wniosku, że bezzasadny jest również, zawarty w apelacji, zarzut naruszenia art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. Z materiału sprawy wynika bowiem, że prawidłowo przyjął Sąd I instancji, że pozwana udowodniła fakty, z których wyciąga skutki prawne. Wprawdzie skarżący nie wskazuje w apelacji jakich to faktów pozwana nie udowodniła, tym niemniej wskazać należy, że w szczególności wykazała rozdysponowanie przekazanych na jej rachunek spornych kwot na rzecz dłużników A. B.. Z wymienionych przyczyn apelacja powoda jako bezzasadna ulegała oddaleniu (art. 385 k.p.c.), a powód jako przegrywający sprawę powinien zwrócić pozwanej związane z tym koszty. SSA Mieczysław Brzdąk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.