Sygn. akt I ACa 975/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2023 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek (spr.) Sędziowie:
§1
pkt 1 kpc poprzez dopuszczenie się przez Sąd Okręgowy nieprawidłowości w sposobie przygotowania pisemnych motywów orzeczenia. Wady tej apelująca upatrywała w niewskazaniu w uzasadnieniu na których spośród dowodów zostały oparte poszczególne elementy stanu faktycznego. Kolejne wytknięte nieprawidłowości to brak ścisłości w oznaczeniu faktów , które Sąd ustalił , to , że oparł się jedynie na konkluzji opinii biegłego D. , bez weryfikacji podstaw jej sformułowania , a także nie wskazanie w motywach przyczyn , które zdecydowały o nie uwzględnieniu zarzutów procesowych formułowanych w postępowaniu przez pozwaną. Na podstawie art. 380 kpc skarżąca domagała się oceny przez Sąd Odwoławczy decyzji procesowej o pominięciu dowodu z przesłuchania świadka M. K.
(1)oraz jego przeprowadzenia w ramach postępowania apelacyjnego. Odpowiadajac na apelację J. N.
(1)domagała się jej oddalenia jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz obciążenia skarżącej kosztami postępowania apelacyjnego. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 25 maja 2023r., Sąd II instancji , na podstawie art. 156 2 kpc, zwrócił uwagę pełnomocnikom stron na mozlkowości rozpoznia roszczenia powódki na podstawie przepisów o odpowiedzialności wynikającej czynności prawnej dokonanej przez strony / z umowy/. Pełnomocnicy nie zmienili swoich dotąd prezentowanych stanowisk , nie formułowali twierdzeń ani nie zgłosili żadnych wniosków dowodowych. Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny rozważył : Środek odwoławczy pozwanej nie jest uzasadniony i podlega oddaleniu. Nie można podzielić żadnego z zarzutów na których opiera się jej konstrukcja. Najdalej idący jest , powiązany z zarzutem nieprawidłowości sporządzonego uzasadnienia wyroku, zarzut nierozpoznania istoty sprawy. Jest on nieuzasadniony dlatego ,iż można go podzielić wówczas, gdy Sąd niższej instancji wyda orzeczenie które nie odnosi się do tego, co było przedmiotem roszczenia powoda w zaznaczeniu procesowym albo też zaniecha zbadania materialnej podstawy żądania lub materialnych i formalnych zarzutów strony przeciwnej. Oceny realizacji tej podstawy do ewentualnego wydania przez Sąd II instancji orzeczenia kasatoryjnego należy dokonywać na podstawie analizy żądania pozwu i przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Bez znaczenia dla niej pozostają możliwe wady postępowania czy też takie zarzuty pozwanego , które dla przedmiotu rozstrzygnięcia były irrelewantne. / por . także wyrażające podobne stanowisko , powołane jedynie dla przykładu , judykaty Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1999r , sygn. II UKN 589/98 oraz z dnia 27 czerwca 2014 , sygn. V CZ 45/14 , powołane za zbiorem Legalis /. Sąd Okręgowy w rozpoznawanej sprawie dokonał merytorycznej oceny żądania J. N., weryfikując także zarzuty skarżącej , które sformułowała wobec niego. Zatem już z tej przyczyny zarzut A. S.
(1)jest chybiony. Dodatkowo należy wskazać , że apelująca łączy go funkcjonalnie z zarzutem procesowym dotyczącym uzasadnienia wyroku co z powodów podanych wyżej tym bardziej usprawiedliwia przyjętą jego ocenę. Poza tym , pozwana opiera apelację tylko na zarzutach natury procesowej i ściśle powiązanego z jednym z nich - przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, zarzutem faktycznym , stad też na wstępie przypomnieć należy, iż zarzut formalny jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki. Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę formalną. Jednocześnie nieprawidłowość ta prowadziła do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść. / por. także , wskazany jedynie dla przykładu, judykat Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2020r , sygn. III UK 293/19 /. Uwzględniając to generalium , odeprzeć jako nietrafny, należy zarzut naruszenia art.
§1
pkt 1 kpc , w sposób wskazywany przez autorkę apelacji Jak wynika z ukształtowanego i jednolitego , podzielanego przez Sąd Apelacyjny, w składzie rozstrzygającym sprawę, orzecznictwa Sądu Najwyższego , ukształtowanego na tle wykładni poprzednio obowiązującej normy art. 328 §2 kpc , która różniła się tylko redakcyjnie od aktualnie obowiązującego przepisu art.
§1
kpc , może on być uzasadniony jedynie wyjątkowo , gdy konstrukcja pisemnych motywów orzeczenia Sądu niższej instancji jest tak wadliwa , iż nie zawierają one danych pozwalających na przeprowadzenie na ich podstawie kontroli instancyjnej orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut naruszenia tego przepisu jest uzasadniony wtedy ,gdy uzasadnienie wyroku nie pozwala na stwierdzenie czy Sąd prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i [ lub ] procesowego. / por. także wskazane jedynie ilustracyjnie postanowienie SN z dnia 21 listopada 2001, sygn. I CKN 185/01 powołane za zbiorem Lex/ Tego rodzaju zasadniczymi / konstrukcyjnymi / wadami motywy wyroku z 10 czerwca 2021r. nie są dotknięte. Wynika z nich z oparciu o jakie ustalenia i wnioski prawne , odwołane do mających w sprawie zastosowanie norm prawa materialnego, Sąd oparł swoje rozstrzygniecie. Wiadomo jest z jego lektury także w jaki sposób i dlaczego ocena zgromadzonych dowodów została przeprowadzona we wskazany w uzasadnieniu sposób. Nie jest w związku z tym usprawiedliwiona argumentacja skarżącej wspierająca ten zarzut, tym bardziej , że Sąd rozpoznając sprawę i motywując wydane orzeczenie nie ma obowiązku wskazywać w jaki sposób odnosi się do wszystkich twierdzeń i ocen stron . Jego obowiązek w tym zakresie ogranicza się tylko do tych , które z punktu widzenia przedmiotu uzasadnianego rozstrzygnięcia , uznaje za doniosłe. Już tylko dla porządku należy dodać , że tak eksponowana w motywach tego zarzutu kwestia pomięcia w ustaleniach faktycznych oferty powódki datowanej na 5 stycznia 2012r , a przyjęcia jako doniosłej oferty kolejnej, datowanej na 18 września 2012r , której A. S. miała nie otrzymać wcześniej aniżeli dopiero wraz z odpisem pozwu została poprawnie ustalona przez Sad I instancji / ofertę ze stycznia 2012r zastąpiła kolejna z września 2012r , a tę otrzymał świadek B. pełniący naówczas funkcję inspektora nadzoru inwestorskiego na podstawie umowy z pozwaną , któremu jako inwestor udzieliła bardzo szerokiego umocowania do działania w jej imieniu we wszystkich sprawach / poza podpisywaniem umów ./ w związku z prowadzoną budową. Z zeznań tego świadka z którym nota bene , jak wynika z jego relacji , pozwana popadła później w konflikt, że ofertę z 18 września 2012r doręczył pozwanej. Co więcej, z jego zeznań wynika, iż jakkolwiek do formalnego podpisania umowy pomiędzy stronami nie doszło , jednak pozwana zleciła J. N. wykonanie robót związanych z przyłączem wody , kanalizacji deszczowej [ wraz z instalacją wewnętrzna ] i sanitarnej do jej budynku mieszkalnego wznoszonego na nieruchomości położonej w K. przy ul. (...). Z tym uzgodnieniem pomiędzy stronami należy łączyć także kolejną część ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Okręgowy, zgodnie z którymi w dniu 31 października 2012r A. S.
(1)podpisała dokument zlecenia wykonania tych prac przez powódkę , a ona , w oparciu m. in. o nie zawarła w dniu 20 listopada 2012r umowę podwykonawczą na ich realizację z zeznającym w sprawie w charakterze świadka W. N. , które faktycznie wykonał roboty związane z przyłączami. Niezasadny jest zarzut przekroczeni granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów i ściśle z nim powiązany zarzut wad ustaleń faktycznych , przyjętych przez Sąd Okręgowy za podstawę kot rolowanego instancyjnie rozstrzygnięcia. Skuteczne postawienie tego zarzutu wymaga od strony wykazania na czym , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń. W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia. Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji. / por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005, sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/ Ponadto nie można tracić z pola widzenia również , że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu , który dowody bezpośrednio przeprowadza. Ma to m. in. i takie następstwo , że nawet w sytuacji w której z treści dowodów można , w zakresie ustaleń ,wyprowadzić równie logiczne , chociaż przeciwne do przyjętych przez Sąd I instancji wnioski , to zarzut naruszenia normy art. 233 §1 kpc , pomimo to , nie zostanie uznany za usprawiedliwiony. Dopóty ,dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych , aprobować . To, w jaki sposób A. S.
(1)motywuje jego realizację , wyklucza uznanie go za uzasadniony. W miejsce rzeczowej, opartej na wskazanych wyżej kryteriach , odniesionej do indywidualnie oznaczonych dowodów [ i opartych na wnioskach z tej oceny ustaleń faktycznych , które przez to miałyby być dotknięte wskazywanym przez skarżącą błędami ] , polemiki ze sposobem postępowania Sądu Okręgowego, pozwana ogranicza się do przeciwstawienia jej własnej ich wersji , jej zdaniem poprawnej. Nieprawidłowość Sądu na której oparty jest ten oraz zarzut wady ustaleń zgodnie z argumentacja apelantki - sprawdza się do tego ,że nie przyjął on wersji tak oceny poszczególnych dowodów w tym jej zeznań , depozycji o faktach świadka L. Z. oraz opinii biegłego z zakresu budownictwa ogólnego , konstrukcji budowlanych i instalacji wod- kan G. D.
(1)afirmowanych przez pozwaną. Już stwierdzenie takiego sposobu motywowania obu tych zarzutów wyklucza ich podzielenie. Już tylko na marginesie należy dostrzec , że zeznania pozwanej i zgodne z nimi zeznania świadka Z. były przeciwne relacjom nie tylko powódki i jej małżonka P. N. / k. 296-296v i k. 260 -261 v akt / ale także nie zaangażowanego bezpośrednio w spór stron świadka R. B. / k. 292 -294 akt / , który z racji ówcześnie, w roku 2012 do marca 2013r pełniąc funkcję inspektora nadzoru ustanowionego w ramach tej inwestycji przez A. S. miał bezpośredni wpływ oraz osobiście uczestniczył we wszystkich , najbardziej istotnych czynnościach, związanych ze zlecaniem , określaniem warunków oraz wykonywaniem w listopadzie i grudniu 2012r prac za które wynagrodzenie jest przedmiotem obecnie rozstrzyganego sporu stron. W odniesieniu do opinii biegłego D. wskazać należy , że biegły w sposób dostateczny odpowiadał na zarzuty pozwanej formułowane wobec pierwotnego opracowania na piśmie, czyniąc to nie tylko w formie uzupełniających opinii pisemnych ale także formie ustnej na rozprawach w dniach 11 marca 2021r. i 1 czerwca 2021 r. / k. 932-933 akt oraz k. 968 akt /. Nie można także nie uwzględniać w ramach oceny stawianego zarzutu , że po tych kilku uzupełnieniach w obu formach wypowiedzi opiniodawczej biegłego D. procesjonalnie zastępowana pozwana nie domagała się ani jej kolejnego uzupełnienia ani też przeprowadzenia dowodu z kolejnej opinii biegłego tej samej specjalności / por . zapis dźwiękowy rozprawy z dnia 1 czerwca 2021r minuty 30-32 , zapis skrócony k. 968 v akt / Takiego wniosku A. S.
(1)nie formułuje także w apelacji. Te zaniechania ze strony skarżącej jedynie upewniają poprawność wniosku zgodnie z którym ocena także i tego dowodu przez Sąd I instancji nie wykroczyła poza granice wyznaczone przez przepis art. 233§1 kpc i w konsekwencji musi zostać przez Sąd Odwoławczy, z przyczyn podanych wyżej zaaprobowana. To natomiast prowadzi do konkluzji o niezasadności nie tylko obu wskazanych wyżej zarzutów ale także tych, za pomocą których apelująca , odwołując się do normy art. 278 kpc , ją również uznaje za naruszoną [ o czym jeszcze będzie mowa w dalszej części motywów]. Odeprzeć należy jako nietrafny zarzut wady oceny dowodów o ile jest przez A. S.
(1)łączony z art. 3 kpc i stanowiskiem Sądu I instancji oceniającym jej sposób postępowania w trakcie procesu , przez pryzmat ostatnio wymienionego przepisu Regulacja zawarta w tym przepisie ma na celu zwiększenie efektywności postępowania cywilnego, poprzez eliminowanie działań procesowych stron zmierzających do przedłużania postępowań sądowych. Naruszenie obowiązku dokonywania czynności zgodnie z tą normą jest sankcjonowane głównie w sferze odpowiedzialności za koszty postępowania, chociaż w grę wchodzi także uwzględnienie takiego naruszenia przy ocenie tego , czy wnioski dowodowe zostały przez stronę - naruszyciela normy - zgłoszone w odpowiednim czasie i nie powinna mieć zastosowania sankcja ich pominięcia jako spóźnionych. Trzeba jednak także uwzględnić , że Sąd I instancji - jak nietrafnie podnosi apelująca- nie mógł naruszyć tego przepisu [ a w konsekwencji nie mogło tym samym dojść z tego powodu do nieprawidłowego zastosowania art. 233§1 i 2 kpc oraz art. 6 kc ] albowiem jest to prze opis skierowany nie do Sądu a do stron. / por bliżej w tej kwestii zbieżne z zaprezentowanym , powołane jedynie przykładowo stanowisko SN zawarte w wyroku z dnia 24 stycznia 2001, sygn II CKN 28/01 , powołanym za zbiorem Lex / Z podanych powodów zarzut ten jest chybiony. Dla porządku należy dodać ,że obok odwołania się do przepisu art. 3 kpc w kontekście oceny sposobu postępowania pozwanej w zakresie obowiązku zapłaty za część robót , / których faktycznego zlecenia J. N.
(1)oraz ich wykonania przez powódkę nie kwestionowała / , w odpowiednim czasie a nie dopiero na końcowym etapie długoletniego postępowania rozpoznawczego w ramach sporu sądowego , Sąd I instancji jednak przeprowadził ocenę zarówno relacji pozwanej jak i świadka L. Z. a sposób jej dokonania [ nawet bez jej odnoszenia do normy art. 3 kpc mieści się w granicach oceny swobodnej. To , że A. S.
(1)wniosków tej oceny wynikających nie aprobuje nie wystarcza aby ocenę tę na etapie postepowania odwoławczego skutecznie [ z tego powodu ] zakwestionować . W sposób nieuzasadniony pozwana stawia zarzut naruszenia art. 217 §1 i 2 kpc w zw. z art. 227 kpc poprzez to , że Sąd niższej instancji pominął - uznając go za spóźniony jej wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M. K.
(1). Osoba ta miała zeznawać na okoliczność rodzaju robót wykonywanych przez powódkę , a M. K. pełnił funkcję kierownika budowy budynku pozwanej przed tym kiedy na przełomie 2012-2013r objął ją świadek W. G. /jego zeznanie k. 279-280 akt/. Pomijając już nawet , czy wnioskowany dowód z uwagi na treść tezy dowodowej którą miał potwierdzić , w konfrontacji z dokonana zmianą na stanowisku kierownika budowy oraz tym kiedy ,co wynika z ustaleń , roboty zlecone przez pozwaną powódce były wykonywane / listopad - grudzień 2012r / , trafnie został on uznany przez Sąd I instancji za spóźniony. Od samego początku postępowania przed Sądem Okręgowym , zważywszy na wskazaną przez J. N.
(1)podstawę faktyczną żądania i stanowisko pozwanej wyrażone w odpowiedzi na pozew , która kwestionowała zasadność zgłoszonego roszczenia co do zasady , prowadzenie dowodu pozwalającego ustalić czy i jakie roboty zostały przez powódkę wykonane było celowe i z punktu widzenia interesu procesowego A. S., niezbędne. Skarżąca, kwestionując decyzję procesową Sądu niższej instancji nie twierdzi , że zgłoszenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K. było niemożliwe lub bardzo utrudnione wcześniej , iż rzeczywiście to nastąpiło czyli podczas drugiej rozprawy w dniu 9 grudnia 2014r. Nie jest przy tym przekonującym argument skarżącej ,że na dalszym etapie postępowania rozpoznawczego Sąd dopuszczał później zgłoszone dowody /, kolejną uzupełniającą opinię biegłego D. w zakresie wartości prac związanych z tzw. umartwieniem starego wodociągu / por k. 999 akt /. Przyczyny takiej decyzji procesowej miały zgoła inną podstawę faktyczną. Tym samym , w warunkach braku merytorycznej argumentacji mającej wspierać stawiany zarzut, należało go odeprzeć , a to dawało podstawę do uznania , że ponowiony przed Sądem Odwoławczym dowód z przesłuchania świadka M. K.
(1)nie był uzasadniony , będąc wnioskiem spóźnionym w rozumieniu art. 381 kpc. Jak już Sąd II instancji wskazywał wcześniej , pozwana niezasadnie kwestionuje sposób w jaki została przeprowadzona przez Sąd I instancji przeprowadzona ocena opracowań eksperckich biegłego G. D.
(1). W tym kontekście na wstępie dostrzec należy , że zarzut naruszenia art. 278 kpc odnosi się także do oceny opracowania biegłego składającego opinię przed nim - inż. C. D.. Zwracając jedynie uwagę , że wnioski opracowań obu opiniodawców w zakresie wartości wykonanych prac różnią się ale nie w sposób znaczny, pokreślić trzeba , że Sąd Okręgowy opierał się przede wszystkim na opracowaniach biegłego G. D.
(1), po którego wiedzę specjalną sięgnął dlatego , że wnioski poprzedniego biegłego nie dawały się do końca zweryfikować, wobec sformułowania ich bez przeprowadzania oględzin miejsca zrealizowania robót. Ta niedoskonałość opracowania biegłego D. została w kolejnych opracowaniach biegłego D. wyeliminowana, skoro wykonał on oględziny , co przy , jak wskazano braku zasadniczych rozbieżności w treści wniosków obu specjalistów, wyklucza uznanie, iż Sąd I instancji naruszył normę art. 278 kpc przez to że ocenił opinię pierwszego z biegłych jako także będącą podstawą dokonanych ustaleń o ile pozostaje w zgodzie ze wnioskami opracowań G. D.. Nawiązując do tego , co dotąd zostało powiedziane na temat walorów dowodowych kilkukrotnie uzupełnianej i dodatkowo wyjaśnianej przez autora , na skutek zarzutów A. S.
(1), w toku postępowania rozpoznawczego przed Sądem I instancji opinii biegłego G. D. uznając , że obdarzenie jej walorem pełnej wartości dowodowej nie stanowiło , wbrew omawianemu zarzutowi , naruszenia art. 278 kpc , dodać jeszcze należy , że jeśli rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych, dowód z opinii biegłego jest konieczny. Niezadowolenie strony z niekorzystnej dla niej opinii samo z siebie nie uzasadnia wywołania kolejnej opinii innego biegłego w tym samym przedmiocie. Opinia taka , tak jak każdy inny dowód, podlega ocenie sądu orzekającego zarówno co do jej zupełności i zgodności z wymaganiami formalnymi, jak i co do jej mocy przekonującej. Jeżeli z tych punktów widzenia nie nasunie ona Sadowi zastrzeżeń, a nadto opiera się na materiale dowodowym sprawy , a elementy składowe wypowiedzi składają się spójnie na konkluzyjne wnioski opracowania może ono stanowić uzasadnioną podstawę dokonania ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia sprawy, w tym bowiem właśnie celu sąd zasięga opinii biegłego. Sąd nie dysponując wiedzą specjalistyczną nie może zakwestionować opinii z punktu widzenia metodologii przyjętej przez eksperta przy opiniowaniu ani uznać , iż opracowanie nie ma waloru dowodowego dlatego , że przejęte przez autora merytoryczne stanowisko nie może być , zdaniem Sądu podzielone. Na tym odmiennym zapatrywaniu teoretycznym oraz innej metodzie prowadzącej do odmiennych od biegłego wniosków, nie może opierać się także krytyka opracowania podjęta przez stronę sporu nawet jeżeli - jak w rozstrzyganej sprawie- ma ona merytoryczne przygotowanie z tej samej dziedziny wiedzy specjalnej w której ekspertem jest biegły. Gdy te generalne kryteria oceny odnieść do opracowań biegłego D. usprawiedliwionym jest przyjęcie , że po uzupełnieniach , spełniają one walory pozwalające na uczynienie ich podstawą ustaleń w zakresie wartości wykonanych robót. Sąd II instancji zwraca przy tymin jeszcze uwagę , że Sąd Okręgowy podszedł do tych opracowań krytycznie. Dane wynikające z nich poddał dalszej weryfikacji, dokumentując korekty nie tylko wynikającej z dostrzeżonej omyłki rachunkowej opiniodawcy , spowodowanej błędem rachunkowym ale także przez pryzmat okoliczności faktycznych , które ustalił w odniesieniu do poszczególnych rzeczowych elementów tych prac , o ich wartość bądź to obniżył wyliczenia biegłego / opartych przede wszystkim na treści dokumentów projektowych i rozliczeniowych / o te które nie zostały zrealizowane - wypusty tarasowe- albo też wartość należnego wynagrodzenia zwiększając o roboty nie ujęte a rzeczywiście wykonane / tzw. umartwienie starego wodociągu oraz wykonanie drugiego zestawu wodomierzowego/ Odpierając zatem ten zarzut wskazać także - chociaż już tylko na marginesie - należy , iż podnoszona przez skarżącą niezgodność pomiędzy przyjętym w projekcie sposobem wykonania przekopu - metodą bez urobkową , a faktycznie wykonanym przekopem , metodą tradycyjną, została przez biegłego uwzględniona przy wycenie na korzyść A. S.
(1), poprzez przyjęcie niższej wysokości kosztu tego elementu prac. Natomiast to , że opiniodawca przejeżdżał urządzoną w celach przeprowadzenia spornych robót przyłączeniowych , drogą tymczasową nie miało wpływu na dokonane przez niego ustalenie wartości robót albowiem opierał się na analizie dokumentów wskazujących jaki był koszt jej wykonania. Uznanie , że żaden z zarzutów apelacyjnych na których pozwana oparła krytykę dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych nie jest zasadny miało to następstwo , iż ustalenia te jako poprawne i kompletne dla oceny roszczenia J. N.
(1), Sąd II instancji przyjął za własne. Odwołując się do nich uznać należy , że roszczenie powódki w części uwzględnionej przez Sąd Okręgowy jest uzasadnione chociaż jego podstawa normatywna jest inna albowiem nie stanowią jej przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu. W świetle ustaleń , zdaniem Sądu II instancji , świadczenie należne J. N.
(1)ma podstawę umowną , a kwota świadczenia głównego ostatecznie na jej rzecz zasądzona od zamawiającej, stanowi wynagrodzenie odpowiadające wartości rzeczywiście wykonanych robót, ustalone [ po korektach dokonanych przez Sąd niższej instancji w opiniach biegłego G. D.
(1). Strony sporu zawarły umowę o roboty budowlane w rozumieniu art. 647 kc, a ustalone ostatecznie w ten sposób wynagrodzenie miało charakter kosztorysowy dla którego podstawą była wartość prac rzeczywiście wykonanych przez J. N. i przyjętych bez zastrzeżeń rodzajowych , ilościowych i jakościowych przez A. S.
(3)jako zamawiającą , która uprzednio je zleciła powódce, podpisując dokument zlecenia z dnia 31 października 2012r / por. k. 47 a akt / Tak też rozumiały podstawę wzajemnych świadczeń obie strony sporu, skoro z jednej strony powódka - wykonawca robót- przygotowała nawet projekt umowy datowany na 20 listopada 2012r , której założeniami w zakresie rozmiaru i rodzaju prac była oferta z 22 sierpnia 2012r., a co do wynagrodzenia za nie oferta z 18 września 2012r. Także dokonując w dniu 6 listopada 2019r zapłaty kwoty 50 000 zł A. S.
(1)uznawała , że jest świadczenie z tytułu wynagrodzenia za wykonane prace. [wyczerpujące jej pretensję finansową kontrahentki z tego tytułu ]. Tym samym również pośrednio potwierdziła , że strony były związane umową wynagrodzenie dla wykonawcy z której określił ostatecznie , przy braku porozumienia stron co do wartości robót , Sąd I instancji w oparciu o opinię biegłego. Określenie innej niż przyjął Sąd Okręgowy podstawy normatywnej roszczenia powódki nie powoduje jednak iż apelacja pozwanej jest uzasadniona , a jako nietrafna podlegała ona oddaleniu o którym Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 385 kpc. Podstawą orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego była norma art. 98 §1 i 3 kpc w zw. z art. 391 kpc i wynikająca z niego , dla wzajemnego rozliczenia stron z tego tytułu , zasada odpowiedzialności za wynik sprawy. Kwota należna wygrywającej powódce od przerywającej pozwanej , będąc pochodną wskazanej w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia, odpowiada wynagrodzeniu jej pełnomocnika- adwokata. Jej wysokość została ustalona na podstawie §2 pkt 6 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 [ Dz U z 2015 poz. 1800].