I AGa 102/23 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Łodzi zasądził od pozwanego na rzecz powódki 19.436,84 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 26 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie, zasądził od powódki na rzecz pozwanego 13.793,97 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, nakazał wypłacić powódce ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi 660,45 zł tytułem zwrotu zaliczki i nakazał wypłacić pozwanemu ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi 2.661,01 zł tytułem zwrotu zaliczki. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia, które Sąd Apelacyjny w całości podzielił i przyjął za własne bez konieczności ich ponownego przytoczenia (art. 387 § 2 1 pkt 1 k.p.c.). Powyższy wyrok zaskarżyły obie strony. Powódka zaskarżyła wyrok w części obejmującej oddalenie powództwa co do 90.291,02 zł. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 5 w zw. z art. 117 § 2 k.c., 496 i 224 k.c. Wniosła o zmianę wyroku poprzez częściowe uwzględnienie powództwa i zasądzenie od pozwanego na jej rzecz zwrotu kosztów procesu. Pozwany zaskarżył wyrok w części uwzględniającej powództwo. Zarzucił obrazę art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że samochód mógł być przedmiotem najmu i że adekwatna stawka należnego wynagrodzenia za korzystanie z samochodu, możliwa do uzyskania, to 1.590 zł miesięcznie, błędne przyjęcie, że do pogorszenia stanu samochodu by nie doszło, gdyby znajdował się w posiadaniu powoda, błędne przyjęcie, że pozwany powinien był uruchomić auto, mógł zaciągnąć kredyt, doprowadził do pogorszenia stanu pojazdu, garażowanie nie było nakładem koniecznym, oraz że pozwany ustalił koszty garażowania jedynie na podstawie „rozpytania”. Ponadto zarzucił naruszenie art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego a także naruszenie prawa materialnego – art. 225 w zw. z art. 230 w zw. z art. 224 k.c., 499 k.c., 5 k.c. i 262 k.c. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w potrójnej wysokości. W odpowiedziach na apelacje przeciwników procesowych strony wniosły o ich oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesowych od strony przeciwnej. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelację pozwanego należało uwzględnić w całości, apelacja powódki podlegała zaś oddaleniu. Niżej zamieszczone rozważania dotyczyć będą, z natury rzeczy, argumentacji zawartej w obu środkach odwoławczych albowiem argumenty przemawiające za uwzględnieniem apelacji pozwanego wspierają zarazem na ogół pogląd o niezasadności apelacji strony powodowej. W pierwszym rzędzie należało odnieść się do zarzutów obrazy prawa procesowego, zmierzających do zakwestionowania oceny materiału dowodowego, dokonanej przez Sąd I instancji. Należy zatem zgodzić się z apelującym pozwanym, że Sąd I instancji nie miał podstaw do uznania, iż przedmiotowy samochód mógł być przedmiotem najmu i że adekwatna stawka należnego wynagrodzenia za korzystanie z samochodu, możliwa do uzyskania, to 1.590 zł. Przedmiotowy samochód, co jest niesporne, był autem powypadkowym, niestarannie naprawionym i starym (5 lat w chwili odstąpienia przez pozwanego od umowy). Z opinii biegłego wynika, że funkcjonujący w obrocie najem samochodów dotyczy pojazdów nowych, a nie powypadkowych i starych – (k. 357). Oczywiście na żądanie Sądu biegły wyliczył wynagrodzenie za wynajęcie samochodu, niemniej jednak – ustalając realnie możliwe do uzyskania na rynku wynagrodzenie za wynajem samochodu, stanowiące górną granicę odszkodowania, nie można abstrahować od realiów życia gospodarczego. Nie można również zgodzić się z poglądem Sądu I instancji, że do pogorszenia stanu samochodu by nie doszło, gdyby znajdował się w posiadaniu powoda. Z opinii biegłego wynikało, a jest to też wiedza dostępna powszechnie, że poszczególne podzespoły pojazdu ulegają degradacji z wiekiem, na skutek tylko nieużywania samochodu. Należy zgodzić się z apelującym, że dotyczy to takich elementów, jak tarcze hamulcowe, gumowe elementy zawieszenia, wahacze, akumulator, klimatyzacja, itd. – (opinia podstawowa biegłego – k. 313 i uzupełniająca – k. 481o.). Z opinii biegłego wynika również, że garażowanie przez pozwanego pojazdu z odłączeniem jego akumulatora było wyrazem dbałości o pojazd, jaką pozwany mógł w tym czasie okazać – (k. 481o.). Jeśli zatem nawet odpowiedź biegłego, iż wartość pojazdu przy założeniu, że dotknięty jest jedynie wadami wynikającymi z uszkodzeń wypadkowych i nieprofesjonalnej naprawy blacharskiej oraz przy założeniu, że nie posiada wad wynikających z długotrwałego postoju jest tożsama i wynosi 20.000 zł – (k. 516), jest wynikiem określonego sposobu zadawania pytań przez pozwanego, w realiach tej sprawy nie można uznać, że za jakąś część obniżenia wartości pojazdu pozwany ponosi odpowiedzialność. Trudno również zaakceptować zarzut pod adresem pozwanego, że powinien był co pewien czas uruchomić silnik i przejechać się samochodem. Tezie z kolei o możliwości zaciągnięcia kredytu i tą drogą nabycia nowego samochodu przeczą zeznania pozwanego, który twierdził, że nie miał w owym czasie dostatecznych środków i jego relacje w tym względzie należy uznać za wiarygodne – (k. 298o.). W konsekwencji należało uznać trafność również zarzutów obrazy prawa materialnego. Powódka nie zdołała udowodnić podstaw roszczenia wynikającego ze zużycia przedmiotowego pojazdu. Odnosząc się do roszczenia o wynagrodzenie za korzystanie, należy stwierdzić, co następuje: Sąd Apelacyjny w większości podziela wywody jurydyczne Sądu Okręgowego dotyczące prawnorzeczowej kwalifikacji następstw odstąpienia przez pozwanego od umowy. Należy podzielić przede wszystkim pogląd Sądu I instancji, wsparty argumentacją czerpaną z uchw.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.