2 lit. c umowy, comiesięcznej opłaty w wysokości 400,00 zł za niewykonanie obowiązków na podstawie wezwania wysłanego 9 lipca 2018 r. Powód zwrócił się 27 grudnia 2018 r. do pozwanego T. G. o pilne przesłanie sprawozdań finansowych. Pismem z 31 grudnia 2018 r. powód poinformował pozwanego T. G.
2 lit. c umowy, comiesięcznej opłaty w wysokości 400,00 zł za niewykonanie obowiązków na podstawie wezwań wysłanych 26 czerwca 2018 r. i 26 września 2018 r. Powód zwrócił się 26 marca 2019 r. do pozwanego T. G. o pilne przesłanie sprawozdań finansowych. Pismem z 27 marca 2019 r. powód poinformował pozwanego T. G.
2 lit. c umowy, comiesięcznej opłaty w wysokości 400,00 zł za niewykonanie obowiązków na podstawie wezwań wysłanych 26 września 2018 r. i 27 grudnia 2018 r. Powód zwrócił się 24 czerwca 2019 r. do pozwanego T. G. o pilne przesłanie sprawozdań finansowych. Powód zwrócił się 25 września 2019 r. do pozwanego T. G. o pilne przesłanie sprawozdań finansowych. Pismem z 30 września 2019 r. powód poinformował pozwanego T. G.
2 lit. c umowy, comiesięcznej opłaty w wysokości 400,00 zł za niewykonanie obowiązków na podstawie wezwań wysłanych 26 marca 2019 r. i 24 czerwca 2019 r. Powód zwrócił się 23 grudnia 2019 r. do pozwanego T. G. o pilne przesłanie sprawozdań finansowych. Powód zwrócił się 23 czerwca 2020 r. do pozwanego T. G. o pilne przesłanie sprawozdań finansowych. Powód zwrócił się 21 września 2020 r. do pozwanego T. G. o pilne przesłanie sprawozdań finansowych. Pismem z 2 października 2020 r. powód poinformował pozwanego T. G.
2 lit. c umowy, comiesięcznej opłaty w wysokości 400,00 zł za niewykonanie obowiązków na podstawie wezwań wysłanych 22 kwietnia 2020 r. i 23 czerwca 2020 r. Pismo zostało odebrane przez pozwanego 12 października 2020 r. Powód zwrócił się 29 grudnia 2020 r. do pozwanego T. G. o pilne przesłanie sprawozdań finansowych. Pismem z 11 stycznia 2021 r. powód poinformował pozwanego T. G.
2 lit. c umowy, comiesięcznej opłaty w wysokości 400,00 zł za niewykonanie obowiązków na podstawie wezwań wysłanych 23 czerwca 2020 r. i 22 września 2020 r. W oparciu o powyższe ustalenia Sąd Okręgowy uznał, iż żądanie pozwu zasługuje na uwzględnienie w przeważającej części. Stosunek podstawowy, kreujący uprawnienie powoda do wytoczenia powództwa o zapłatę, wynikał z zawartej 10 marca 2017 r. pomiędzy powodem a pozwanym T. G. umowy pożyczki nr (...). Przez umowę pożyczki, w myśl art. 720 § 1 i 2 k.c., dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej, przy czym, do umów pożyczek pieniężnych udzielanych przez bank zastosowanie znajdują również przepisy ustawy z dnia 29.08.1997 roku – prawo bankowe ( Dz.U.2021.2439 t.j.) – w szczególności art. 75 b ust 4 i art. 75 c ust. 6 Z kolei odpowiedzialność pozwanych M. G. i K. G. miała swoje źródło w udzielonych 10 marca 2017 r. poręczeniach cywilnych za dług pozwanego T. G. wynikający z przedmiotowej umowy pożyczki. Zgodnie z art. 876 § 1 i 2 k.c. przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Oświadczenie poręczyciela powinno być pod rygorem nieważności złożone na piśmie. Art. 879 § 1 k.c. stanowi, że o zakresie zobowiązania poręczyciela rozstrzyga każdoczesny zakres zobowiązania dłużnika. Art. 880 k.c. wskazuje, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, wierzyciel powinien zawiadomić o tym niezwłocznie poręczyciela. Poręczyciel, zgodnie z art. 881 k.c., w braku odmiennego zastrzeżenia jest odpowiedzialny jak współdłużnik solidarny. Zgodnie z zawartą w formie pisemnej umową, powód udzielił T. G. pożyczki w kwocie 240.000,00 zł na okres od 10 marca 2017 r. do 10 marca 2037 r. (§ 1 ust 1 umowy). Pozwany T. G. złożył 10 marca 2017 r. dyspozycję wypłaty, a wszystkie środki z udzielonej pożyczki zostały uruchomione do 16 marca 2017 r. Tym samym stwierdzić należało, że powód spełnił zobowiązanie do przeniesienia na własność pożyczkobiorcy określonej ilości pieniędzy, a umowa została między stronami zawarta w odpowiedniej formie. W § 6 umowy pozwany T. G. zobowiązał się dokonać całkowitej spłaty pożyczki wraz z odsetkami do 10 marca 2037 r., w ratach, terminach i wysokościach określonych w harmonogramie spłaty, stanowiącym załącznik do umowy i jej integralną część. Przyjętemu na siebie zobowiązaniu pozwany T. G. nie podołał i to kilkukrotnie w okresie od 2018 r. do 2021 r., co przyznawał w swoich zeznaniach sam pozwany. I tak, dla porządku należy wskazać, że już pismami z 25 czerwca 2018 r. powód poinformował każdego z pozwanych, że zgodnie z postanowieniami § 5 ust. 4 lit a umowy pożyczki, w związku z opóźnieniem w spłacie pożyczki od dnia 11 czerwca 2018 r. dokonał podniesienia marży o 1 punkt procentowy, przy czym z uwagi na przekroczenie przez taką stopę oprocentowania wysokości odsetek maksymalnych, oprocentowanie pożyczki wynosić będzie równowartość odsetek maksymalnych tj. 10% w stosunku rocznym. Natomiast pismem z 24 maja 2019 r. powód dokonał bezwarunkowego wypowiedzenia umowy pożyczki pozwanemu T. G., jednak wobec spłaty zaległości i oświadczenia pozwanego o woli kontynuowania spłaty na dotychczasowych warunkach z 5 czerwca 2019 r., powód 5 lipca 2019 r. odwołał oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy pożyczki, na co pozwany T. G. wyraził zgodę. Następnie pozwany T. G. zwrócił się 21 kwietnia 2020 r. o odroczenie płatności rat na 6 miesięcy w związku ze spadkiem obrotów wywołanym epidemią. Powód 5 czerwca 2020 r. przychylił się do wniosku pozwanego T. G. i zawiesił spłatę kapitału i innych należności niż kapitał wynikający z umowy na okres 6 rat, począwszy od raty przypadającej na 10 kwietnia 2020 r. W związku z powyższym pozwany T. G. otrzymał zaktualizowany harmonogram spłaty. Sekwencja zdarzeń prowadzących do postawienia całego zadłużenia powoda w stan natychmiastowej wymagalności rozpoczęła się 29 października 2020 r., kiedy powód skierował do pozwanego T. G. oraz do wiadomości pozwanych M. G. i K. G. monit informujący o tym, że na rachunku powstały zaległości w spłacie raty pożyczki wynoszące na dzień 29 października 2020 r. 2.966,92 zł. W związku z tym powód wezwał do uregulowania powstałej zaległości – wraz z dalszymi należnościami – w terminie do 5 listopada 2020 r. Następnie powód skierował 13 listopada 2020 r. do pozwanego T. G. oraz do wiadomości pozwanych M. G. i K. G. wezwanie do uregulowania zaległości powstałych w związku z nieterminową spłatą pożyczki wynoszących na dzień 13 listopada 2020 r. 5.903,33 zł, wzywając do spłaty powstałych zaległości wraz z dalszymi należnościami w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Niezastosowanie się do wezwania skutkować miało wypowiedzeniem umowy i postawieniem wynikających z niej należności w stan natychmiastowej wymagalności. Przesyłka z wezwaniem została zwrócona po dwukrotnej próbie doręczenia pozwanemu T. G. 3 grudnia 2020 r., a pozwani M. G. i K. G. odebrali przesyłki zawierające wezwanie 17 listopada 2020 r. W dalszej kolejności powód skierował 15 grudnia 2020 r. do pozwanego T. G. oraz do wiadomości pozwanych M. G. i K. G. ostateczne wezwanie do zapłaty (przed wypowiedzeniem umowy), po raz ostatni wzywając do uregulowania zaległości wynoszących na dzień 15 grudnia 2020 r. 6.998,58 zł związanych z nieterminową spłatą pożyczki, w terminie 14 dni roboczych od otrzymania wezwania, wraz z dalszymi należnościami z tytułu kosztów/opłat i odsetek karnych. Powód zagroził bezwarunkowym wypowiedzeniem umowy po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu. Przesyłka z wezwaniem została zwrócona po dwukrotnej próbie doręczenia pozwanemu T. G. 7 stycznia 2021 r., pozwana M. G. odebrała przesyłkę 18 grudnia 2020 r., a pozwany K. G. odebrał przesyłkę 22 grudnia 2020 r. Pismo to zawierało informację o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Następnie powód skierował 2 lutego 2021 r. do pozwanego T. G. oraz do wiadomości pozwanych M. G. i K. G. oświadczenie o bezwarunkowym wypowiedzeniu umowy pożyczki z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia, licząc od dnia doręczenia wypowiedzenia, z uwagi na brak spłaty pożyczki. Na dzień sporządzenia oświadczenia zaległości w spłacie wynosiły 6.927,26 zł, wszystkie należności łącznie – 248.003,91 zł, a kapitał – 226.029,46 zł. Jednocześnie powód wskazał, że w ostatecznym wezwaniu do zapłaty z 15 grudnia 2020 r. poinformował pozwanego T. G. o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację, z której to możliwości nie skorzystał on. Pozwany T. G. odebrał przesyłkę z oświadczeniem 11 lutego 2021 r., a pozwani M. G. i K. G. – 8 lutego 2021 r. Pozwani podnosili, że powód nie zadośćuczynił, wymaganej przez umowę i regulamin stanowiący jej integralną część, jak również przez art. 75 PrBank, procedurze wypowiedzenia umowy pożyczki. Zgodnie z art. 75 ust. 1-3 PrBank, w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej. Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni. Wypowiedzenie umowy kredytu z powodu utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej lub zagrożenia jego upadłością nie może nastąpić, jeżeli bank zgodził się na realizację przez kredytobiorcę programu naprawczego. Art. 75c ust. 1-6 PrBank stanowi, że jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę. Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje zzy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych. Z kolei zgodnie z § 10 ust. 1 i 3 umowy pożyczki (...) miał prawo wypowiedzieć umowę albo obniżyć kwotę kapitału pożyczki w przypadku utraty zdolności kredytowej przez Pożyczkobiorcę lub niedotrzymania przez Pożyczkobiorcę warunków udzielenia pożyczki. Skorzystanie przez (...) z uprawnienia, o którym mowa w § 5 ust. 3, § 5 ust. 4 lub § 9 ust. 2, nie pozbawiało (...) prawa do wypowiedzenia umowy z uwagi na niedotrzymanie przez Pożyczkobiorcę warunków udzielenia pożyczki. Wypowiedzenie wymagało formy pisemnej pod rygorem nieważności. Termin wypowiedzenia umowy wynosił 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością Pożyczkobiorcy 7 dni licząc od dnia doręczenia wypowiedzenia drugiej stronie. Następnego dnia po upływie terminu wypowiedzenia pożyczka wraz z odsetkami i innymi należnościami ubocznymi była wymagalna i natychmiast płatna bez dodatkowego wezwania. Zgodnie z § 33 ust. 1 regulaminu, w razie opóźnienia w spłacie pożyczki lub innych wymagalnych należności z tytułu umowy (...) mógł wezwać Pożyczkobiorcę do spłaty zadłużenia przeterminowanego w terminie określonym w wezwaniu, mógł niezwłocznie powiadomić o tym osoby będące dłużnikami (...) z tytułu prawnego zabezpieczenia oraz, jeżeli był w posiadaniu informacji o tych osobach, właścicieli przedsiębiorstwa w spadku zmarłego Pożyczkobiorcy, przesyłając im kopię wezwania, o którym mowa w lit. a, naliczał odsetki według rocznej stopy oprocentowania wymagalnego kapitału pożyczki, mógł kontaktować się telefonicznie z Pożyczkobiorcą, z każdym z dłużników (...) z tytułu prawnego zabezpieczenia oraz, jeżeli był w posiadaniu informacji o tych osobach, właścicieli przedsiębiorstwa w spadku zmarłego Pożyczkobiorcy w celu doprowadzenia do terminowej spłaty należności z tytułu umowy, obciążał rachunek pożyczki kosztami wezwań do zapłaty w wysokości określonej w obowiązującej w (...) Taryfie. Zgodnie z § 34 ust. 1 regulaminu, w przypadku opóźnienia ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu istniała możliwość wdrożenia procesu restrukturyzacji poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty w celu doprowadzenia lub utrzymania terminowej spłaty. Zgodnie z § 35 ust. 1 regulaminu, (...) przed wypowiedzeniem umowy oraz przed wypowiedzeniem wierzytelności hipotecznej, w sytuacji, o której mowa w art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 1982 r., Nr 19, poz. 147 z późn. zm.) wzywał Pożyczkobiorcę do dokonania spłaty zadłużenia przeterminowanego w terminie 14 dni roboczych od doręczenia wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy. Jeżeli (...) wcześniej wezwał do spłaty zadłużenia przeterminowanego zgodnie z § 33 ust. 1 lit. a wezwanie, o którym mowa w zdaniu poprzednim, nie mogło być skierowane wcześniej niż po bezskutecznym upływie terminu do spłaty zadłużenia przeterminowanego, określonym w ostatnim wezwaniu do zapłaty. Jednocześnie w wezwaniu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, (...) informował o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od doręczenia wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia z tytułu umowy. Brak spłaty zadłużenia przeterminowanego i brak złożenia wniosku o restrukturyzację w terminach wskazanych powyżej albo brak spłaty zadłużenia przeterminowanego i odrzucenie wniosku o restrukturyzację, uprawniały (...) do wypowiedzenia umowy oraz wypowiedzenia wierzytelności hipotecznej w sytuacji, o której mowa w art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 1982 r., Nr 19, poz. 147 z późn. zm.). W przypadku odrzucenia wniosku o restrukturyzację, (...) przekazywał Pożyczkobiorcy wyjaśnienia dotyczące przyczyny jego odrzucenia. (...) za czynności określone w niniejszym ustępie pobierał opłaty w wysokości określonej w obowiązującej w (...) Taryfie poprzez obciążenie rachunku pożyczkowego Pożyczkobiorcy. Zgodnie z § 35 ust. 2 regulaminu, (...) wysyłał wypowiedzenie umowy oraz wezwanie, o którym mowa w ust. 2 do Pożyczkobiorcy, do wiadomości osób będących dłużnikami (...) z tytułu prawnego zabezpieczenia oraz, jeżeli był w posiadaniu informacji o tych osobach, właścicieli przedsiębiorstwa w spadku zmarłego Pożyczkobiorcy. W tej sytuacji zachowane zostały wymagane przepisami (...)oraz postanowieniami umowy i regulaminu wszystkie etapy i terminy procedury w przypadku nieterminowej spłaty zadłużenia. Pozwani zostali poinformowani o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Pozwany T. G. sam wskazywał, że w grudniu 2020 r. kilkunastokrotnie kontaktował się z pracownikami powoda w celu uniknięcia wypowiedzenia umowy pożyczki i przywrócenia jej wykonywania. Musiał więc mieć świadomość, grożących mu konsekwencji, mimo że kierowana do niego korespondencja była zwracana powodowi po dwukrotnej próbie doręczenia. Co prawda pozwany T. G. podnosił, że nie otrzymał od powoda monitów, wezwań do zapłaty i informacji o możliwości restrukturyzacji zadłużenia, a jedynie bezwarunkowe wypowiedzenia umowy. Takie twierdzenia nie zasługiwały na uznanie w oczach Sądu ani na przyznanie pozwanemu ochrony przed zarzucanym nieprawidłowym wypowiedzeniem umowy pożyczki przez powoda. Pozwany przyznał, że nie odbierał kierowanej do niego korespondencji, jednocześnie wskazując, że powód kierował ją na prawidłowy i aktualny adres. W sytuacji zawinionego nieodebrania przez pozwanego kierowanej do niego korespondencji nie może on powoływać się na nieotrzymanie czy też niezapoznanie się z jej treścią. W związku z powyższym należało uznać, że wypowiedzenie umowy było prawidłowe, a pozwani T. G., M. G. i K. G. są solidarnie odpowiedzialni co do zasady za zobowiązania wynikające z umowy pożyczki nr (...) z 10 marca 2017 r. Z upływem okresu wypowiedzenia cały niespłacony kapitał wraz z odsetkami i dodatkowymi opłatami stał się wymagalny. W tej sytuacji należało się odnieść do zarzutów pozwanych w zakresie wysokości roszczenia. Wątpliwości Sądu budziły przede wszystkim opłaty naliczane przez powoda pozwanemu T. G. – 300 zł opłaty za skierowanie pozwu do Sądu na podstawie części IX Pozostałe czynności, pkt 4, str. 22 Taryfy opłat i prowizji dla przedsiębiorców od dnia 1 stycznia 2021 r. oraz opłaty w kwotach po 400 zł w przypadku niewykonania któregokolwiek z obowiązków wskazanych w § 9 ust. 1 umowy, w terminach tam wskazanych. Zgodnie z § 9 ust. 2 umowy, powód mógł – bez odrębnego wezwania – obciążać pozwanego (rachunek pożyczkowy) comiesięczną opłatą w wysokości po 400,00 zł w przypadku niewykonania jednego z obowiązków, na co pozwany wyraził nieodwołalną zgodę. Każda z tych opłat mogła zostać pobrana nie wcześniej niż w piątym dniu kalendarzowym po upływie terminu do zrealizowania danego obowiązku. Kolejne takie opłaty mogły być pobierane po upływie każdego pełnego miesiąca, w którym pozwany nadal nie wykonał ww. obowiązku – licząc od dnia pobrania poprzedniej opłaty z tytułu niewykonania tego obowiązku – w tym samym dniu miesiąca, w którym została pobrana pierwsza taka opłata, chyba że jest to dzień ustawowo wolny od pracy, to w najbliższym dniu roboczym następującym po tym dniu. Na podstawie § 9 ust. 2 powód naliczył pozwanemu w saldo rachunku pożyczki opłaty za niewykonanie zobowiązań wynikających z § 9 pkt 1 lit. c umowy w kwocie 5.744,62 zł – część opłaty naliczonej w VI 2019 r. – 144,62 zł oraz 14 dalszych opłat naliczonych od VII 2019 r. do II 2020 r., od IX 2020 r. do II 2021 r. Oceniając powyższe opłaty dodatkowe z punktu widzenia przepisów k.c. należało stwierdzić, że miały one wyłącznie i jednoznacznie charakter kar umownych. Zgodnie z art. 483 § 1 k.c. można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Jak wskazuje się zgodnie w doktrynie, „Uwzględniając wyraźne brzmienie art. 483 k.c., nie może być wątpliwości co do tego, że powinność zapłaty kary umownej powstanie tylko w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego (zob. A. Szwaja, Kara, s. 41), a tego zastrzeżenia nie można zmienić wolą stron (zob. M. Piekarski, w: Z. Resich, Komentarz KC, t. 2, 1972, s. 1185). Dlatego też stosowane zwłaszcza przez banki zastrzeżenia konieczności zapłaty przez ich klientów określonej kwoty (niezależnie od samych odsetek) na wypadek np. nieterminowej spłaty zadłużenia powstałego w wyniku korzystania z karty kredytowej, nie mogą być uznane za karę umowną, czy też inną karę, są to postanowienia nieważne.” [E. G., P. M. (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 10, W. 2021]. Pogląd powyższy, jednolicie prezentowany w doktrynie i orzecznictwie, Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela. Naliczane przez powoda opłaty z tytułu wniesienia pozwu oraz braku realizacji obowiązków wskazanych w § 9 ust. 1 umowy stanowiły w swej istocie kary umowne, niedopuszczalne w przypadku zobowiązań o charakterze pieniężnym – a taki charakter mają zobowiązania stron w przypadku umowy pożyczki. Konsekwencją powyższego jest zastosowanie sankcji z art. 58 § 1 k.c., zgodnie z którym czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Skoro zastrzeżenie przez powoda wyżej wymienionych opłat, będących w istocie niedopuszczalnymi karami umownymi było nieważne, to po stronie pozwanych nie powstał obowiązek ich uiszczenia. Chodzi tutaj o zawarte w pozwie roszczenie o zapłatę kwoty 6044,62 zł (k. 6), co do której pozew został wprawdzie cofnięty (k. 301), jednakże powodem cofnięcia pozwu w tej części nie było uznanie przez powoda za zasadnych zarzutów strony pozwanej , a nieprawidłowe, zdaniem sądu, zarachowanie wpłat dokonanych przez stronę pozwaną na poczet zadłużenia, po wniesieniu pozwu. Wobec skutecznego cofnięcia pozwu w tym zakresie postępowanie zostało umorzone (k. 383), co nie ma jednak wpływu na odmienne rozliczenie przez sąd wpłat dokonanych przez pozwanych po wniesieniu pozwu. Odpowiedniemu przeliczeniu podlegały więc uczynione w toku procesu zarachowania dokonanych przez pozwanych dalszych spłat pożyczki, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu pozwanych, jakoby zastrzeżona w umowie prowizja na poziomie 3,1% kwoty przyznanej pożyczki, tj. 7.440,00 zł była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego jako rażąco wygórowana. Sąd podziela ogólną refleksję pozwanych, że prowizja w przypadku umowy pożyczki ma przede wszystkim funkcję rekompensaty poniesionych przez pożyczkodawcę kosztów związanych m. in. z ofertowaniem, obsługą klienta, weryfikacją zdolności kredytowej oraz udzieleniem i obsługą pożyczki. Jednakże, zastrzeżona przez powoda prowizja nie miała obiektywnie dużej wysokości, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, że miała pokryć koszty udzielenia i obsługi pożyczki przez 20 lat. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że przy założeniu, że odsetki służą przede wszystkim utrzymaniu wartości świadczeń stron w czasie, to prowizja pokrywa koszty banku nie tylko w momencie udzielenia pożyczki, ale przez cały okres jej spłaty. Niezależnie od powyższego, oczekiwanie od powoda wykazania składowych kosztów, których odzwierciedleniem miałaby być prowizja było po części awykonalne (skoro mowa o kosztach rozłożonych na 20 lat wykonywania umowy), a byłoby dopuszczalne jedynie, gdyby już prima facie koszty te, w świetle doświadczenia życiowego, jawiły się jako nadmiernie wysokie. Nie zyskał uznania Sądu zarzut pozwanych, w myśl którego sprzeczne z zasadami współżycia społecznego było postanowienie § 5 ust. 3 umowy pożyczki, zgodnie z którym powód zastrzegł sobie prawo do podwyższenia wysokości marży bez konieczności jej wypowiedzenia w przypadku zaistnienia jednej lub wszystkich spośród następujących okoliczności – wystąpienia przesłanek zakwalifikowania ekspozycji kredytowej pozwanego T. G. z tytułu umowy do wyższej kategorii ryzyka zgodnie z przepisami w sprawie zasad tworzenia rezerw na ryzyko związane z działalnością banków zawartymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie zasad tworzenia rezerw na ryzyko związane z działalnością banków (Dz. U. 2008 Nr 235 poz. 1589 z późn. zm.) lub niewykonania któregokolwiek z obowiązków, o których mowa w § 9 ust.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.