d) umowy. Ponadto, z uwagi na silne skonfliktowanie inspektora nadzoru z pozostałymi uczestnikami procesu inwestycyjnego, nie zostały utrwalone kolejne elementy budowy, w zasadzie nie wiadomo także dlaczego Gmina nie przystąpiła do inwentaryzacji prac przerwanych. Uwagę Sądu zwróciła także bierność Gminy wobec wspomnianego konfliktu inwestora z przedstawicielami pozwanych. W konsekwencji wartość wykonanych robót, wobec jednostronnej kalkulacji dokonanej przez pozwanych, musiała zostać dokonana przez biegłego. W odniesieniu do nieprzedstawionych do odbioru robót zakrytych, Sąd przyjął za stanowiskiem biegłego, że można przyjąć ich prawidłowe wykonanie. Inwestor bowiem nie może kwestionować prawidłowego wykonania wszystkich robót, skoro sam zaniedbał swój obowiązek przeprowadzenia inwentaryzacji. Za pozwanymi przemawiał w przeświadczeniu Sądu Okręgowego także fakt, że inwestor nie konkretyzował jakie prace wykonawców kwestionuje, a jedynie ogólnie powoływał się na stanowisko inspektora nadzoru. Z uwagi zatem na fakt, że szacunkowa wartość prac wykonanych do warstwy drenującej z pospółki, a także demontaż bramek mogą zostać uznane za wykonane prawidłowo, należne pozwanym wynagrodzenie Sąd ustalił na kwotę 79 748,86 złotych. W pozostałym zakresie żądanie pozwanych uznał Sąd Okręgowy za niewykazane, dlatego też powództwo oddalił ponad wspomnianą kwotę i orzekł jak w punktach III i IV sentencji. W konsekwencji Sąd Okręgowy rozstrzygnął o kosztach postępowania na podstawie art. 100 k.p.c. Stwierdził, iż żądanie pozwanych zostało uwzględnione w 26%; na wyłożone przez nich koszty złożyły się: opłata od pozwu wzajemnego w wysokości 15.090 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 10.800 złotych (ustalone na podstawie §2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800)) oraz 5000 złotych zaliczki na opinię biegłego – w sumie 30.890 złotych. Wskazany wyżej ułamek z powyższej kwoty 30.890 złotych wynosi 8.031,40 złotych. Konsekwentnie, strona powodowa wygrała niniejszą sprawę w 74%. Koszty postępowania wywołanego pozwem wzajemnym, które zostały przez nią poniesione to jedynie wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości §2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804). Wobec uwzględnienia żądań strony powodowej (pozwanej wzajemnie) we wskazanym wyżej ułamku, koszty, których zwrotu może się domagać od pozwanych (powodów wzajemnych) to 7992 złote. Uwzględniając zatem konieczność rozliczenia stron na podstawie powyższych wyliczeń Gmina M. T. winna zwrócić pozwanym kwotę 39,40 złotych, o czym Sąd I instancji orzekł w punkcie V sentencji. Konsekwencją rozstrzygnięcia w przedmiocie powództwa wzajemnego było także stosunkowe obciążenie stron wyłożonymi tymczasowo ze środków Sądu Okręgowego kosztami niepokrytymi przez zaliczkę kosztami opinii biegłego. Sąd zważył, iż wynagrodzenie biegłego wyniosło łącznie 8.484,98 złotych, z czego 5.000 złotych zostało pokryte przez zaliczkę. Pozostała kwota 3.484,98 złotych została stosunkowo rozdzielona między strony według ułamka w jakim ich żądania objęte pozwem wzajemnym zostały uwzględnione. Powodowie wzajemni zostali zatem obciążeni kwotą 2.578,98 złotych, a strona pozwana – 906 złotych, o czym orzeczono w punktach VI i VII sentencji wyroku. Apelację od powyższego wyroku wniosła strona powodowa (pozwana wzajemnie) zaskarżając go w części, tj. co do pkt III w zakresie zasądzenia od pozwanej wzajemnie Gminy M. T. na rzecz powodów wzajemnych kwoty 79.096,50 zł oraz co do pkt V i VII. W złożonej skardze zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, że powodowie wykonali część robót, które uległy zakryciu w sposób prawidłowy, czego na skutek nie dokonania inwentaryzacji robót przez pozwaną wzajemnie Gminę M. T. po odstąpieniu od umowy nie można wykluczyć, przez co powodom wzajemnym należy się za nie zaplata; ustalenie powyższe zostało poczynione w jej ocenie wbrew stanowisku biegłego, który w pierwszej opinii stwierdził, że na skutek niezgłoszenia robót ulegających zakryciu i robót zanikających nie można stwierdzić, że roboty te zostały wykonane prawidłowo, a po wydaniu tej opinii biegły stwierdzał jedynie, że nie można wykluczyć, że warstwy zakryte były wykonane poprawnie, przy czym nie stwierdził, by przy inwentaryzacji robót po odstąpieniu od umowy można było ocenić prawidłowość ich wykonania. Wskazując na powyższe strona powodowa (pozwana wzajemnie) wniosła o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt III poprzez zasądzenie od pozwanej wzajemnie Gminy miasta T. na rzecz powodów wzajemnych kwoty 652,36 zł z odsetkami liczonymi od 22.08.2016 r. i uchylenie pkt V i VII wyroku oraz zasądzenie od powodów wzajemnych na rzecz pozwanej wzajemnie Gminy M. T. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, ewentualnie 2) uchylenie wyroku w skarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy rozstrzygnięciu o kosztach postępowania apelacyjnego, w tym kosztach zastępstwa procesowego. Powyższy wyrok został zaskarżony także przez pozwanych (powodów wzajemnych) w części, tj: 1.co do orzeczenia w sprawie z powództwa głównego (pkl I wyroku) w całości, 2.co do orzeczenia w sprawie z powództwa wzajemnego w części oddalającej powództwo (pkt IV wyroku) w całości. Zaskarżonemu wyrokowi w zakresie jego całości zarzucili naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 327 1 § 1 k.p.c. poprzez niewskazanie przyczyn, dla których Sąd I instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przeważającej części zaoferowanych przez strony dowodów. W zakresie orzeczenia co do powództwa głównego zaskarżonemu wyrokowi zarzucili zaś: 1.błąd w ustaleniach faktycznych, a w zasadzie brak ustaleń faktycznych w kwestii przyczyn przekroczenia przez pozwanych terminu umownego wykonania robót, a tylko przekroczenie tego terminu z przyczyn leżących po stronie pozwanych uprawniało powódkę do odstąpienia od umowy i żądania zapłaty kary umownej; 2.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pozwani wykonywali roboty niezgodnie z umową, dokumentacją techniczną oraz normami; 3.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pozwani zobowiązani byli do wykonywania robót według wskazówek (uwag) inspektora nadzoru, nawet jeżeli żądania inspektora nadzoru były sprzeczne z projektem. Zaskarżonemu wyrokowi w zakresie orzeczenia oddalającego w części powództwo wzajemne zarzucili zaś: 1.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu wartości robót wykonanych przez pozwanych w oparciu o opinię uzupełniającą biegłego, który wyceny tej dokonał wbrew § 20 ust. 2 lit. d łączącej strony umowy; 2. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 235 2 § 1 i 2 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego na okoliczność obliczenia wartości robót zgodnie z § 20 ust. 2 lit. d łączącej strony umowy oraz zaniechanie wskazania podstawy prawnej takiej decyzji; 3.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu wartości robót w oparciu o opinię biegłego nierzetelną (zmanipulowaną), a być może nawet fałszywą - kwestię tę rozstrzygnie postępowanie karne - pozwani postanowili złożyć zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez biegłego przestępstwa; 4.błąd w ustaleniach faktycznych co do zakresu prawidłowo wykonanych przez pozwanych robót, polegający na utożsamieniu ich z robotami odebranymi przez powódkę (działającego w jej imieniu inspektora nadzoru), nawet gdy odmowa odbioru była w danych okolicznościach nieusprawiedliwiona. 5.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że pozwani nie zgłaszali robót podlegających zakryciu, 6.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pozwani nie udokumentowali prawidłowości wykonanych do dnia odstąpienia przez powódkę od umowy robót. W konkluzji pełnomocnik skarżących wniósł o: 1.zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt I poprzez oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki solidarnie na rzecz pozwanych kosztów postępowania przed Sądem I instancji i II instancji według norm przepisanych, 2.zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt IV poprzez uwzględnienie powództwa wzajemnego w całości oraz zasądzenie od powódki solidarnie na rzecz pozwanych kosztów postępowania przed Sądem I instancji i II instancji według norm przepisanych, 3.dopuszczenie dowodu z prywatnej opinii R. D. - na okoliczność nierzetelności opinii biegłego L. D.
d) umowy, a z uwagi na silne skonfliktowanie inspektora nadzoru z pozostałymi uczestnikami procesu inwestycyjnego, nie zostały utrwalone kolejne elementy budowy. Gmina nie przystąpiła do inwentaryzacji prac przerwanych. Uwagę Sądu zwróciła także bierność Gminy wobec wspomnianego konfliktu inwestora z przedstawicielami pozwanych. Z tego powodu zasadnie uznał Sąd I instancji, iż oszacowana przez biegłego wartość wykonanych robót, które zostały, bądź mogły zostać wykonane prawidłowo, skorygowana w opinii uzupełniającej w postępowaniu odwoławczym, wynosi ostatecznie 79.757,37 zł. W odniesieniu do nieprzedstawionych do odbioru robót zakrytych, Sąd odwoławczy podziela stanowisko Sądu I instancji, iż inwestor nie może kwestionować prawidłowego wykonania wszystkich robót, skoro sam zaniedbał swój obowiązek przeprowadzenia inwentaryzacji, nie konkretyzując także jakie prace wykonawców kwestionuje, a jedynie ogólnie powołując się na stanowisko inspektora nadzoru. Z tego względu apelacja strony powodowej (pozwanej wzajemnie) nie mogła zostać uwzględniona i dlatego Sąd odwoławczy w oparciu o art. 385 k.p.c. oddalił ją w całości jako bezzasadną. Z kolei jak chodzi o zarzuty apelacji strony pozwanej (powodów wzajemnych) poza tym dotyczącym naruszenia art. 327 1 § 1 k.p.c., który został odrzucony przez Sąd odwoławczy powyżej, wskazać należy w pierwszej kolejności, iż w ocenie Sądu Apelacyjnego nie budzi wątpliwości zarówno zasadność odstąpienia od umowy, jak i naliczenia w konsekwencji kar umownych. Ewidentnie doszło bowiem do przekroczenia zakreślonego terminu wykonania prac i nie ulega przy tym wątpliwości, iż część prac, co do których technicznego wykonania nie było sporu pomiędzy stronami ani nie istniały ku temu inne przeszkody i tak nie została wykonana w przewidzianym czasie. Na próżno zatem strona pozwana (powodowie wzajemni) usiłują aktualnie przekonywać co do niezawinionych przez nich przyczyn niedotrzymania terminu. W świetle opinii biegłego, tak pierwotnej jak i uzupełniającej, sporządzonych przed Sądem Okręgowym, co do których zasadnie Sąd ten ocenił ich wartość merytoryczną, ale także opinii uzupełniającej sporządzonej w toku postępowania apelacyjnego, którą Sąd odwoławczy uznaje za pełną, jasną, rzetelną i kategoryczną oraz wewnętrznie niesprzeczną, a sporządzoną przez biegłego posiadającego wymagane kwalifikacje oraz wiedzę specjalną i odpowiednie doświadczenie zawodowe, nie sposób uznać odmiennie od Sądu Okręgowego – jak chciałaby tego strona pozwana (powodowie wzajemni) – iż prace zostały wykonane zgodnie z umową, dokumentacją techniczną oraz normami, gdyż konkretne błędy zostały przez biegłego wykazane szczegółowo i wynikają one także z korespondującego w tym zakresie pozostałego materiału dowodowego, który Sąd I instancji słusznie uznał za wiarygodny. Wycena dokonana przez biegłego została sporządzona na polecenie Sądu Okręgowego właśnie dlatego, iż strona powodowa (pozwana wzajemnie) nie przystąpiła do ustalania wartości wykonanych prac,
2 lit. d) umowy. Prace te nie mogły zostać jednak jednostronnie oszacowane przez stroną pozwaną (powodów wzajemnych), lecz wymagały rzetelnej, uwzględniającej zagadnienia techniczne oraz zakres wykonanych prac i ich prawidłowość, opinii biegłego i obliczone w oparciu o odpowiednie ceny kosztorysowe. Sąd odwoławczy przy tym – co już zostało uprzednio przywołane – dopuścił opinię uzupełniającą biegłego, uwzględniając tym samym częściowo zarzut naruszenia art. 235 2 § 1 i 2 k.p.c., jednakowoż opinia ta, poza niewielką korektą (w kwocie 8,51 zł wraz z podatkiem VAT) równowartości prac, które winny zostać uznane za wykonane i za które winno zostać uiszczone wynagrodzenie, wyklucza zasadność pozostałych zarzutów strony pozwanej (powodów wzajemnych), odnosząc się do nich w sposób precyzyjny, a Sąd odwoławczy, dokonując już powyżej jej wartościowania, w całości podziela jej wnioski, jak i uznaje wyjaśnienia biegłego co do podnoszonych w apelacji pozwanych (powodów wzajemnych) kwestii za wystarczające do przyjęcia, iż opinia jest miarodajna. W powyższych okolicznościach Sąd Apelacyjny stwierdza, że Sąd Okręgowy nie dopuścił się sygnalizowanych przez stronę pozwaną (powodów wzajemnych) błędów w ustaleniach faktycznych. Materiał dowodowy był spójny i dawał podstawy do przyjęcia rozstrzygnięcia, które ukształtował Sąd Okręgowy, z niewielką korektą w zakresie kwoty należnej stronie pozwanej (powodom wzajemnym), której potrzeba zaistniała na etapie postępowania odwoławczego wobec konkluzji opinii uzupełniającej biegłego. W tym stanie rzeczy wnioski strony pozwanej (powodów wzajemnych) zawarte w apelacji także nie mogły zostać uwzględnione ponad zakres, w jakim Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w jego punkcie III, kwotę 79.748,86 zł zastępując kwotą 79.757,37 zł i z tych względów Sąd Apelacyjny, na zasadzie art. 385 k.p.c., apelację tą w pozostałym zakresie oddalił. Biorąc pod uwagę, iż apelacja strony pozwanej (powodów wzajemnych) została uwzględniona w części tak nieznacznej, że nie sposób tu rozpatrywać, by którakolwiek ze stron sprawę wygrała bądź przegrała, rozstrzygnięcie to nie może wywrzeć żadnych konsekwencji w zakresie kosztów procesu i zasadności obciążenia stron kosztami sądowymi w pierwszej instancji stosownie do wyniku procesu. W zakresie zaś kosztów postępowania apelacyjnego orzekł Sąd odwoławczy na zasadzie art. 100 k.p.c., biorąc pod uwagę wysokość wzajemnych roszczeń, jak i zakres zaskarżenia, znosząc je wzajemnie pomiędzy stronami, a mając na względzie, iż koszty biegłego wywołane zostały wnioskami pozwanych (powodów wzajemnych), wynikły one z zarzutów podnoszonych w apelacji i odniosła ona nikły skutek, Sąd Apelacyjny w całości obowiązek uiszczenia tych kosztów nałożył na pozwanych (powodów wzajemnych) nakazując pobranie od nich solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie kwoty 3.346,19 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.