i jako takie nie wiążą pozwanego, podnieść należy co następuje; Zgodnie z art.
postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone klauzule umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W ocenie sądu nie zaistniały przesłanki z art.
k.c., które pozwalałyby uznać postanowienia umowy dotyczące prowizji od udzielenia kredytu za abuzywne. Po pierwsze, wysokość prowizji, określona kwotowo w umowie, została uzgodniona indywidualnie z pozwaną. Wymaga bowiem zaznaczenia, że przed zawarciem umowy, pozwana sama wystąpiła do (...) Bank S.A. z siedzibą w W. o udzielenie jej kredytu konsumenckiego. Jako załącznik do wniosku o udzielenie kredytu pozwana otrzymała kartę informacyjna kredytobiorcy, gdzie wskazano warunki kredytu ( w tym koszt prowizji ) oraz ubezpieczenia wybrane przez kredytobiorcę / w tym kwotę składki ubezpieczeniowej /. Pozwana podpisała przedmiotową kartę informacyjną potwierdzającą zapoznanie się z jej treścią. W dalszym etapie zawarcia umowy pozwana złożyła na umowie swój podpis, potwierdzając że zapoznała się z warunkami umowy i znała koszty związane z jej zawarciem. Po drugie, prowizja stanowi wynagrodzenie banku za wykonaną czynność bankową w postaci udzielenia kredytu oraz pozwala pokryć stałe koszty banku związane z udzielaniem kredytów. Nie podlega zatem badaniu pod kątem abuzywności, jeżeli została sformułowana w sposób jednoznaczny, co miało miejsce w przedmiotowej umowie. Wysokość prowizji nie przekracza maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu obliczanych według wzoru wskazanego w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2011 r. Czynność bankowa, jaką jest udzielenie kredytu wymaga od banku wykonania szeregu czynności. Przedmiotowa umowa zakładała, że pozwana będzie spłacał zobowiązanie przez okres 72 miesięcy, co rozkłada kwotę prowizji na co najmniej 6 lat. Warto tylko zaznaczyć że prowizja ustalona przez strony w umowie wynosiła kwotę 1.685 zł.. Mając na uwadze czas trwania umowy i wysokość udzielonej pozwanej pożyczki, kwoty tej z pewnością nie można określić nadmierną. Przedmiotowa argumentacja pozostaje aktualna przy ocenie kosztu składki ubezpieczeniowej. Strona pozwana nie wykazała, że postanowienia umowne dotyczące ubezpieczenia, a w szczególności obowiązku ponoszenia przez pożyczkobiorcę składki ubezpieczeniowej w przewidzianej w umowie wysokości są sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają interesy konsumenta. Możliwość zawarcia ubezpieczenia spłaty kredytu co do zasady należy uznać za dopuszczalne w umowach konsumenckich i nienaruszające dobrych obyczajów. Ubezpieczenie spłaty kredytu dopuszcza zarówno uprzednie obowiązująca jak i obecnie obowiązująca ustawa o kredycie konsumenckim. Poprzednik prawny powoda występujący w roli agenta, wskazał w umowie zakres ubezpieczenia, wysokość składki, a także – jak wynika z zawartych oświadczeń – udostępnił pozwanej warunki ubezpieczenia, oraz przed zawarciem umowy udostępnił stosowany formularz pouczeń. Pozwana nie wskazała żadnych podstaw do przypuszczeń, że w tej sprawie ubezpieczenie miało charakter fikcyjny, a składka zawierała w sobie także ukryte wynagrodzenie dla powoda. Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do uznania klauzul w zakresie ubezpieczenia za niedozwolone. W zakresie żądanych przez stronę powodową odsetek stwierdzić należy, iż żądanie to znajduje podstawę w umowie łączącej strony i mieści się ono w granicach ustawowych określonych przez art. 481 § 21 k.c. i art. 359 § 2 k.c. Termin i sposób naliczenia oraz wysokość odsetek nie był przez pozwaną kwestionowany. W tym stanie rzeczy powództwo należało uznać za zasadne z uwagi na treść art. 471 k.c. O kosztach postępowania Sad orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., w związku z art. 505 37 § 2 k.p.c. obciążając pozwana obowiązkiem zapłacenia na rzecz powoda kosztów opiewających na kwotę 1.717 złotych na którą składają się: uiszczona opłata od pozwu – 200 zł., wynagrodzenie pełnomocnika – 1.500 ( w tym kwota 600 zł – EPU oraz 900 zł. ) zł. oraz opłata od pełnomocnictwa – 17 złotych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.