Sygn. akt I C 1088/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2022 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodnicząca: SSO Agnieszka Dutkiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2022 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa M. S. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej N. (...) w B. o uchylenie uchwały I uchyla uchwałę nr (...) Wspólnoty Mieszkaniowej N. (...) w B. z dnia 19 listopada 2019r. w przedmiocie przyjęcia regulaminu określającego zasady rozliczeń z tytułu dostawy energii cieplnej do lokali mieszkalnych, użytkowych oraz części wspólnych budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...); II zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 577 zł (pięćset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. SSO Agnieszka Dutkiewicz I C 1088/19 UZASADNIENIE Powód M. S. w pozwie przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej N. (...) w B. wniósł o uchylenie uchwały tej Wspólnoty nr (...) z dnia 19.11.2019r. w przedmiocie zatwierdzenia „Przyjęcia Regulaminu określającego zasady rozliczeń z tytułu dostawy energii cieplnej do lokali mieszkalnych, użytkowych oraz części wspólnych budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...)” jako uchwały niezgodnej z przepisami prawa, naruszającej zasady prawidłowego zarządu nieruchomością wspólną oraz naruszającej interes majątkowy powoda. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu podano, że pozwana wspólnota na dzień 19.11.2019r. zaplanowała odbycie zebrania ogółu właścicieli w celu zatwierdzenia Regulaminu określającego zasady rozliczeń z tytułu dostawy energii cieplnej do lokali mieszkalnych, użytkowych oraz części wspólnych budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) zgodnie z przepisami prawa wynikającego z ustawy prawo energetyczne oraz rozporządzeń okołoustawowych, a także ustawy o własności lokali. Powód wskazał, że w trakcie przeglądania dokumentów z zebrania udostępnionych przez administratora w dniu 21 listopada 2019r. na w/w zebraniu, lokale wyodrębnione nr (...) zdaniem powoda nieformalnie i bezprawnie były reprezentowane przez osoby nie będące właścicielami i nie posiadające prawidłowych pełnomocnictw. W ocenie powoda struktura funkcjonalna i budowlana nieruchomości pozwalała na wprowadzenie do rozliczenia kosztów energii cieplnej w postaci zapisów i formuł algorytmicznych, dla których najbardziej zbliżoną do rzeczywistych parametrów była wybrana metoda rozliczenia kosztów oparta o nagrzejnikowe podzielniki kosztów z uwzględnieniem użycia znormalizowanych współczynników wyrównawczych uwzględniających położenie lokalu w bryle budynku. Zastosowano także szereg innych współczynników wyrównawczych mających wpływ na różnicowanie lokali o odmiennym przeznaczeniu i funkcji w bryle budynku, a także od prowadzonej przez poszczególnych właścicieli efektywności energetycznej. Przejawiło się to przede wszystkim w ciągłej modernizacji energetycznej infrastruktury technicznej lokali jak również części wspólnej nieruchomości. Od 2017r. Zarząd Wspólnoty przy aktywnej pomocy Administratora i części (...) w tym Gminy B. wprowadził zmianę zasad rozliczania kosztów zużycia energii cieplnej o metodę pośrednią tzw. ryczałtową (powierzchnia i kubatura). Metoda ta zdaniem powoda spowodowała zwiększenie kosztów zużycia energii cieplnej. Zmniejszenie kosztów zużycia energii cieplnej nastąpiło natomiast w lokalach użytkowych będących własnością Gminy B.. Powód wskazał, że przepisy prawa unijnego nakazywały krajom członkowskim do 31 grudnia 2016r. wprowadzić rozwiązania energooszczędne w postaci rozliczania owych kosztów przy pomocy ciepłomierzy bądź nagrzejnikowych podzielników kosztów, a tam gdzie jest to technicznie i finansowo niekorzystne metody pośredniej, ryczałtowej (Dyrektywa Parlamentu Europejskiego w sprawie efektywności energetycznej z dnia 22.09.2012r. art. 9 ust. 3). Powód stwierdził, że infrastruktura, w tym instalacja ogrzewcza budynku pozwanej Wspólnoty, jest przygotowana na to, iż można wprowadzić bez dodatkowych kosztów rzeczowych metodę w jednostkowym, rozliczaniu kosztów zużycia ciepła. Tylko taka metoda w ocenie powoda pozwala na rzetelne rozliczenie kosztów ciepła, gdyż budynek pozwanej Wspólnoty jest substancją budowlaną z 1960r. i w związku z tym sposób rozchodzenia się nośnika ciepła w lokalach jest dokonywany poprzez instalacje pionowe, a nie poziome tak jak w przypadku rozliczania ciepła w oparciu o ciepłomierze. Jedynym argumentem właścicieli opowiadających się za metodą pośrednią jest „równość wszystkich wobec końcowego rozliczania kosztów zużycia energii cieplnej”. Istotną negatywną przesłanką jest także brak zróżnicowania lokali ze względu na zużycie energii cieplnej w okresie rozliczanym, a posługiwanie się parametrami technicznymi instalacji ogrzewczej w lokalach wynikających z nieaktualizowanej dokumentacji technicznej instalacji ogrzewczej dla całego budynku pozwanej jako Wspólnoty. Zasada rozliczania metodą pośrednią zdaniem powoda preferuje finansowo Gminę B., gdyż w strukturze udziałów nieruchomości ma ona 22,5% lokali. Powód podniósł, że w dużej części zapisy uchwalonego regulaminu zużycia ciepła pochodzą z treści regulaminu, który został przyjęty wcześniejszą uchwałą zaskarżoną przez powoda, która została następnie uchylona przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy jak i Sąd Apelacyjny w Gdańsku, który oddalił apelację pozwanej Wspólnoty. Przyjęcie zasady równości obciążenia wszystkich właścicieli i użytkowników kosztami dostarczonej energii elektrycznej w zamian dotychczasowej polegającej na rozliczaniu jej w oparciu o nagrzejnikowe podzielniki kosztów zużycia ciepła, jako metody wynikającej z ustawy prawo energetyczne, jest, zdaniem powoda, sprzeczne z ust. 9 art. 45a tejże ustawy. Zapis tego ustępu wyklucza możliwość zastosowania metody kubaturowej jako metody pośredniej albowiem metoda ta nie spełnia obowiązku stymulowania zachowań energooszczędnych przy jednoczesnym obowiązku zastosowania współczynników wyrównawczych różnicujących położenie lokali w bryle budynku. Ponadto metoda pośrednia jest stosowana wyłącznie w przypadku, kiedy pojawiają się trudności z przyczyn technicznych w przypadku zastosowania metod wg. ciepłomierzy lub urządzeń wskaźnikowych. W budynku pozwanej Wspólnoty trudności takie nie występują. W odpowiedzi na pozew z dnia 23 stycznia 2020r. pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwana wskazała, że zebranie członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy (...) w B. zostało zwołane zgodnie z postanowieniami ustawy o własności lokali, a w zebraniu brały udział osoby uprawnione do udziału w tym zebraniu. Wbrew twierdzeniom powoda osoby podpisane na liście obecności na zebraniu, jak również liście głosowania nad uchwałą nr (...) są właścicielami lokali nr (...) i osobami uprawnionymi do udziału w zebraniu, tak samo jak pełnomocnik w przypadku lokalu nr (...). Wbrew twierdzeniom powoda pełnomocnik nie musiał posiadać pełnomocnictwa szczególnego. W ocenie pozwanej zaskarżona uchwała nie narusza również przepisów prawa ze względu na określoną w niej datę stosowania postanowień przedmiotowego Regulaminu. Regulamin w pkt I ppkt 2 stanowi bowiem, że rozliczenie zużytej energii cieplnej dla lokali dokonywane będzie w przeliczeniu na metr sześcienny – kubaturę lokali. Pozwana zaznaczyła, że powyższy miernik obliczeniowy został już wprowadzony przez Wspólnotę Mieszkaniową do stosowania od dnia 1 stycznia 2017r. uchwałą nr (...) z dnia 23 grudnia 2016r. z jednoczesnym zaprzestaniem rozliczania kosztów c.o. w oparciu o nagrzejnikowe podzielniki kosztów z dniem 31.12.2016r. Jednocześnie w uchwale wskazano, że pozostałe zasady rozliczania kosztów zużycia c.o. zostaną określone w regulaminie z uwzględnieniem postanowień tej uchwały. Jak z powyższego wynika zaskarżona uchwała dotycząca regulaminu stanowi wykonanie uchwały nr (...) i nie wnosi ani nie ustala innego miernika rozliczenia kosztów c.o. niż metr sześcienny – kubatura lokali. Określenie zatem w uchwale, że uchwalony Regulamin będzie miał zastosowanie do rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania od dnia 01.01.2019r. nie narusza przepisów prawa, jak również nie stanowi naruszenia zasad prawidłowego zarządu nieruchomością wspólną czy też nie narusza praw członków Wspólnoty. Zdaniem pozwanej uchwała nr (...) nie narusza przepisu art. 45a ust. 10 ustawy Prawo Energetyczne. Zatwierdzony zaskarżoną uchwałą nr (...) regulamin, w ocenie pozwanej, stanowi wystarczającą podstawę do dokonywania przez Wspólnotę Mieszkaniową rozliczenia kosztów zużycia c.o. w budynku Wspólnoty. Zapewniają one, zdaniem pozwanej, energooszczędne zachowanie prawidłowych warunków eksploatacji budynku i lokali w nim położonych oraz prawidłowe ustalenie opłat za zakupione ciepło. Zapis pkt 3 regulaminu przewiduje, że do rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania stosuje się współczynnik wyrównawczy 1,0 dla wszystkich lokali. W tym zakresie został zatem spełniony wymóg określony przez powołany przepis art. 45a ustawy Prawo Energetyczne o konieczności wskazania współczynników wyrównawczych. Pozwana wskazała, że zaliczki na poczet kosztów centralnego ogrzewania ustalane są przez członków Wspólnoty w drodze uchwały. Wskazana w pkt 6 rola Administratora ogranicza się do przyjęcia wniosku właściciela lokalu i dokonania korekty zaliczki. W tym zakresie w ocenie pozwanej konieczność decyzji zarządu Wspólnoty nie jest wymagana. Wspólnota ustaliła okres rozliczeniowy na 12 miesięcy, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Pozwana podniosła, że przy zastosowaniu jako miernika kubatury zużycie c.o. nie zwiększyło się znacząco, a obecnie kształtuje się na poziomie z 2016r., kiedy stosowano nagrzejnikowe podzielniki kosztów, a niższe niż w 2013r. Żaden z mieszkańców budynku i członków Wspólnoty poza powodem nie kwestionował rozliczeń kosztów ciepła na podstawie kubatury. Strona pozwana wskazała, że zaskarżona przez powoda uchwała i zatwierdzony regulamin nie naruszają w żaden sposób przepisów kodeksu cywilnego, jak i ustawy prawo energetyczne, a w szczególności nie naruszają art. 45a ust. 8 i 10 tej ustawy. Podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali. Zapisy regulaminu są również zgodne z w/w ustawą i nie naruszają kompetencji organów Wspólnoty wbrew twierdzeniom powoda. Sąd ustalił, co następuje: Uchwałą nr (...) z dnia 23.12.2016r. Wspólnota Mieszkaniowa N. (...) podjęła decyzję o odstąpieniu od rozliczania kosztów centralnego ogrzewania w oparciu o nagrzejnikowe podzielniki kosztów z dniem 31.12.2016r. Uchwała nr (...) z dnia 29 września 2019r. w sprawie przyjęcia regulaminu określającego zasady rozliczeń z tytułu dostawy energii cieplnej do lokali mieszkalnych, użytkowych oraz części wspólnych budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul (...) została odrzucona głosami przeciwko (...) na (...) udziałów. Dowód: uchwała nr (...) z dnia 29.09.2019r. wraz z regulaminem i listą głosowań k. 33-37, uchwała nr (...) z dnia 23.12.2016r. k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.