wolą pożyczkobiorcy część kapitału pożyczki przeznaczyć od razu na poczet związanych z pożyczką kosztów. Zdaniem powoda kwota prowizji nie została ustalona w sposób dowolny, ale miała na celu zrekompensowanie kosztów ponoszonych przez instytucję pożyczkową. Przepisy prawa nie wykluczają możliwości pobierania przez pożyczkodawcę prowizji. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 25 kwietnia 2019 roku pożyczkodawca (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. i pożyczkobiorca J. C. zawarli umowę pożyczki nr (...). Całkowita kwota pożyczki wynosiła 4.400,00 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 10.270,21 zł. W okresie obowiązywania umowy pożyczki pieniężnej roczna stopa oprocentowania pożyczki była zmienna. Roczna stopa oprocentowania w chwili zawarcia umowy pożyczki wynosiła 10,00 % i odpowiadała dwukrotności odsetek ustawowych, stanowiących sumę stopy referencyjnej NBP i 3,5 punktów procentowych (§ 3 umowy). W umowie pożyczki kwota pożyczki brutto wynosiła 8.800,00 zł i przed wypłaceniem pożyczkobiorcy pożyczki została potrącana z niej prowizja w wysokości 4.400,00 zł. Do dyspozycji pożyczkobiorcy pozostała kwota 4.400,00 zł. Spłata pożyczki miała nastąpić w 36 miesięcznych ratach w wysokości 330,21 zł, płatnych do 10 dnia każdego miesiąca. Termin płatności pierwszej raty przypadał na 10 czerwca 2019 roku.
1 umowy pożyczki od kwoty kapitałowej części zaległej raty nalicza się odsetki za opóźnienie oprocentowane według zmiennej stopy procentowej, odpowiadającej dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, stanowiących sumę stopy referencyjnej NBP i 5,5, punktów procentowych.
umowy pożyczki pożyczkodawca może rozwiązać umowę ze skutkiem natychmiastowym w przypadku zalegania przez pożyczkobiorcę ze spłatą kwoty odpowiadającej wysokości co najmniej jednej raty pożyczki, po uprzednim bezskutecznym podjęciu przez pożyczkodawcę co najmniej jednej czynności windykacyjnej takiej jak w szczególności telefoniczne lub pisemne upomnienie lub wezwanie do zapłaty. Pożyczkobiorca będzie zobowiązany do zwrotu niespłaconej części pożyczki wraz z odsetkami w terminie trzech dni od doręczenia pożyczkobiorcy listem poleconym pisemnego oświadczenia pożyczkodawcy o rozwiązaniu umowy. Dowody: umowa pożyczki - k. 67-70 historia spłat - k. 71 dyspozycja uruchomienia pożyczki - k. 72 Pismem z dnia 12 września 2019 roku E. C. (...) z siedzibą w G. wobec opóźnienia w spłacie pożyczki odpowiadającej wysokości co najmniej jednej raty pożyczki i bezskuteczności podejmowanych czynności windykacyjnych wypowiedział J. C. umowę pożyczki nr (...). dowody: wypowiedzenie umowy pożyczki - k. 89 potwierdzenie odbioru wypowiedzenia - k. 90 wezwanie do zapłaty - k. 91 W dniu 26 listopada 2014 roku między (...) sp. z o.o. w G. a E. C. (...) z siedzibą w G. doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności przyszłych w ramach procesu sekurytyzacji. Lista wierzytelności z dnia 7 maja 2019 roku sporządzona na podstawie umowy przelewu wierzytelności obejmuje wierzytelność wobec J. C. z umowy pożyczki nr (...). Dowody: umowa przelewu wierzytelności - k. 78-85 wykaz wierzytelności do umowy przelewu wierzytelności - k. 86 J. C. zapłaciła kwotę 283,72 zł tytułem spłaty zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki. Kwota ta została zarachowana w następujący sposób: 175,23 zł na kapitał, 108,49 zł na odsetki umowne i 0,28 zł na odsetki umowne za opóźnienie. /okoliczność bezsporna, nadto pismo powoda z 31.08.2023 r. – k. 113 / Sąd zważył, co następuje: Przedstawiony stan faktyczny ustalony został w oparciu o dokumenty złożone przez powoda, które w ocenie Sądu nie budziły wątpliwości co do ich autentyczności i prawdziwości, wobec czego mogły stanowić wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych. W niniejszej sprawie dochodzone roszczenie wynika z umowy pożyczki zawartej przez J. C. z (...) sp. z o.o., która zbyła wierzytelność na rzecz powoda w drodze umowy cesji.
art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości (art. 720 § 1 k.c.). W myśl art. 385
W umowie pożyczkodawca rozróżnia kwotę pożyczki brutto (obejmującą kwotę prowizji) oraz kwotę pożyczki netto. W ocenie Sądu kwotę kapitałową stanowią wypłacone pozwanej środki w kwocie 4.400,00 zł. Zabieg zaliczania prowizji do kapitału pożyczki jest sprzeczny z art. 5 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1028), zawierającym definicję ustawową całkowitej kwoty kredytu. Pojęcie to oznacza sumę wszystkich środków pieniężnych, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o pożyczki. Oznacza to konieczność udzielenia konsumentowi w momencie zawarcia umowy rzetelnej informacji o wysokości kwoty, jaką będzie mógł dysponować w sposób dowolny po zawarciu umowy. Do powyższej kwoty nie mogą zostać wliczane opłaty za udzielenie pożyczki, w tym prowizja, odsetki itp. Wszystkie koszty związane z udzieleniem kredytu ponoszone przez konsumenta powinny zostać umieszczone jedynie w całkowitym koszcie pożyczki. W przedmiotowej umowie pożyczkodawca umieścił prowizję zarówno w pozycji kwota pożyczki brutto i całkowitych kosztach pożyczki. W ocenie Sądu prowizja stanowi koszt udzielonej pożyczki i niesłusznie jest traktowana przez powoda jako część udzielonej kwoty pożyczki. Praktyka powoda polegająca na wliczaniu do całkowitej kwoty pożyczki kredytowanych kosztów (prowizji) wprowadza w błąd co do proporcji pomiędzy całkowitym kosztem kredytu a całkowitą kwotą kredytu. Sąd uznał zarzut pozwanej co do nieskuteczności wypowiedzenia umowy pożyczki z uwagi na niepodjęcie wymaganych przez § 8 umowy pożyczki czynności windykacyjnych za niezasadny. Sąd nie miał wątpliwości, że rozmowy z pozwaną nagrane na załączonej przez powoda płycie CD i odsłuchanej na rozprawie, są czynnościami windykacyjnymi, o jakich mowa w § 8 umowy. Mając na uwadze powyższe rozważania w punkcie 1 wyroku zasądzono kwotę 4.482,95 zł wraz z umownymi odsetkami za opóźnienie w wysokości 14% rocznie od kwoty 4.224,77 zł liczonymi od dnia 15 października 2019 roku do dnia zapłaty. Na kwotę 4.482,95 zł złożyły się: 4.224,77 zł niespłaconego kapitału, 211,96 zł tytułem odsetek umownych liczonych od kwoty 4.400,00 zł przez faktyczny okres kredytowania, czyli do dnia wypowiedzenia umowy pożyczki, 7,33 zł tytułem odsetek umownych za opóźnienie od niespłaconych rat pożyczki liczonych do dnia sporządzenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pożyczki i 38,89 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie liczonych od 21 września 2019 roku do 14 października 2019 roku (3 dni od awizacji przesyłki z wypowiedzeniem umowy pożyczki
– k. 90 akt). W pozostałym zakresie powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu (punkt 2 wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 100 zdanie pierwsze k.p.c. wg zasady stosunkowego rozdziału. Na koszty powoda złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 112,00 zł, opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, koszt zastępstwa procesowego w kwocie 1800 zł określony na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Pozwana poniosła następujące koszty: 1800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Powód wygrał sprawę w 50,04 %, dlatego powodowi należy się zwrot 965,27 zł, a pozwana wygrała w 49,96%, dlatego należy jej się zwrot 907,77 zł. Po wzajemnym potrąceniu tych kwot, w punkcie 3 wyroku zasądzono na rzecz powoda kwotę 57,50 zł. Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. orzeczono o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kosztów procesu od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.