kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Stosownie do treści art.
kc jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3 cytowanego przepisu stanowi natomiast, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. W niniejszej sprawie bezspornym jest , iż pozwana miała przymiot konsumenta. Odnosząc się do pojęcia „główne świadczenia stron” wskazać należy , iż pojęcie to należy rozumieć wąsko i odnieść do essentialia negotii umowy , a więc takich jej elementów konstrukcyjnych , bez których uzgodnienia nie doszłoby do zawarcia umowy pożyczki . Chodzi więc o klauzule regulujące świadczenia typowe dla danego stosunku prawnego , stanowiące te jego elementy , które konstytuują istotę danego porozumienia. Mając na względzie treść art. 720§1 kc stwierdzić należy , iż prowizja od pożyczki nie jest świadczeniem głównym stron umowy pożyczki. W ocenie Sądu zapisy umowy nakładające na pozwaną obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej - prowizji w kwocie 671,23 zł nie zostały z pozwaną uzgodnione indywidulanie . Zgodnie z treścią art.
kc nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. Wskazać przy tym należy , iż stosownie do treści art.
kc ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidulanie, spoczywa na tym , kto się na to powołuje. Kolejnym warunkiem uznania za abuzywne danego postanowienia umownego w rozumieniu art.
kc jest kształtowanie przez sporne postanowienie umowne praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, przy czym na skutek tej sprzeczności musi dojść do rażącego naruszenia jego interesów. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, sprzeczne z obyczajami będą więc takie działania , które zmierzają do niedoinformowania, dezinformacji, wykorzystania naiwności lub niewiedzy klienta. Natomiast termin „interesy konsumenta” należy rozumieć szeroko , nie tylko jako interes ekonomiczny , ale również przy uwzględnieniu aspektu zdrowia konsumenta i jego bliskich oraz dyskomfortu konsumenta, spowodowanego takimi czynnikami jak strata czasu, dezorganizacja życia, niewygoda, nierzetelne traktowanie, przykrości , naruszenie prywatności , doznanie zawodu , itd. W ocenie Sądu nałożenie na pozwaną opłaty – prowizji w kwocie 671,23 zł, która wynosi 26,84 % kwoty udzielonej pożyczki nie stanowi rażącego naruszenia dobrych obyczajów, rzetelności kupieckiej i uczciwości, stąd brak jest podstaw do uznania postanowień umowy z dnia 19.04.2022 r. w zakresie ustalenia wysokości prowizji za abuzywne. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut pozwanej braku umocowania pośrednika zawierającego umowę pożyczki w imieniu wierzyciela pierwotnego. Powód wykazał dowodami załączonymi do pisma z dnia 24.05.2023 r. umocowanie pośrednika kredytowego do działania w imieniu wierzyciela pierwotnego. W konsekwencji stwierdzić należy , iż powód wykazał przedstawionymi wyżej dowodami , iż wierzyciel pierwotny udzielił w związku z zawarciem umowy pożyczki z dnia 19.04.2022 r. pozwanej pożyczki w kwocie 2 500 zł , wobec czego pozwana była zobowiązana do zwrotu – na rzecz powoda jako nabywcy wierzytelności – niespłaconej kwoty pożyczki wraz z prowizją. Powód wskazał, iż pozwana dokonała w dniu 20.05.2022 r. wpłaty kwoty 200 zł na poczet spłaty zaciągniętej u wierzyciela pierwotnego pożyczki, która to wpłata została zaliczona na poczet odsetek umownych i w części na prowizję . Do zapłaty przez pozwaną pozostała kwota 2 500 zł tytułem należności głównej oraz 500 zł prowizji. Mając powyższe na względzie Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda dochodzoną pozwem kwotę wraz ze wskazanymi w wyroku odsetkami zgodnymi z żądaniem pozwu . Zgodnie z treścią art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Zgodnie z treścią art. 481§ 2 1 kc maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). Powód żądał zasądzenia od kwoty udzielonej pożyczki tj. 2 500 zł odsetek umownych w wysokości ustawowych odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 20.05.2022 r. do dnia zapłaty. Zgodnie z treścią umowy pożyczki łączącej pozwaną z wierzycielem pierwotnym, w przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki, pożyczkodawca jest uprawniony do naliczania odsetek za czas opóźnienia w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Dzień spłaty pożyczki został w umowie określony na dzień 19.04.2022 r. Mając na uwadze, iż pozwana od dnia 20.05.2022 r. pozostawała w zwłoce ze zwrotem udzielonej pożyczki, żądanie powoda w świetle wyżej powołanych przepisów zasługiwało na uwzględnienie. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98§1 i 3 kpc przy uwzględnieniu treści art. 505 37§ 2 zdanie drugie kpc uznając , iż pozwana jako strona przegrywająca proces jest zobowiązana zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty procesu w kwocie 1 717 zł, na które składa się opłata od pozwu w wysokości 200 zł , koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł ustalone zgodnie z treścią §2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego powoda w elektronicznym postępowaniu upominawczym w kwocie 600 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.