(1)nie została naprawiona jej szkoda majątkowa. Wysokość szkody jest jednak o połowę mniejsza niż wynika to z obliczeń powódki, gdyż kwoty podane przez powódkę stanowią współwłasność łączną, więc powódka miałaby prawo uzyskać, po ustaniu wspólności i podziale majątku, tylko cześć z przedstawionych przez siebie kwot. Uznać należy, że powódka wykazała także, że musiała ponieść wydatki związane z niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem w postępowaniu karnym(koszty procesu). Pozostałych roszczeń natomiast powódka nie wykazała. Powódka nie wykazała, ze poniosła jakiekolwiek straty (utraconych dochodów) związanych z przewlekłym prowadzeniem postępowania karnego. Nie można za dowód taki strat uznać dokument znajdujący się na karcie 20. Dokument ten jest dokumentem prywatnym. Nie jest poparty żadną dokumentacją fiskalną. Nie daje on podstaw do wyliczenia realnej szkody powódki. Ponadto jak wynika z pieczęci znajdujących się w dolnej części tego dokumentu nie dotycząc działalności powódki prowadzonej z A. D.

(1). Na dokumencie tym znajduje się dwie pieczęci z nazwiskiem powódki, jednakże nie sposób ustalić, jakie jest powiązanie tych podmiotów ze spółką cywilną (...). Nawet gdyby jednak przyjąć, że dokument wystawiony przez powódkę mógłby stanowić podstawę dochodzenia roszczenia w wysokości 1.757.907,60 złotych, to jednak nie sposób uznać, że powódka wykazał związek tak wyliczonej szkody z przelękłością postępowania. Powódka nie wykazała, jakie czynniki wpłynęły na to, że działalność powódki przestała przynosić dochody. Jak słusznie wskazał pozwany nie można wykluczyć, że straty związane z prowadzeniem działalności w poszczególnych latach były związane z innymi okolicznościami niż toczące się długotrwale postępowania karne. Opierając się na zasadach doświadczenia życiowego trudno jest przyjąć, że całość strat powódka wynika tylko i wyłącznie z przewlekłego postępowania karnego. Nielogiczne jest twierdzenie powódki, że wyniki finansowy jej działalności gospodarczej byłyby taki sam jak w latach 2005 oraz 2006 i pozostawałby oderwany od takich czynników jak koniunktura rynkowa oraz słuszność podejmowanych przez wspólników decyzji. Tym samym w tym zakresie powództwo musiało zostać oddalone, jako niewykazane. Przy braku dokumentacji źródłowej bezprzedmiotowym było powoływanie biegłego. Powódka nie przedstawiła również żadnych dowodów świadczących o tym, że poniosła określone kwotowo koszty związane z zastępstwem prawnym w postępowania karnym występując jako oskarżyciela posiłkowa. W tym zakresie powództwo nie został udowodnione i na podstawie art. 6 k.c. zostało oddalone. Oddaleniu podległo także roszczenie z wysokości 4.000 złotych z tytułu uzupełnienia zadośćuczynienia za krzywdę związaną z przewlekłym procesem. Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki uwzględniając skargę, sąd na żądanie skarżącego przyznaje od Skarbu Państwa, a w przypadku skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przez komornika - od komornika, sumę pieniężną w wysokości od 2000 do 20 000 złotych. Wysokość sumy pieniężnej, w granicach wskazanych w zdaniu pierwszym, wynosi nie mniej niż 500 złotych za każdy rok dotychczasowego trwania postępowania, niezależnie od tego, ilu etapów postępowania dotyczy stwierdzona przewlekłość postępowania. Sąd może przyznać sumę pieniężną wyższą niż 500 złotych za każdy rok dotychczasowego trwania postępowania, jeżeli sprawa ma szczególne znaczenie dla skarżącego, który swoją postawą nie przyczynił się w sposób zawiniony do wydłużenia czasu trwania postępowania. Na poczet tej sumy zalicza się kwoty przyznane już skarżącemu tytułem sumy pieniężnej w tej samej sprawie. Sumy pieniężnej nie przyznaje się w razie uwzględnienia skargi wniesionej przez Skarb Państwa albo państwowe jednostki sektora finansów publicznych. Kwotę wysokości sumy pieniężnej ustala Sąd rozpoznający skargę na przewlekłość. Z tego też powodu podwyższenie zadośćuczynienia byłoby nieuzasadnioną ingerencją w prawomocne orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Katowicach. Powyższe powoduje, że roszczenie to nie tylko nie zostało udowodnione, ale w ogóle nie mogło być dochodzone w przedmiotowym postępowaniu. Za nieudowodnione Sąd uznał również roszczenie o zadośćuczynienie z tytułu pogorszenia się zdrowia. Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd przyjął, iż roszczenie to jest zadośćuczynieniem za pogorszenie się zdrowia powódki i nie dotyczy naruszenia innych dóbr osobistych. Sąd w przypadku tego roszczenie podzielił stanowisko wyrażone przez pozwanego, że powódka używając sformułowania „w szczególności” wprost wskazała, że pogorszenie się stanu jej zdrowia tylko częściowo związane jest z długością toczącego się postępowania karnego i wynika także z innych przesłanek, które wprost wskazała w pozwie. Dodatkowo jak wynika z akt postępowania karnego powódka już wcześniej cierpiała na problemy dermatologiczne oraz problemy związane ze zdrowiem psychicznym, tym samym nie sposób uznać, że toczące się postępowania wywołało u powódki nowe dolegliwości. Na marginesie należy zaznaczyć, że każde postępowanie przed sądem wywołuje u przeciętnego człowieka objawy stresu i zdenerwowania. Nie sprawia to jednak, że stres ten doprowadza do rozstroju zdrowia. Na uwadze trzeba mieć, że powódka była stroną postępowania karnego, występowała tam jednak wyłącznie w roli oskarżyciela posiłkowego, tym samym jej udział w postępowaniu nie dostarczał, aż tak silnego stresu, jak mogłoby to mieć miejsce w przypadku gdyby powódka była oskarżoną. Wynik postępowania był dla powódki ważną kwestią, jednakże nie zamykał jej drogi do dochodzenia swoich roszczeń także w postępowaniu cywilnym. Zaznaczyć trzeba, że powódka w toku postępowania karnego kilkukrotnie była przesłuchiwana z udziałem biegłego psychologa, który wskazał, że stan zdrowia powódki pozwana jej uczestniczyć w toku postępowania. Długotrwałość postępowania wywołały u powódki frustrację i napięcie, jednakże jest to normalny stan, wynikający z tego, że powódka pomimo wielu lat nie była w stanie uzyskać satysfakcjonującego dla siebie rozstrzygnięcia. Nie jest to jednak okoliczność, która może wpłynąć na stan zdrowia. Dodatkowo pokreślić należy, że powódka otrzymała już kwotę 6.000 złotych z powodu przewlekłego postępowania. Kwota ta miała rekompensować „straty moralne”, na które powołuje się powódka. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił roszczenie o zadośćuczynienie za straty moralne, pogorszenie stanu zdrowia psychicznego oraz pojawienie się innych niepożądanych objawów chorobowych. Przechodząc do kwestii związku przyczynowego pomiędzy udowodnioną przez powódkę szkodą a przewlekłością postępowania wskazać w pierwszej kolejności należy, że w ogóle nie ma takiego związku pomiędzy szkodą w wysokości 920 złotych. Szkoda ta miała powstać w powodu nieuzasadnionego obciążenia powódki kosztami postępowania odwoławczego i opłatą na rzecz Skarbu Państwa. Szkoda ta nie wynika z przewlekłości postępowania, a jest jedynie skutkiem wyniku postępowania karnego. Powódka kwestionując zasadność poniesienia takich kosztów tak naprawdę próbuje uzyskać kolejną instancję, która rozpatrzy zasadność poniesienia przez powódkę kosztów postępowania karnego. Odnośnie do kwot 16.377,85 złotych oraz 68.190 złotych wskazać trzeba, że szkoda ta nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze przewlekłością postępowania. Co prawda, powódka słusznie wskazała, że miała prawo dokonać wyboru sposób w jaki chce aby jej szkoda została naprawiona i jednocześnie nie można się zgodzić, ze stwierdzeniem pozwanego, że rozstrzygnięcie w pierwszym wyroku w sprawie karnej o naprawieniu szkody wynikało wyłącznie z wniosku prokuratora, gdyż pełnomocnik powódki poparł wnioski prokuratora, czyli de facto także złożył wniosek o naprawienie szkody na rzecz powódki. Nie ma racji również pozwany twierdząc, że celem postępowania karnego nie jest naprawienie szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu i powódka musiała skorzystać z postępowania cywilnego, aby skutecznie mieć możliwość dochodzenia swoich praw, gdyż z art. 2 § 1 pkt 3 k.p.k. wynika, że przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby zostały uwzględnione prawnie chronione interesy pokrzywdzonego przy jednoczesnym poszanowaniu jego godności. Z tego też powodu powódka mogła dochodzić naprawienia swojej szkody wyłącznie w postępowaniu karnym, co dla powódki mogło być o tyle korzystniejsze, że nie musiała ona ponosić dodatkowych kosztów związanych na przykład z opłatą od pozwu. Racje ma jednak pozwany wskazując, że wynik postępowania karnego nie odebrał powódce możliwości dochodzenia naprawienia szkody przez faktycznego sprawcę tej szkody. Zgodnie z art. 442 1 § 2 k.c. jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W orzecznictwie wskazuje się, że sąd cywilny jest uprawniony do dokonania samodzielnej oceny prawno-karnej pod kątem realizacji znamion czynu zabronionego. Jeżeli nie ma więc prawomocnego wyroku skazującego, stwierdzającego fakt popełnienia przestępstwa, sąd cywilny ma prawo samodzielnie ustalać w ramach procesu odszkodowawczego, czy działanie sprawcy wyrządzające szkodę nosi znamiona przestępstwa jako przesłanka dłuższego terminu przedawnienia. Niemniej przy ustalaniu znamion czynu zabronionego sąd cywilny musi uwzględniać reguły przewidziane w prawie karnym zarówno materialnym jak i procesowym. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 marca 2019 roku w sprawie I ACa 871/18). W sprawie karnej rozpatrywanej w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do wydania wyroku skazującego, jednakże nie ze względu na to, że czynu nie popełniono, tylko ze względów proceduralnych. W przypadku wystąpienia z nowym powództwem przeciwko byłej wspólniczce, roszczenie powódki nie byłoby ze względu na treść art. 442 1 § 2 k.c. przedawnione, a sąd cywilny nie byłby związany ustaleniami zawartymi przez sąd karny. Tym samym stwierdzić należy, że przewlekłość postępowania karnego nie odebrała powódce możliwości dochodzenia roszczeń względem A. D.

(1). Prowadzi to do wniosku, że szkoda ta nie pozostaje w związku przyczynowym z przewlekłością postępowania. Odpowiedzialność Skarbu Państwa w niniejszej sprawie mogłaby mieć charakter subsydiarny, tylko w takim wypadku gdyby przewlekłość postępowania karnego definitywnie zamknęła by powódce możliwość dochodzenia roszczeń na drodze cywilnej, a przebieg postępowania karnego nie dawałby powódce podstaw do rozważenia w toku postępowania konieczności wytoczenia powództwa cywilnego. Mając na względzie powyższe rozważania należy dojść do przekonania, że wszystkie roszczenia powódki nie zostały przez nią udowodnione, gdyż powódka albo nie wykazała istnienia szkody albo też nie wykazała związku przyczynowego pomiędzy szkodą a przewlekłością postępowania, tym samym całe powództwo zostało oddalone na podstawie art. 6 k.c. jako niewykazane, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W punkcie drugim sentencji wyroku Sąd na postawie art. 102 k.p.c. odstąpił od obciążania powódki kosztami postępowania. Zgodnie z tym przepisem w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W niniejszej sprawie zaistniały takie właśnie szczególnie uzasadnione wypadki. Sąd wziął pod uwagę zły stan majątkowy powódki oraz to, że działała ona w subiektywnym przeświadczeniu o słuszności swojego roszczenia, które zostało jednak skierowane do nie właściwego podmiotu. Wszystkie te okoliczności przemawiały za odstąpieniem od obciążania powódki kosztami postępowania. Sąd w punkcie 3 sentencji wyroku, przyznał ze Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. S. kwotę 7.200 złotych powiększoną o kwotę należą z tytułu podatku od towarów i usług. Podstawą tego rozstrzygnięcia był § 8 pkt 7 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Sędzia Tadeusz Trojanowski