powyższą decyzją, z dniem 3 października 2022r. do instytucji pomostowej Bank (...) S.A., utworzonej przez (...)
art. 181 ust. 1 oraz art. 185 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy o (...), przeniesiono ze skutkiem określonym w art. 191 ust. 1 ustawy o (...) Bank S.A., obejmujące ogół praw majątkowych wierzyciela pierwotnego według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, tj. 30 września 2022r. Niewątpliwie zaś wierzytelność objęta niniejszą umową powstała przed dniem skutku przymusowej restrukturyzacji — co wynika wprost z daty zawarcia umowy kredytu i z tego powodu przeszła na instytucję pomostową. Jednocześnie informował, że z dniem 13 października 2022 r. dokonano wpisu w rejestrze prowadzonym dla banku o zmianie firmy z: Bank (...) S.A., na (...) S.A. — co uzasadnia legitymację powoda z aktualnie brzmiącą nazwą strony powodowej. W związku z powyższym nastąpiła zmiana strony powodowej na (...) S.A. z siedzibą w W. (k. 164-177 – odpisy decyzji oraz pełnomocnictw). W toku procesu pełnomocnik powoda podtrzymywał dotychczasowe stanowiska procesowe. Pozwana nie kwestionowała ani wysokości zadłużenia, faktu zawarcia umowy kredytowej, ani jej wypowiedzenia, ewentualnie wnosiła o rozłożenie spłaty na raty w kwocie po 700 złotych miesięcznie. Na rozprawie w dniu 23 lutego 2023 roku uznała powództwo. Wobec powyższego wniosku pełnomocnik powoda oświadczył, iż w przypadku rozłożenia płatności na raty wnosi o zastrzeżenie wyroku, że brak wpłaty dwóch rat spowoduje natychmiastową wykonalność całości świadczenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód zawarł ze S. M.
dyspozycją Kredytobiorców. Dowód: wniosek o wypłatę kredytu (k. 25-36) dyspozycja uruchomienia kredytu nr 1 (k. 79-80). Kredytobiorcy nie wywiązali się z zobowiązania terminowego dokonywania spłat kredytu w wysokościach ustalonych w Umowie Kredytu. Z uwagi na powstanie zaległości w spłacie rat kredytu powód wezwał Kredytobiorców do zapłaty pismami z dnia 17.02.2020 r. pod rygorem wypowiedzenia Umowy Kredytu i jednocześnie pouczył o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w trybie art. 75c ustawy Prawo bankowe. Wezwania nie odniosły zamierzonego skutku co spowodowało, że powodowy bank wypowiedział Umowę Kredytu pismami z dnia 19.05.2020 r. Roszczenie stało się wymagalne z dniem 16.07.2020 r. Dowód: wezwania do zapłaty z dnia 17.02.2020 r. z dowodami nadania, oświadczenia z dnia 19.05.2020 r. o wypowiedzeniu Umowy Kredytu z dowodem doręczenia i dowodem awizowania (k. 79-80). Następnie, czyniąc zadość obowiązkowi z art. 187 § 1 pkt 3 k.p.c., powód wezwał ostatecznie Kredytobiorców do zapłaty pismami z dnia 14.10.2020r. dodatkowo informując, że brak spłaty poskutkuje wystąpieniem banku na drogę sądową. Wezwania nie odniosły zamierzonego skutku. Powodowy bank wystawił wyciąg z ksiąg banku. Dowód: ostateczne wezwania do zapłaty z dnia 14.10.2020 r. z dowodami nadania, wyciąg z ksiąg banku. Do dnia sporządzenia pozwu pozwana nie uregulowała wymagalnego zobowiązania. Na wierzytelność dochodzoną pozwem składa się: 1. kwota 72 534,62 zł tytułem należności głównej (niespłacony kapitał) — wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości podwojonego oprocentowania umownego, na które składa się suma obowiązującej stawki (...) i marży Banku w wysokości 5,72%, które na dzień sporządzenia pozwu wynoszą łącznie 15,96% w skali roku, z zastrzeżeniem, że tak liczone odsetki nie mogą w stosunku rocznym przekraczać czterokrotności oprocentowania kredytu lombardowego NBP, liczonymi od dnia 28.01.2022 r. do dnia zapłaty; 2. kwota 23 901,62 zł tytułem odsetek umownych za okres korzystania z kapitału naliczonych w wysokości:
2 Umowy Kredytu powód uprawniony jest do naliczania od wymagalnego kapitału odsetek karnych w wysokości podwojonego oprocentowania umownego z zastrzeżeniem S 1 ust. 4 Umowy Kredytu.
3 Umowy Kredytu oprocentowanie umowne składa się z obowiązującej stawki (...) i marży Banku, która wynosi 5,72%.
4 Umowy Kredytu odsetki karne ulegają zmianie w przypadku zmiany wskaźnika (...) na zasadach określonych w § 13 Umowy Kredytu, i są nie większe niż odsetki maksymalne, których wysokość nie może w stosunku rocznym przekraczać czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego NBP.
Umowy Kredytu indeks (...) dla każdego miesiąca oblicza się jako średnią arytmetyczną stawek WIBOR 3m, obowiązujących w dniach roboczych w okresie liczonym od 26 dnia miesiąca, poprzedzającego miesiąc ostatni do 25 dnia miesiąca poprzedzającego zmianę. W przypadku, gdy 26 dzień miesiąca jest dniem wolnym od pracy, średnia stawek WIBOR 3m obliczana jest od najbliższego dnia roboczego następującego po tym dniu. W przypadku, gdy 25 dzień miesiąca jest dniem wolnym od pracy, średnia stawek WIBOR 3m obliczana jest do najbliższego dnia roboczego, poprzedzającego ten dzień. Indeks (...) obliczany jest do dwóch miejsc po przecinku. Indeks (...) ulega zmianie w okresach miesięcznych i obowiązuje od pierwszego dnia miesiąca, jeżeli wartość indeksu jest różna od obowiązującej stawki Indeksu (...) o przynajmniej 0,1 punktu procentowego. Mając na uwadze powyższe, iż odsetki karne wynoszą na dzień sporządzenia pozwu 15,96%, tj. dwukrotność marży banku 5,72% i aktualnego wskaźnika (...) 2,26%. Jednocześnie tak liczone odsetki karne nie mogą w stosunku rocznym przekraczać czterokrotności oprocentowania kredytu lombardowego NBP (umowa kredytu k.25-36). (...) Bank S.A. KRS (...) jest prawnym następcą (...) Bank S.A. KRS (...), a to w związku z przeniesieniem majątku (...) Bank S.A. (spółka przejmowana) na (...) Bank S.A. w W. (spółka przejmująca), na mocy art. 494 ustawy kodeks spółek handlowych, z równoczesną zmianą firmy na (...) Bank S.A. w W. (KRS (...)); (...) Bank S.A KRS (...) jest prawnym następcą (...) Bank S.A. w W. KRS (...), a to w związku z przeniesieniem majątku (...) Bank S.A. w W. (spółka przejmowana) na (...) Bank S.A. w W. (spółka przejmująca), na mocy art. 494 ustawy kodeks spółek handlowych, z równoczesną zmianą (...) Bank S.A. w W. na (...) Bank S.A. w W. (KRS (...)); Dowód: • odpisy pełne z KRS nr (...), (...) oraz (...) (k. 10-25). Postanowieniem z dnia 11.03.2021r., sygn. akt V GU 255/20, Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim ogłosił upadłość kredytobiorca S. M.
treścią art. 3 ust. 1 powołanej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym w myśl ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Z kolei z przepisu art. 5 pkt 8 ustawy wynika, że całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta stanowi sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu. W myśl zaś art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tą samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i takiej samej jakości.
art. 353 k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Dokonując oceny złożonego powództwa na wstępie należy wskazać, że strona powodowa uczyniła zadość ciążącemu na niej obowiązkowi i w sposób należyty wykazała, że między stronami doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki, oraz że strona powodowa przekazała stronie pozwanej środki pieniężne określone w umowie, a także, że pozwana uchybiła warunkom umowy nie wywiązując się z obowiązku spłaty zaciągniętej wierzytelności. W ocenie Sądu stronie pozwanej z kolei nie udało się wykazać zasadności podniesionych przez nią zarzutów, a ciężar dowodu w odniesieniu do zarzutów i twierdzeń podniesionych w treści zarzutów spoczywał bezspornie na pozwanych. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Stosownie zaś do treści art. 3 KPC strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy
prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Przepis art. 232 k.p.c. stanowi natomiast, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powyżej powołane przepisy statuują jedną z podstawowych zasad procesu cywilnego, jaką jest zasada kontradyktoryjności.
jej założeniem ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie, zaś Sąd orzekający nie jest obciążony odpowiedzialnością za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony (por. wyrok SN z dnia 07 października 1998 r., II UN 244/98, OSNP 1999/20/662). Kredyt zawarty przez strony miał charakter kredytu konsumenckiego, w związku z czym stosuje się do niego przepisy o ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1083), jak również przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tekst jednolity – Dz.U. z 2019 r., poz. 2357). W myśl art. 69 ust. 1 Prawa bankowego przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Pozwana nie kwestionowała faktów: - zawarcia umowy kredytowej ani zaprzestania spłaty swego zobowiązania, trybu wypowiedzenia umowy kredytowej oraz otrzymania wypowiedzenia i wezwania do zapłaty roszczenia. Nadto należy wskazać na obowiązującą w dacie postawienia przez powodowy Bank zadłużenia w stan natychmiastowej wykonalności regulację prawną zawartą w art. 75 lit. c) Prawa bankowego,
którą jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Przepis ten wprowadzony został mocą ustawy z dnia 25 września 2015r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 1854)
art. 13 tej ustawy weszła ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Ogłoszenie miało miejsce 12 listopada 2015r., zatem art. 75c prawa bankowego zaczął obowiązywać 27 listopada 2015r., czyli obowiązywał w dacie, jak to wskazała strona powodowa, postawienia kredytu w stan pełnej wymagalności. Tryb wynikający z art. 75c ustawy Prawo bankowe został zachowany przez powoda. Tym samym uznać należy, że skoro powodowy Bank dochował trybu przewidzianego w art. 75c ustawy prawo bankowe i wypowiedział umowę - powództwo oparte na okoliczności, że dochodzona kwota jest wymagalna, a powództwo uzasadnione. Pozwana uznała powództwo na rozprawie. Nie kwestionowała też wysokości dochodzonego roszczenia. Dlatego też Sąd
art. 213 k.p.c. jest związany uznaniem powództwa, gdyż nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość takiego uznania, a w szczególności czynność ta nie jest sprzeczna z prawem, zasadami współżycia społecznego i nie stanowi ominięcia jego zasad. W konsekwencji skutecznego wypowiedzenia umowy pozwana winna zwrócić całą niespłaconą należność wynikającą z umowy pożyczki. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 720 § 1 k.c. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem wraz z umownymi odsetkami
treścią umowy i ustawowymi odsetkami za opóźnienie
art. 481 k.c. w wysokości wskazanej przez powoda w pozwie.
art. 320 k.p.c. w szczególnie uzasadnionych przypadkach Sąd może rozłożyć na raty zasądzoną kwotę. Biorąc pod uwagę sytuację materialną pozwanej S. M.
wnioskiem powoda zastrzegł, iż w przypadku niespłacenia dwóch rat kredytu wierzytelność staje się natychmiast wykonalna. O kosztach procesu Sąd orzekł
zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i art. 102 k.p.c. nie obciążając pozwanej kosztami procesu nakazując zwrot opłat poniesionych przez powoda. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji. Sędzia Beata Grochulska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.