postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W myśl art.
nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Z kolei wedle art. 385 2 k.c. oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. W myśl art.
nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z treścią art.
ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje, a więc w niniejszej sprawie na stronie pozwanej. Z kolei zgodnie z art. 58 k.c. czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy (§ 1). Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego (§ 2). Jeżeli nieważnością jest dotknięta tylko część czynności prawnej, czynność pozostaje w mocy co do pozostałych części, chyba że z okoliczności wynika, iż bez postanowień dotkniętych nieważnością czynność nie zostałaby dokonana (§ 3). Zdaniem Sądu zarzuty w tym zakresie były chybione. Przede wszystkim należało zwrócić uwagę na fakt, że umowa zawarta została na 83 miesiące. Porównując kwestionowane zapisy umowne Sąd uznał, że nie są to koszty wygórowane, pozostające w znaczącej dysproporcji do całkowitej kwoty kredytu, jak również długości okresu kredytowania. Koszt prowadzenia rachunku w tym okresie wynieść miał 1.082,76 zł, co wynosiło nieco ponad 13 zł na miesiąc. Średniomiesięcznie z tytułu ubezpieczenia pozwana miała ponosić kwotę 83 zł. Przy czym pozwana odebrała warunki ubezpieczenia, znała zakres ochrony ubezpieczeniowej. Z treści umowy wynikało, że zabezpieczenie powinno spełniać określone przez Kasę kryteria, a zatem pozwana mogła indywidualnie zawrzeć umowę ubezpieczenia pożyczki w innym podmiocie i wypowiedzieć przedmiotową. Również niewygórowane były średniomiesięczne koszty prowizji wynoszące 67 zł. Zważyć należało, że zawarcie umowy wynikało m.in. zbadania zdolności kredytowej pozwanej oraz podjęcia szeregu typowych czynności z nią związanych, a także wiązała się z tym oczywista konieczność obsługi pożyczki – również w razie niewywiązywania się pozwanej z obowiązku zapłaty. Zatem koszty te nie były wygórowane ani globalnie ani średniomiesięcznie w dłuższym horyzoncie czasowym. Reasumując, wskazać należało, iż powódka wykazała roszczenie zarówno co do zasady jak i wysokości w stosunku do pozwanej, w związku z czym w punkcie 1. wyroku na podstawie art. 720 k.c., art. 359 § 1, § 2 1 oraz § 2 2, a także art. 481 § 1 i 2 1 oraz 2 2 k.c., a także art. 482 § 1 k.c. należało zasądzić od pozwanej na rzecz powódki kwotę 56.051,25 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 7 września 2022 roku do dnia zapłaty, a więc po upływie 30-dniowego okresu wypowiedzenia umowy. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804 ze zm.), obciążając przegrywającą pozwaną całością poniesionych przez powódkę kosztów procesu, na co składały się: opłata sądowa od pozwu (2.803,00 zł) oraz wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (5.400,00 zł). Od sumy tych kosztów na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. należne były odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.