Sygn. Akt I C 285/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2018 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Monika Muszko - Adamczak Protok

§ 1

k.c., zgodnie z którym postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Art.

§ 3

precyzuje, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał żadnego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Dokonując oceny spornej umowy należy zauważyć, że ustalenie umowne, iż walutą kredytu jest frank szwajcarski, opisanie wysokości zobowiązanie w CHF i zastrzeżenie iż walutą spłaty kredytu jest CHF stanowią postanowienia określające główne świadczenia stron. Zostały sformułowane jednoznacznie, a tym samym nie mogą być uznane za klauzule niedozwolone (art. 385

(1)§ 1 zd. 2 k.c.). Żadne okoliczności sprawy nie wskazują, aby powodowie zostali nakłonieni do zawarcia umowy kredytu walutowego poprzez jakiekolwiek nierzetelne praktyki banku. Wręcz przeciwnie, powodowie sami zdecydowali się na zawarcie umowy kredytowej w takiej formie już w pierwszym banku, nie porównując ofert innych banków i nie dokonując rozważań w zakresie ewentualnej możliwości wzięcia kredytu w walucie polskiej. Jak wynika z zeznań świadka J. B., powodowie byli poinformowani, że najlepiej brać kredyt w walucie, w której otrzymuje się wynagrodzenie. Tak więc zasadnym było chociażby sprawdzenie w innych bankach możliwości zaciągnięcia kredytu złotówkowego, czego jednak powodowie nie uczynili. W rzeczywistość to powodowie – po powzięciu informacji o możliwości pokrycia swoich zobowiązań złotowych kredytem CHF uznali, że rozwiązanie takie jest dla nich bardzo korzystne. Przy zawarciu umowy pozwany udzielił powodom wszelkich informacji i pouczeń dotyczących ryzyka związanego z zaciągnięciem zobowiązania w walucie innej niż PLN, w tym informacji o tzw. spreadzie walutowym i ostrzeżenia, że może on stanowić dodatkowy koszt kredytu. Sam powód zresztą w swoich zeznaniach wskazał, że dokonywał różnych symulacji odnośnie rat kredytu w przypadku zmiany kursu, był więc świadomy, że taka zmiana może nastąpić tym bardziej, że był to kredyt wieloletni. Sporne postanowienia umowne dotyczące sposobu przeliczania kapitału w dniu uruchomienia kredytu oraz przeliczania rat kapitałowo – odsetkowych w ocenie Sądu również nie noszą cech klauzul niedozwolonych. Postanowienia te co prawda wynikają z wzorca umowy, nie wystarcza to jednak aby uznać je za indywidualnie nieuzgodnione. Przede wszystkim podkreślić należy, że wzorzec w zakresie spornych postanowień zawierał możliwość wyboru różnych opcji. Wybór leżał po stronie powodów. Z całą pewnością nie można zatem uznać, że nie mieli oni żadnego wpływu na treść umowy w zakresie tych postanowień (art.

§ 3k.c.).

W przypadku wypłaty kapitału powodowie mogli wybierać w zasadzie spośród wszystkich praktykowanych na rynku rozwiązań. W przypadku spłat rat kapitałowo-odsetkowych wybierali pomiędzy rozwiązaniem gwarantującym im przeliczenie franka po cenie rynkowej tj. spłatę bezpośrednio w CHF, co wiąże się z koniecznością samodzielnego nabywania waluty, a opcją skorzystania z usługi kantorowej banku. Składane przez powodów wyjaśnienia co do nieznajomości treści wzorca umowy nie mogą obciążać pozwanego. Okoliczność, że powodowie działali przy zawarciu spornej umowy jako konsumenci nie zwalnia ich z obowiązku jakiejkolwiek staranności przy prowadzeniu swoich spraw i nie daje podstaw do obarczania kontrahenta skutkami zaniedbań tej staranności. Odnosząc się do sformułowanego pozwie żądania ustalenia nieważności umowy, Sąd uznał także, że jest ono chybione również z uwagi na brak interesu prawnego po stronnie powodów w dokonaniu takiego ustalenia (art. 189 k.p.c.). umowa została już wykonana przez pozwanego i w znacznej części przez powodów i niewątpliwie na wypadek gdyby była nieważna (co w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie ma miejsca) powodom przysługiwałyby dalej idące roszczenia o zapłatę. Reasumując, Sąd przyjął że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdza zarzutów powodów co do abuzywności postanowień umownych, nie istnieją też przesłanki do ustalenia nieważności umowy w całości lub części. W związku z powyższym powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 102 k.p.c. Sąd odstąpił od obciążania powodów obowiązkiem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego strony pozwanej biorąc pod uwagę ich sytuację zdrowotną i materialną a także z uwagi na to, że w licznych przekazach medialnych pojawiało się wiele głosów wskazujących na możliwość unieważniania tego typu umów i możliwości przeliczania ich na kredyty złotowe - dlatego powodowie mogli być przekonani o słuszności swoich roszczeń.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.