termin przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej w skutek zbrodni lub występku uległ wydłużeniu do dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Z mocy art. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o zmianie ustawy Kodek cywilny (Dz.U.2007.80.538) przepis art.
k.c. znalazł zastosowanie do biegu roszczenia przysługującego powodowi. W efekcie termin przedawnienia roszczenia uległ wydłużeniu o kolejne dziesięć lat tj. do 26 marca 2027 r. Przy czym zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa przewidziany w art.
dwudziestoletni termin przedawnienia dotyczy oprócz sprawcy szkody, także osoby, która odpowiada z tego tytułu za niego, jako za cudzy czyn (por. Postanowienie SN z 30.11.2022r w sprawie ICSK 2842/22 publ. Lex nr 3559549). Jeżeli bowiem czyn bezpośredniego sprawcy stanowi przestępstwo, to również przeciwko osobie odpowiedzialnej za ten czyn jako cudzy (np. art. 430 k.c.) roszczenie odszkodowawcze ulega przedawnieniu według zasad określonych w art.
k.c., nawet wtedy, gdy osobie odpowiedzialnej za cudzy czyn nie można przypisać przestępstwa (por. Wyrok SN z 12.01.201r w sprawie IIICSKP 13/21 publ. Lex nr 3106164). Należy zauważyć, że Skarb Państwa ponosi na podstawie art. 417 § 1 k.c. odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działania funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej czynności, przy czym odpowiedzialność ta nie jest uwarunkowana stwierdzeniem winy funkcjonariusza. (por. wyrok SN z 9.08.2023r. w sprawie IINSNc 57/23 publ. Lex nr 3597911). Tym nie mniej jeżeli czyn popełniony przez funkcjonariusza, będący źródłem szkody stanowi zbrodnię lub występek to z mocy art.
dwudziestoletni termin przedawnienia dotyczy zarówno roszczeń wobec bezpośredniego sprawny szkody jak również wobec Skarbu Państwa ponoszącego z mocy art. 417 § 1 kc odpowiedzialność odszkodowawczą za niezgodne z prawem działanie swojego funkcjonariusza. W efekcie należne powodowi roszczenie o zadośćuczynienie nie uległo przedawnieniu. O kosztach procesu Sąd orzekł, jak w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 100 k.p.c., przyjmując, że powód wygrał sprawę w 60 %, a przegrał w 40 %. Zatem powód poniósł koszty w wysokości 10.767 zł (na które złożyła się opłata stosunkowa od pozwu w wysokości 2.500,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 5 400,00 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - tekst jedn. Dz. U. z 2015 r, poz. 1800 ze zm.), a przegrał w wysokości 6.473 zł (40 % z kwoty 16.184 zł kosztów globalnych). Różnica obu tych kwot dała kwotę 4.294 zł zasądzoną w wyroku. O kosztach należnych Skarbowi Państwa Sąd orzekł jak w pkt. 4 wyroku stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu i obciążył nimi proporcjonalnie do wyniku procesu obie strony. W konsekwencji na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych sąd nakazał pobrać od powoda 1.529 zł, które Sąd nakazał ściągnąć z roszczenia zasądzonego z pkt 1 wyroku, a także pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 2.295,95 zł odpowiadającej sumie tymczasowych wydatków poniesionych przez Skarb Państwa składających się z opłaty od pozwu a także na kosztów opinii biegłych (k.135).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.