I C 47/22

Sygn. akt IC 47/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 sierpnia 2023 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Robert Pabin po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2023 roku w Sieradzu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko D. M. i A. M. o zapłatę oddala powództwo zasądza od (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. solidarnie na rzecz D. M. i A. M. 11.119,14 zł (jedenaście tysięcy sto dziewiętnaście złotych czternaście groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu w tym 10.800 zł (dziesięć tysięcy osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt IC 47/22 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 24 stycznia 2022 r. powód (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanych D. M. i A. M. solidarnie kwoty 131.246,38 CHF na którą składają się należność główna 129.534,23 CHF oraz odsetki liczone od dnia 13.01.2022 r. w kwocie 1712,15 CHF. Powód wniósł także o zasądzenie dalszych odsetek umownych za opóźnienie od należności głównej w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego, które na dzień złożenia pozwu wynosiły 11% w stosunku rocznym od kwoty 129.534,23 CHF od dnia 14 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty. Powód wniósł również o zasądzenie solidarnie od pozwanych zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z kosztami opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł i kosztów odpisu poświadczonych notarialnie pełnomocnictw w wysokości 3,69 zł. Uzasadniając swoje żądanie strona powodowa wskazała, że dochodzona kwota obejmuje wierzytelność z tytułu umowy kredytu mieszkaniowego N.-H. nr (...) (...) z dnia 29 grudnia 2006 r. Wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym sprawa została skierowana do rozpoznania w zwykłym trybie (k. 39) W ostatecznie skonkretyzowanym stanowisku procesowym wynikającym z odpowiedzi na pozew (k. 44-46v) pozwany D. M. i A. M. wnieśli o uznanie umowy z (...) z dnia 28.12.2006 r. nr (...) (...) za nieważną wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana stwierdziła, że zawarta przez nią z poprzednikiem prawnym pozwanego banku umowa kredytu miała charakter kredytu złotowego denominowanego do waluty obcej. Umowa została oparta na wzorach opracowanych wyłącznie przez bank, a negocjowanie jego ewentualnie odmiennych warunków było niemożliwe. Jako walutę kredytu wskazano frank szwajcarski (CHF). Tym nie mniej kredyt został wypłacony w złotówkach i w złotówkach miały być także spłacane raty kapitałowo – odsetkowe wyrażone w CHF. Umowa zawierała klauzule indeksacyjne w oparciu o które świadczenie każdej ze stron wyrażone w CHF miało być przeliczane na odpowiednią ilość PLN według tabeli kursów obowiązującej w banku. Świadczenie banku polegające na wypłacie kredytu miało być przeliczone z CHF na PLN według kursu kupna tej waluty wynikającego z tabeli kursów obowiązującej w banku w dniu uruchomienia kredytu. Określona w ten sposób na dzień wypłaty kwota kredytu wyrażona w CHF miała być wraz z odsetkami i kosztami spłacona przez kredytobiorcę w ratach kapitałowo – odsetkowych. Spłata rat wyrażonych w CHF miała następować w PLN po ich uprzednim przeliczeniu według kursu sprzedaży CHF zgodnie z tabelą kursów obowiązującą w banku w dniu spłaty. Zdaniem strony powodowej, powiązanie wysokości świadczeń stron z Tabelą kursów walut ustalaną jednostronnie przez bank sprawia, że zawarte w umowie klauzule indeksacyjne mają charakter niedozwolonych klauzul abuzywnych i nie wiążą kredytobiorcy jako konsumenta. Przy czym, w zależności od dokonanej przez sąd oceny prawnej skutków stwierdzonej w umowie wadliwości jej konsekwencją winna być albo istniejąca od początku nieważność umowy – co uzasadnia roszczenie o zwrot nienależnie uiszczonych przez powodów rat kredytu, albo występująca w umowie bezskuteczność części jej postanowień – co uzasadnia roszczenie ewentualne o zwrot nienależnie pobranych przez bank kwot stanowiących nadpłatę w kredycie, albowiem zobowiązanie kredytobiorcy wyliczone przy pominięciu kwestionowanych postanowień jest niższe od zobowiązania wynikającego z umowy zawierającej te postanowienia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny W dniu 29 grudnia 2006 r. D. M. i będąca wówczas panną pozwana A. M. zawarli z (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w G. umowę o kredyt mieszkaniowy N.– H. nr (...)06- (...). Na podstawie tej umowy bank udzielił im kredytu dominowanego w złotych w kwocie 452.800,00 zł stanowiącej równowartość 200.087,52 CHF. Wskazany kredyt udzielony został na okres od 29 grudnia 2006 r. do 25 grudnia 2036 r. i miał być spłacony w równych ratach kapitałowo– odsetkowych płatnych zgodnie z haromonogramem spłaty do 25 dnia każdego miesiąca począwszy od 25 stycznia 2007 r. Oprocentowanie kredytu zostało ustalone według zmiennej stopy procentowej stanowiącej sumę stawki referencyjnej WIBOR3M i marży Banku- w dniu zawarcia umowy oprocentowanie wynosiło 4,54 %. Kwota udzielonego kredytobiorcom na podstawie zawartej umowy kredytu została wypłacona przez bank w transzach na wskazany przez nich rachunek bankowy. (dowód: umowa kredytu- k.7-8v) Integralną część umowy stanowiła jej część ogólna („COU”) mająca postać nie podlegającego negocjacjom umownego wzorca jednostronnie ustalonego przez bank. Część szczegółowa umowy („CSU”) także została zawarta na podstawie ustalonego przez bank wzorca, przy czym przedmiotem indywidualnych negocjacji mogły być niektóre jej postanowienia jak kwota kredytu, waluta kredytu, okres kredytowania, ilość rat, wskazanie rachunku bankowego do spłaty (ROR, walutowy lub techniczny prowadzony przez (...) S.A.). Kredyt został udzielony na okres od 29.12.2006r do 25.12.2036r. na kwotę 452.800 PLN z przeznaczeniem finansowania części kosztów budowy i zakupu na rynku pierwotnym od firmy deweloperskiej (...) Sp. Z o.o. z siedzibą w Ł. lokalu mieszkalnego nr (...) (...) położonego w Ł. przy ul. (...) (§1 ust. 1, 2, 3,4 i 6 CSU). Kredyt miał zostać wypłacony w transzach przelewem na rachunek bankowy w terminie do 5 dni od daty złożenia do banku dokumentów potwierdzających ustanowienie prawnych zabezpieczeń, złożenia wniosku o jego wypłatę, umowy cesji wierzytelności na rzecz Banku z aktualnej polisy ubezpieczeniowej, dowodu uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu ustanowienia hipoteki, dowodu pobrania opłat sądowych z tytułu wspisu hipoteki, potwierdzenia przez Sąd Rejonowy kopii wniosku o ustanowienie hipoteki, i uiszczenia prowizji (§4 ust. 1, 2, 3, 4 i 5 CSU). Zabezpieczeniem spłaty kredytu były hipoteka kaucyjna, cesja praw z polisy ubezpieczeniowej oraz weksel inblaco (§ 3 CSU). Bank pobierał od kredytobiorców prowizję za udzielenie kredytu w wysokości 6.139,19PLN (§ 2 ust. 1 CSU). Kredyt oprocentowany był według zmiennej stopy procentowej, która na dzień sporządzania umowy wynosiła 4,54 % (§ 1 ust. 7 CSU) i była ustalona jako suma stopy referencyjnej WIBOR 6M (§ 2 ust. 2 pkt 1 COU) oraz stałej marży banku w wysokości 1,25 punktów procentowych (§1 ust. 9 CSU). Oprocentowanie kredytu ulegało zmianie w zależności od zmiany stopy referencyjnej WIBOR 6M (§2 COU). Odsetki miały być naliczane w okresach miesięcznych od bieżącego salda zadłużenia, począwszy od dnia po dniu wypłaty kredytu lub transzy, do dnia spłaty kredytu włącznie (§14 ust. 1 COU). Kredyt miał zostać spłacony do dnia 25 grudnia 2036r. w miesięcznych ratach kapitałowo – odsetkowych płatnych do 25 dnia każdego miesiąca (§ 5 ust. 2 i 6 CSU). Spłata zadłużenia kredytobiorców z tytułu kredytu i odsetek miała następować w drodze potrącania przez bank wierzytelności pieniężnych z tytułu udzielonego kredytu z wierzytelnościami pieniężnymi kredytobiorcy z tytułu środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku kredytobiorców nr (...) prowadzonym w walucie polskiej przez pozwany bank (§ 13 COU w zw. z § 4 ust.2 i § 5ust. 5 i 9 CSU). Środki pieniężne z rachunku ROR miały być pobierane w walucie polskiej w wysokości stanowiącej równowartość kwoty kredytu lub raty kredytu w walucie wymienialnej, w której udzielony był kredyt (CHF), przy zastosowaniu kursu sprzedaży dla dewiz obowiązującego w (...) S.A. w dniu o którym mowa w § 7 ust. 5 CSU, według aktualnej Tabeli kursów (§ 22 ust. 1 pkt 1 COU). Dowód: umowa kredytu część szczególna (k.7-8v); część ogólna (k.80-84v); zeznania M. W. k. 210-213; zeznania D. M. (ReCourt z 22.11.2022r od 00:05:21 do 00:20:05); zeznania A. M. (ReCourt z 12.11.2022r. od 00:20:05 do 00:24:34). Elementem części ogólnej umowy było postanowienie o treści przygotowanej przez bank, zgodnie z którym zmiana kursu waluty wpływała na wypłacaną przez bank w złotych transze kredytu oraz spłacane w złotych przez kredytobiorców kwoty rat kapitało – odsetkowych. Ryzyko związane ze zmianą kursu waluty ponosili kredytobiorcy (§1 ust. 3 COU). Dowód: część ogólna umowy (k 80-84v) W toku wykonywania umowy następcą prawnym (...) Bank (...) S.A z siedzibą w G. została (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. bezsporne 15 października 2010 roku strony postępowania zawarły aneks nr (...) do umowy kredytu, którego celem było określenie nowych warunków spłaty zadłużenia z tytułu umowy. (dowód: aneks nr (...) k. 14-14v) Pismem z dnia 25 maja 2015 r. skierowanym do pozwanych powód wypowiedział jej umowę kredytu z powodu braku spłaty wymaganych rat. Ze wskazanego pisma wynikało, iż termin wypowiedzenia wynosi 30 dni i liczy się od dnia następującego po dniu doręczenia wypowiedzenia. Wynikało też z niego, że zadłużenie wynikające z umowy kredytu na czas wystawienia wypowiedzenia wynosiło łącznie 143.094,04 CHF a spłata zadłużenia w kwocie 4.559,27 CHF w terminie wypowiedzenia spowoduje, że wypowiedzenie straci moc. Pozwana nie odebrała korespondencji zawierającej wypowiedzenie umowy kredytu pod adresem, na jaki została ona skierowana i po awizowaniu jej została ona zwrócona do nadawcy. (bezsporne, wypowiedzenie umowy- k.47) Powódka w lutym 2020 toku wszczęła powództwo o zapłatę przeciwko pozwanym. W jego wyniku 31 sierpnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu w sprawie o sygn. akt I C 65/18 oddalił powództwo banku. 03 października 2018 roku wyrok się uprawomocnił. (dowód: kserokopia wyroku I C 65/18 k. 105-108v; fakty znane sądowi z urzędu) Pismem z dnia 17 grudnia 2018 r. skierowanym do pozwanych powód wypowiedział jej umowę kredytu z powodu braku spłaty wymaganych rat. Ze wskazanego pisma wynikało, iż termin wypowiedzenia wynosi 30 dni i liczy się od dnia następującego po dniu doręczenia wypowiedzenia. Wynikało też z niego, że zadłużenie wynikające z umowy kredytu na czas wystawienia wypowiedzenia wynosiło łącznie 27.634,70 CHF a spłata zadłużenia w kwocie 20.412,05 CHF w terminie wypowiedzenia spowoduje, że wypowiedzenie straci moc. (dowód: wypowiedzenie umowy- k.48) Pozwani w odpowiedzi na wypowiedzenie pismem z dnia 11 lutego 2019 r. wnieśli o ponowne rozliczenie kredytu, wskazując że w okresie od lutego 2015 r. do kwietnia 2018 r. wpłacili tytułem kredytu kwotę 63.900,00 zł, co nie znajduje potwierdzenia w rozliczeniu dokonanym przez bank. Powódka zaliczyła wpłaty kredytu na opłaty karne związane z wcześniejszym nieprawidłowo wypowiedzeniem umowy kredytu a nie na spłatę kapitału i odsetek. (dowód: odpowiedź na pismo k. 49) Pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. powódka zawiadomiła pozwanych, że dokonała ponownego rozliczenia wpłat oraz dokonała korekty spłaconych odsetek karnych w ten sposób, że kwota odsetek karnych w wysokości 11.885,65 CHF zaksięgowana została na kapitał i odsetki umowne. (dowód: pismo z 12 kwietnia 2019 r. k. 50) W odpowiedzi na rozliczenie dokonane przez bank pozwani w dniu 08 października 2020 r. ponownie zakwestionowali sposób rozliczenia wpłat i w tym samym dniu powódka wypowiedziała umowę kredytu z uwagi na zadłużenie w wysokości 30.502,26 CHF. (dowód: prośba o wyjaśnienie i poprawne rozliczenie wpłat z 08.10.2020 r. k.51; wypowiedzenie umowy z 08.10.2020 r. k. 52) Pozwani pismem z 15 października 2020 r. ponownie wezwali powódkę do poprawnego rozliczenia wpłat. Następnie w dniu 18 listopada 2020 r. powódka wezwała pozwanych do spłaty zadłużenia w wysokości 26.035,15 CHF. Pomiędzy rozliczeniem stanu zadłużenia z października 2020 r. i z listopada 2020 r. jest różnica aż 4.467,11 CHF. W kolejnym piśmie z 25 listopada 2020 r. powódka wskazała, że z wpłat pozwanych w wysokości 32.000,00 zł dokonanych w okresie od kwietnia 2019 r. tytułem rat kredytu, powódka potrąciła kwotę 30.330,18 zł tytułem kosztów sądowych zarejestrowanych przy kredycie w związku z pozwem, a także powiadomiła pozwanych o cofnięciu wypowiedzenia umowy kredytu z dnia 08 października 2020 r. Postępowanie sądowe jakie toczyło się wcześniej między stronami niniejszego sporu zakończyło się wyżej opisanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Sieradzu, w wyniku którego to powódka została zobowiązana do zapłaciła pozwanym kwoty 10.817,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w związku z tym, że proces w całości wygrali pozwani. Powódka dokonała potrącenia kwoty 30.330,18 zł. (dowód: pisma powódki z 18.11.2020 k.53; pismo powódki z dnia 25.11.2020 r. k. 54-55) Powódka pismem z 12 stycznia 2021 r. ponownie wypowiedziała umowę kredytu z powodu zadłużenia w kwocie 26.644.05 CHF pomimo faktu, że nadal trwało postępowanie reklamacyjne, o czym powódka zawiadomiła pozwanych pismem z 09.02.2021 r. (dowód: pismo powódki z 12.01.2021 r. k. 56; pismo powódki z 09.02.2021 r. k. 57) Pozwani podnoszą, między innymi, że rozliczenia pozwanej różnią się od siebie. Niezrozumiałym jest z jakiego powodu spłata wymagalnego kapitału miała miejsce do 02 sierpnia 2016 r., a po tej dacie wpłaty pozwanych zaliczane były jedynie na odsetki, w sytuacji, gdy zdaniem banku kwota zadłużenia w kapitale na dzień 12 stycznia 2021 r. wynosiła 26.622,17 CHF. Po nieważnym wypowiedzeniu umowy przez powódkę w 2015 r. bank naliczał odsetki karne i wpłaty pozwanych księgowane były na rachunku technicznym na te odsetki, a nie ulega wątpliwości, że po wyroku Sądu, a także po cofnięciu wypowiedzenia w dniu 08 października 2020 r. bank powinien zaliczyć wpłaty na wymagalny kapitał i odsetki i jednocześnie anulując odsetki karne. W rozliczeniu załączonym do pozwu brak jest uwzględnienia wpłat pozwanych z marca, kwietnia, czerwca i sierpnia 2021 r., odsetki karne w rozliczeniu pojawiają się od kwietnia 2019 r. (dowód: potwierdzenia wpłat- k.59-63v historia operacji na kontrakcie kredytowym- k.64-68v) W dniu 04 marca 2021 r. powódka na skutek kolejnej reklamacji pozwanych z 07 stycznia 2021 r. przysłała szczegółowe rozliczenie kredytu mieszkaniowego. Powódka pomimo trwającego postępowania reklamacyjnego, wypowiedziała umowę, a dopiero następnie przedstawiła pozwanym szczegółowe rozliczenie dokonanych przez pozwanych wpłat, uniemożliwiając pozwanym zajęcie stanowiska przed wypowiedzeniem umowy kredytu. Pozwani do dnia dzisiejszego regularnie spłacają kredyt, zgodnie z postanowieniami umowy Na poczet zadłużenia wynikającego z umowy kredytu kredytobiorcy wpłacili: - w dniu 23 lutego 2022 r. kwotę 2.500,00 zł, - w dniu 15 marca 2022 r. kwotę 2.500,00 zł, - w dniu17 stycznia 2022 r. godz. 17:22:33 kwotę 2.500,00 zł, - w dniu 17 stycznia 2022 r. godz. 17:24:19 kwotę 2.500,00 zł, - w dniu 17 stycznia 2022 r. godz. 17:18 kwotę 2.500,00 zł, - w dniu 17 stycznia 2022 r. godz. 17:20:49 kwotę 2.500,00 zł, - w dniu 19 października 2021r. kwotę 2.500,00 zł, - w dniu 14 grudnia 2021 r. kwotę 2.500,00 .zł, - w dniu 07 września 2021 r. kwotę 2.500,00 zł, - w dniu 21 maja 2021 r. kwotę 2.500,00 zł,’ - w dniu 05 lipca 2021 r. kwotę 2.500,00 zł, - w dniu 25 lutego 2021 r. kwotę 2.500,00 zł, - w dniu 26 stycznia 2021r. kwotę 2.500,00 zł, - w dniu 28 grudnia 2020 r. kwotę 2.600,00 zł, - w dniu 06 listopada 2020 r. kwotę 3.000,00 zł, - w dniu 06 października 2020 r. kwotę 3.000,00 zł, - w dniu 14 lipca 2020r. kwotę 4.000,00 zł, - w dniu 21 sierpnia 2020 r. kwotę 3.000,00 zł, - w dniu 20 maja 2020 r. kwotę 4.000,00 zł, - w dniu 28 lutego 2020 r. kwotę 3.000,00 zł, (dowód: potwierdzenia wpłat- k.59-63v historia operacji na kontrakcie kredytowym- k.64-68v) Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy nieosobowy materiał dowodowy w postaci dokumentów prywatnych i urzędowych przedłożonych przez strony, które wobec braku dowodów przeciwnych sąd w całości uznał za wiarygodne. Z tych samych względów jako wiarygodne sąd uznał zeznania przesłuchanych w sprawie powodów oraz zeznania świadków. Sąd pominął wnioski stron o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Było to konsekwencją uznania, iż okoliczności, których stwierdzenia miały służyć wnioskowane dowody, są irrelewantne dla wyniku postępowania w kontekście zgłoszonego roszczenia. Na kanwie niniejszej sprawy zasadniczy spór pomiędzy stronami dotyczył bowiem kwestii materialnoprawnych i koncentrował się na ocenie postanowień umownych stosowanych przez pozwanego, przez pryzmat ich zgodności z przepisami prawa chroniącymi konsumentów, a zakazujących m. in. stosowania klauzul abuzywnych we wzorcach umów stosowanych przez przedsiębiorców. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Poza sporem między stronami pozostawał fakt, zawarcia umowy kredytowej zmienionej aneksem nr (...) mocą której bank udzielił kredytobiorcom kredytu w wysokości 200.087,52 CHF denominowanego kursem CHF. Istota sporu sprowadzała się w pierwszej kolejności do ustalenia, czy w/w umowa po jej aneksowaniu była ważna i wiązała strony. Z uwagi na fakt, że zawarta pomiędzy stronami umowa nie wiązała ich od początku jej trwania ze względu na zawarte w niej postanowienia abuzywne Sąd nie oceniał skuteczności złożonego pozwanym wypowiedzenia umowy przez Bank. W złożonych pismach procesowych strony szeroko uzasadniały prezentowane stanowiska. Należy jednak stwierdzić, iż w uzasadnieniu wyroku nie ma potrzeby ani obowiązku wyrażania szczegółowego stanowiska do wszystkich poglądów prezentowanych przez strony, o ile nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1998 roku, II UKN 282/98, Legalis nr 44600). Celem uzasadnienia wyroku nie jest bowiem polemika ze stanowiskami i poglądami stron, ale wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia. Dopuszczalne jest rozprawienie się z poszczególnymi zarzutami niejako en bloc, poprzez zaprezentowanie odmiennego zapatrywania w kwestii faktów lub prawa nie pozostawiające przestrzeni dla racjonalnej obrony pozostałych zarzutów, które – przy uwzględnieniu koncepcji sądu – stają się wówczas bezprzedmiotowe (uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017 roku, VI ACa 1651/15, Legalis nr 1733044). Służyć to będzie także czytelności uzasadnienia i wywodu Sądu. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe (tj. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1896 ze zm.), przez umowę kredytu bankowego bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. W myśl art. 69 ust. 2 pkt 4 a Prawa bankowego, umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie a w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta polska, powinna zawierać szczegółowe zasady określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest kwota kredytu, jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty kredytu; W efekcie należy stwierdzić, że samo wprowadzenie do umowy kredytu bankowego postanowień dotyczących waloryzacji kredytu do waluty obcej mieści się, co do zasady, w granicach swobody umów i nie stanowi naruszenia przepisów ustawy. Mieściło się także w tych granicach także w dacie zawarcia ww. umowy. W art. 69 ust. 2 Prawa bankowego obowiązującego w dacie zawarcia umowy wskazano, jakie niezbędne (obligatoryjne) postanowienia powinny być ujawnione w umowie kredytu bankowego. Natomiast umowa kredytu indeksowanego lub denominowanego mieściła się w konstrukcji ogólnej umowy kredytu bankowego i stanowiła jej możliwy wariant ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2016 roku, I CSK 1049/14, OSNC 2016/11/134; wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2019 roku, V CSK 382/18, LEX 2771344). Kredyt denominowany to kredyt, w którym zobowiązanie wyrażone jest w umowie w walucie obcej, wypłata kredytu następuje w walucie polskiej, harmonogram spłaty kredytu wyrażony jest walucie obcej, a spłata następuje w walucie polskiej. W takim kredycie waluta obca nie jest jedynie miernikiem waloryzacji, lecz wyraża wartość zobowiązania pieniężnego (podobnie: H. Ciepła: Dochodzenie roszczeń z umów kredytów frankowych, Warszawa 2021, str. 17). Zdaniem Sądu, zawarta przez strony umowa, od strony konstrukcyjnej zawierała wszystkie elementy wymagane przepisami prawa i nie naruszała art. 69 ust.1 prawa bankowego i art. 3581 k.c. W orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego utrwalony jest bowiem pogląd o dopuszczalności umowy kredytu denominowanego do waluty obcej, w tym do franka szwajcarskiego (patrz wyroki Sądu Najwyższego z: z 19 marca 2015 r., IV CSK 362/14; 22 stycznia 2016 r., I CSK 1049/14). Tego rodzaju umowa zawiera w sobie element losowości związany z przyjęciem jako miernika waloryzacji - wartości waluty obecnej, której przyszły kurs względem złotówki, w chwili jej zawierania był nieznany. Tym nie mniej, należy podkreślić, że sam fakt niemożności ustalenia w chwili zawierania umowy rozmiaru przyszłego świadczenia kredytobiorcy nie skutkuje nieważnością tej umowy w świetle art. 58 k.c. czy też w świetle art. 69 ust 1 prawa bankowego. Immanentną cechą wszelkich umów zawierających klauzule waloryzacyjne jest bowiem to, że w chwili ich zawierania niemożliwie jest określenie rozmiaru świadczenia, które strony zobligowane będą spełnić w celu wykonania zobowiązania. Podobnie elementem losowości dotknięte są postanowienia w zakresie świadczeń odsetkowych o ile kredyty oprocentowany jest zmienną stopą procentową. Także bowiem w tym przypadku kredytobiorca nie wie dokładnie w chwili zawierania umowy, jakie dokładnie świadczenie będzie zobligowany spełnić w celu wykonania zobowiązania. Nie oznacza to jednak, że tego rodzaju umowy są sprzeczne z prawem. Kredytobiorca, mając bowiem świadomość powiązania wysokości swoich przyszłych świadczeń z kursem waluty obcej, godzi się na ryzyko z tym związane i decydując się na zawarcie umowy ryzyko to sanuje w ramach swobody zawierania umów określonej w art. 353 1 k.c. Co do zasady, nie można więc uznać, że zawarcie kwestionowanej umowy pozostaje sprzeczne z właściwością (naturą) stosunku zobowiązaniowego i stanowiło przekroczenie zasady swobody umów określonej w art. 353 1 k.c. a więc naruszało ustawę i skutkowało nieważnością ww. umowy z mocy art. 58 § 1 k.c. Powyższe, nie oznacza jednak, że sama konstrukcja zawartego w umowie mechanizmu waloryzacyjnego nie jest wadliwa i nie narusza prawa. Niezależnie zatem od poczynionych wyżej ustaleń, Sąd zobligowany był dokonać oceny kwestionowanych postanowień § 1 ust 1 pkt 1 i 3 CSU w zw. z § 11 ust. 2,3,4 COU i § 13 ust. 7 pkt 2 i 3 COU w zw. z § 5 ust. 9 CSU przez pryzmat przepisów chroniących konsumenta przed wprowadzaniem przez przedsiębiorców nieuczciwych warunków do wzorca umowy. Zgodnie z treścią art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Z powyższego wynika, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są klauzule umowne, jeśli spełniają łącznie trzy przesłanki pozytywne: klauzule umowne zostały zawarte zostały w umowach z konsumentami, kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz rażąco naruszają jego interesy. Natomiast kontrola abuzywności postanowień umowy jest niedopuszczalna, gdy postanowienia umowne zostały indywidualnie uzgodnione z konsumentem oraz postanowienia umowne określają główne świadczenia stron i są sformułowane w sposób jednoznaczny. Przy czym pojęcia „postanowienia umownego” nie należy utożsamiać z pojęciem jednostki redakcyjnej wyodrębnionej w dokumencie zawierającym treść umowy. Postanowienie umowne to bowiem każde uzgodnione między stronami – a zatem wyrażone językowo w ramach oświadczenia woli - rozstrzygnięcie, dotyczące dającej się wyodrębnić, normatywnie relewantnej kwestii (por. J. Gudowski, Kodeks cywilny. Komentarz Tom 3, wyrok SN z 21.02.2013r w sprawie ICSK 408/12, LEX nr 1350221). Przenosząc powyższe rozważania na rozpoznawaną sprawę należy stwierdzić, że przedmiotowa umowa została zawarta przez przedsiębiorcę (bank) z konsumentem. Powód nie wykazał, że pozwani zawarli umowę kredytu jako przedsiębiorcy, gdyż na tę okoliczność nie przedstawił żadnego dowodu. Dom który pozwani nabyli za środki z kredytu służył i nada służy mu do zabezpieczenia potrzeb bytowych ich rodziny. Bez znaczenia pozostaje to, czy którykolwiek z pozwanych posiada tam obecnie zarejestrowaną działalność gospodarczą. Z treści umowy nie wynikało bowiem by kredytobiorcą był przedsiębiorca. Gospodarcze przeznaczenie kredytu nie wynikało także z celu określonego w umowie. W tym stanie rzeczy należało uznać, że kredytobiorcy byli konsumentami w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Kwestionowane postanowienia umowy dotyczące waloryzacji nie zostały z kredytobiorcami uzgodnione indywidualnie. Zostały one bowiem zawarte we wzorcu umownym opracowanym przez bank. Przez działanie wbrew dobrym obyczajom - przy kształtowaniu treści stosunku zobowiązaniowego - należy rozumieć wprowadzanie do wzorca klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową stron tego stosunku; rażące naruszenie interesów konsumenta oznacza zaś nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków stron, wynikających z umowy, na niekorzyść konsumenta. Ocena rzetelności określonego postanowienia wzorca umownego może być dokonana za pomocą tzw. testu przyzwoitości, polegającego na zbadaniu, czy postanowienie wzorca jest sprzeczne z ogólnym wzorcem zachowań przedsiębiorców wobec konsumentów oraz jak wyglądałyby prawa lub obowiązki konsumenta w sytuacji, w której postanowienie to nie zostałoby zastrzeżone; jeżeli bez tego postanowienia znalazłby się on - na podstawie ogólnych przepisów - w lepszej sytuacji, należy uznać je za nieuczciwe ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2015 roku, I CSK 945/14, LEX nr 1927753). W niniejszej sprawie strony zawarły umowę w której pojawiły się postanowienia umowy rażąco naruszające równowagę kontraktową między stronami. Postanowienia te przewidywały bowiem waloryzowanie świadczeń spełnianych przez strony w PLN kursem waluty CHF, której wartość w dniu świadczenia miała być ustalana zgodnie z „Tabelą kursów” opracowywaną przez bank i obowiązującą w tym banku. Przy czym ani umowa ani regulamin nie określały sposobu tworzenia przez bank „Tabeli kursów”. W efekcie analiza przywołanych wyżej postanowień umownych dotyczących waloryzacji świadczeń stron prowadzi do konkluzji, że nie odwołują się one do ustalanych w sposób neutralny kursów CHF czy jakichś obiektywnych, zewnętrznych wskaźników czy czynników, na które żadna ze stron nie ma wpływu. Zasady ustalania kursów zostały natomiast przekazane do wyłącznych uprawnień pozwanego, nie określając bliżej kryteriów ustalania ich wysokości. W ocenie Sądu takie ukształtowanie postanowień umownych, sprawia, że bank może jednostronnie i arbitralnie modyfikować wskaźniki, według których obliczana jest zarówno wysokość świadczenia banku spełnianego w PLN, jak i świadczeń kredytobiorców które zgodnie z brzmieniem umowy mogły być spłacane zarówno PLN jak i innych walutach aniżeli waluta kredytu, za pośrednictwem rachunku technicznego. Waloryzacja kredytu na podstawie przedmiotowej umowy odbywa się w oparciu o tabele kursowe sporządzane przez pozwanego i to uprawnienie banku do określania wysokości kursów CHF na gruncie zawartej umowy nie doznaje formalnie żadnych formalnych ograniczeń. Jakiekolwiek ograniczenie w tym zakresie nie wynika także z żadnych przepisów prawa. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko, iż określenie wysokości należności obciążającej konsumenta z odwołaniem do tabel kursów ustalanych jednostronnie przez bank, bez wskazania obiektywnych kryteriów, jest nietransparentne, pozostawia pole do arbitralnego działania banku i w ten sposób obarcza kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz narusza równorzędność stron ( vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2016 roku, I CSK 1049/14, OSNC 2016, Nr 11, poz. 134, z dnia 1 marca 2017 roku, IV CSK 285/16, LEX nr 2308321, z dnia 19 września 2018 roku, I CNP 39/17, LEX nr 2559417, z dnia 24 października 2018 roku, II CSK 632/17, LEX nr 2567917, z dnia 13 grudnia 2018 roku, V CSK 559/17, LEX nr 2618543, z dnia 27 lutego 2019 roku, II CSK 19/18, LEX nr 2626330, z dnia 4 kwietnia 2019 roku, III CSK 159/17, OSP 2019, z. 12, poz. 115, z dnia 9 maja 2019 roku, I CSK 242/18, LEX nr 2690299, z dnia 29 października 2019 roku, IV CSK 309/18, OSNC 2020/7-8/64). Natura umowy i kreowanego przez nią stosunku prawnego sprowadza się bowiem do tego, że wyraża ona i pozwala realizować interes każdej ze stron. Ponieważ zaś interesy te bywają przeciwstawne, istotę umowy stanowi uzgodnienie woli stron, wyrażającej ich interesy. Zgoda obydwu stron jest oczywistym wymogiem tak przy zawarciu umowy, jak i przy zmianach jej treści, stąd też nawet przy najdalej idących ułatwieniach w realizacji inicjatywy zmian pozostawiona jest drugiej stronie możliwość odmowy zgody na zmiany. W tym stanie rzeczy za sprzeczne z dobrym obyczajem należy uznać pozostawienie tylko jednej stronie możliwości dowolnej zmiany kształtu zobowiązań ciążących na drugiej stronie. Sprzeczność ta występuje szczególnie wyraźnie zwłaszcza przy umowach, zawieranych nie w oparciu o indywidualne pertraktacje, ale w oparciu o regulamin wydany przez profesjonalistę, skoro jest oczywiste, że zawsze jest on zainteresowany w najkorzystniejszym dla siebie ukształtowaniu regulacji masowo zawieranych umów (tak Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z 22 maja 1991 roku, III CZP 15/91, OSNC 1992/1/1). W niniejszej sprawie treść klauzul przedmiotowej umowy nie wskazuje według jakiego, obiektywnego kursu, ma nastąpić przeliczanie spłacanych rat. Nie zawiera ona również warunków ustalania przez bank kursów wymiany walut odnoszących się do uruchomienia kredytu, jak i jego wypłaty kredytobiorcom. Na podstawie zawartych w umowie postanowień strona powodowa nie była w stanie zweryfikować, jak pozwany kształtował kursy wymiany walut i jakimi zasadami przy tym się kierował. Nie była również w stanie określić ostatecznego kosztu kredytu oraz konsekwencji finansowych związanych ze stosowaniem klauzul waloryzacyjnych. Strona powodowa nie została poinformowana w jaki sposób tworzone są tabele kursów banku, jak przedstawiało się historyczne kształtowanie waluty CHF względem złotego, euro czy dolara amerykańskiego, a także tego, że raty kredytowe czy też saldo kredytu mogą drastycznie wzrosnąć. Nie przedstawiono jej symulacji porównawczej pokazującej kształtowanie się zarówno wysokości salda zadłużenia, jak i wysokości miesięcznej raty kredytu, w przypadku odpowiednio kredytu w PLN i CHF, w sytuacji znaczącej zmiany kursu i aprecjacji franka szwajcarskiego. Należy podkreślić, że w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, kredytobiorca musi zostać jasno poinformowany, iż podpisując umowę kredytu denominowaną w obcej walucie, ponosi pewne ryzyko kursowe, które z ekonomicznego punktu widzenia może okazać się dla niego trudne do udźwignięcia w wypadku dewaluacji waluty, w której otrzymuje wynagrodzenie. Ponadto, przedsiębiorca musi przedstawić możliwe zmiany kursów wymiany walut i ryzyko związane z zawarciem takiej umowy ( vide: wyrok z dnia 10 czerwca 2021 roku, C-776/19, Legalis nr 2581726). Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie pozwany nie wywiązał się z tego obowiązku. Ponadto treść klauzuli umowy kredytu zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem ustalającej cenę zakupu i sprzedaży waluty obcej, do której kredyt jest indeksowany, powinna, na podstawie jasnych i zrozumiałych kryteriów, umożliwić właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu i racjonalnemu konsumentowi zrozumienie sposobu ustalania kursu wymiany waluty obcej stosowanego w celu obliczenia kwoty rat kredytu, w taki sposób, aby konsument miał możliwość w każdej chwili samodzielnie ustalić kurs wymiany stosowany przez przedsiębiorcę (tak wskazał m.in. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 18 listopada 2021 roku, sygn. C 212/20). Kwestionowana umowa w żadnym wypadku nie dawała stronie pozwanej takich możliwości. Wysokość świadczenia kredytobiorców została określona w ten sposób, że kwotę kredytu wyrażoną w CHF oraz poszczególnych rat przeliczano na PLN, po kursie sprzedaży tej waluty ustalanych przez kredytodawcę w jego tabeli kursów. Należy podkreślić, że umowa kredytu nie przewidywała żadnych ograniczeń w określaniu przez bank kursów franka szwajcarskiego w tabeli. Z umowy nie wynikało, że kurs z tabel banku ma być rynkowy, sprawiedliwy, czy rozsądny. Przepisy prawa także nie nakładały na bank jakichkolwiek ograniczeń w tym zakresie mierze. Prawo nie zakazywało kredytodawcy tworzenia dowolnej ilości tabel kursów walut obcych i zamieszczania w nich kursów uznanych za właściwe przez bank. Z umowy nie wynikało również, aby kurs waluty wpisywany do tabeli kursów obowiązującej w pozwanym banku w dniu przeliczania całej kwoty kredytu na CHF, a następnie w dniu spłaty każdej kolejnej raty, musiał przybrać wartość rynkową albo jakąkolwiek wartość możliwą do ustalenia i przewidzenia przez drugą stronę umowy. Umowa i regulamin nie przewidywały żadnych kryteriów, wedle których miałby być ustalony kurs w tabeli. Żadne ograniczenia swobody kształtowania kursu nie wynikały z umowy. Tak więc stosowanie jakichkolwiek praktyk w określaniu kursu waluty było swobodną, pozaumowną decyzją pozwanego jako kredytodawcy i w każdej chwili mogło być dowolnie zmienione. Wszystkie ww. okoliczności powodują, że zastosowana przez bank konstrukcja mechanizmu waloryzacyjnego, choć co do zasady prawnie dopuszczalna w tych konkretnie okolicznościach w części odwołującej się do Tabeli kursowej banku jako miernika wartości waluty rażąco naruszała interesy kredytobiorców. Sytuacji tej nie zmieniał fakt informowania kredytobiorców o istniejącym ryzyku kursowym związanym z ww. umową. W ocenie Sądu pozwani nie zostali bowiem nigdy prawidłowo poinformowani o realnej skali ryzyka wzrostu salda całego kredytu, w przypadku znacznego wzrostu kursu franka. Z pewnością nie mogą o tym świadczyć lakoniczne oświadczenia przedstawione kredytobiorcom do podpisu w treści umowy. Nigdy nie zaprezentowano im bowiem szczegółowej symulacji która wskazywałaby, jakie kwoty będą musieli uiszczać na rzecz banku w przypadku istotnego wzrostu kursu franka szwajcarskiego. Zatem nie ulega wątpliwości, iż sprzeczne z dobrym obyczajem było narażenie kredytobiorców na nieograniczone ryzyko kursowe, bez należytego uprzedniego uświadomienia ich co rzeczywistych konsekwencji znacznego wzrostu kursu waluty. Tymczasem strona pozwana powinna była to zrobić – choćby uwzględniając sytuację w innych państwach w których powszechne były już wcześniej podobne kredyty walutowe (np. Włochy, Australia, Wielka Brytania) czy też stałą aprecjację franka szwajcarskiego do innych walut światowych od kilkudziesięciu lat, wyraźnie widoczną na wykresach historycznych kursów. Z pewnością strona pozwana jako profesjonalista musiała też wiedzieć, iż ówcześnie względnie niski kurs CHF był związany m.in. z działaniami administracyjnymi banku centralnego Szwajcarii przed tzw. „czarnym czwartkiem” 15 stycznia 2015 roku. Tego rodzaju informacji nie udzielono kredytobiorcom. Przeciwnie – zapewniano ich, że CHF to waluta bardzo stabilna i odporna na gwałtowne wahania kursów. Nadmiernie wyeksponowano więc rzekome zyski dla kredytobiorców wynikające z pozornie niskiego oprocentowania, zupełnie bagatelizując gigantyczne ryzyko kursowe. W istocie wykorzystano zaufanie i dobrą wiarę konsumenta, przedstawiając mu jedynie fragment bardzo złożonego stosunku prawnego. Skupiono się jedynie na niskiej ówcześnie racie – a to był jedynie pewien element bardzo złożonej relacji prawnej, który w ciągu kilku lat uległ drastycznej zmianie na niekorzyść strony powodowej. W ocenie Sądu sposób prezentacji kredytu denominowanego do CHF przez bank był skierowany na przekonanie kredytobiorców, że jest to oferta bardzo korzystna, a frank szwajcarski jest walutą stabilną. W chwili zawarcia umowy bank dysponował lub musiał dysponować wiedzą o dysproporcji świadczeń na niekorzyść kontrahenta. Sytuacja taka jest równoznaczna z nadużyciem silniejszej pozycji kontraktowej przez bank w celu zastrzeżenia wygórowanych korzyści, co wykracza poza zakreślone przez ustawodawcę granice swobody kontraktowej i świadczy o naruszeniu zasad współżycia społecznego (tak wskazał m. in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 marca 2018 roku, IV CSK 250/17, Legalis nr 1807246). Ostatecznie przedstawienie propozycji kredytowej w sposób niepełny i niekompletny, mimo tego że skutkowało podpisaniem przez powodów przedmiotowej umowy kredytowej, w ocenie Sądu, wpłynęło na to, że nie była to świadoma, racjonalna i przemyślana decyzja. Nie świadczy o powyższym złożenie przez kredytobiorców podpisu pod informacją o ryzykach związanych z zaciągnięciem kredytu denominowanego. Przedstawianie oferty kredytu denominowanego do jednej z walut światowych jako korzystnej dla konsumenta, w sytuacji gdy umowa nie zawiera jakichkolwiek mechanizmów ograniczających nadmierne ryzyko walutowe, musi być ocenione jako nielojalne działanie banku, obliczone w istocie na to, że w wieloletnim okresie kredytowania wzrost kursu CHF zapewni bankowi znacznie wyższe wynagrodzenie od wartości wskazywanych konsumentowi na etapie negocjowania i zawierania umowy kredytu. Podkreślenia wymaga, że konstrukcja umowy była narzucona przez bank według wzorca, zaś strona powodowa mogła umowę jedynie zaakceptować, gdyż w przeciwnym razie nie uzyskałby kredytu. Tym sposobem bank, wprowadzając klauzule waloryzacyjne oparte o kursy walut wskazane w sporządzanych przez niego tabelach, przypisał sobie prawo do jednostronnego regulowania wysokości świadczenia spełnianego przez siebie na rzecz kredytobiorców w PLN jak również wysokości poszczególnych rat kredytu świadczonych przez powodów w przeliczeniu na PLN i wysokości całej wierzytelności wyrażonej w walucie polskiej. Zasadnicze znaczenie miał także fakt, że waloryzacja rat kredytów udzielanych na podstawie przedmiotowej umowy o kredyt hipoteczny odbywała się w oparciu o tabele kursowe sporządzane wyłącznie przez pozwanego, bez jakiegokolwiek udziału drugiej strony umowy. Nie budziło także wątpliwości Sądu, że obciążenie strony powodowej praktycznie nieograniczonym ryzykiem kursowym, godziło w sposób drastyczny w jej interesy ekonomiczne. Dlatego powszechnie przyjmuje się, że tego rodzaju klauzule waloryzacyjne stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385 1 kc ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2020 roku, V ACa 143/20, Legalis nr 2493839, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 12 marca 2020 roku, I ACa 257/19, Legalis nr 2331056), konsekwencją czego jest konieczność uznania umowy za nieważną (podobnie uznał Sąd Najwyższy w wyroku z 11 grudnia 2019 roku, V CSK 382/18, Legalis nr 2277328; Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 listopada 2019 roku, I ACa 674/18, Legalis nr 2288617, w wyroku z 4 września 2020 roku, V ACa 44/19, Legalis nr 2502627, z dnia 13 listopada 2019 roku, I ACa 268/19, 2282846; z dnia 23 października 2019 roku, V ACa 567/18, Legalis nr 2271446, z dnia 29 stycznia 2020 roku, I ACa 67/19, Legalis nr 2292747 oraz Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 20 lutego 2020 roku, I ACa 635/19, OSA 2020/2/5.). Przywołane wyżej postanowienia umowne § 1 ust 1 pkt 1 i 3 CSU w zw. z § 11 ust. 2,3,4 COU i § 13 ust. 7 pkt 2 i 3 COU w zw. z § 5 ust. 9 CSU w części odwołującej się do Tabeli kursowych banku jako miernika waloryzacji waluty wypełniają w oczywisty sposób znamiona niedozwolonych postanowień umownych w myśl art. 385