417 k.c. Zatem powódka musi wykazać, że dysponuje prejudykatem wymaganym przez ten przepis. Odpowiedzialność z art.
stanowi lex specialis wobec art. 417 k.c. Dotyczy kwestii odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej, a mianowicie szkody wynikłej z wydania prawomocnego orzeczenia albo ostatecznej decyzji. Wymaga jednak uprzedniego uzyskania prejudykatu, to jest orzeczenia przesądzającego o niezgodności z prawem określonego orzeczenia sądowego, czy też administracyjnego. W myśl bowiem art.
, jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Obecnie ugruntowany jest pogląd w doktrynie i orzecznictwie, iż ustalenia niezgodności z prawem ostatecznych decyzji administracyjnych służą następujące prejudykaty: decyzja wydana wskutek wznowienia postępowania ( art. 145 - 152 k.p.a. ), decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ( art. 156 k.p.a. ), orzeczenie sądu administracyjnego uwzględniającego skargę na decyzję ( art. 145 p.p.s.a. ). W niniejszej sprawie brak jest prejudykatu, który stwierdzałby niezgodność przedmiotowych decyzji z prawem i z tego powodu Sąd w niniejszej sprawie nie może stwierdzić, że są one niezgodne z prawem. Ponadto powódka nie wskazała, co zarzuca tym decyzją, dlaczego działania pozwanego noszą cechy niezgodnych z prawem. Nie wykazała, że wydawanie tych decyzji nie należało do kompetencji Powiatowego Inspektora Weterynarii w P.. Mając powyższe na uwadze należało powództwo oddalić, o czym Sąd orzekł, jak w pkt 2 wyroku. O kosztach zastępstwa prawnego należnych pozwanemu Sąd orzekł, jak w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 98 k.p.c. i 99 k.p.c., zasądzając od powódki na jego rzecz kwotę 15 000,00 zł, ustaloną na podstawie § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn., Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.). Z uwagi na to, że powódka korzystała w niniejszej sprawie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego dla niej z urzędu, Sąd przyznał mu wynagrodzenie w wysokości 18 450,00 zł, które zostało ustalone stosownie do treści § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn., Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn., Dz. U. z 2023 r., poz. 2631) i w zw. z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 27 lutego 2024 r., SK 90/22, o czym orzekł, jak w pkt 4 wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.