Odnosząc się zaś do kwestii prawidłowości decyzji organu rentowego w przedmiocie ustalenia wartości kapitału początkowego wskazał, że wartość ta została ustalona na podstawie zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata 1975-1978, wydanym przez Wyższą Szkołą (...) w S. oraz za lata 1978-1984 - przez Komendę Wojewódzką Policji w B., zgodnie ze zgłoszonym przez wnioskodawcę żądaniem uwzględnienia tych zaświadczeń. Sąd I instancji zauważył również, że na rozprawie w dniu 10 października 2012 roku udzielił wnioskodawcy 14-dniowego terminu na złożenie wniosków dowodowych, które wnioskodawca zgłosił dopiero w dniu 17 stycznia 2013 roku (k. 31-32). Zdaniem Sądu Okręgowego dowód z zeznań świadków na okoliczność ustalenia wysokości uzyskiwanego przez wnioskodawcę 40 lat temu wynagrodzenia, co do zasady jest dopuszczalny. Sąd ten zaznaczył jednak, że nie wiadomo, co wnioskodawca chciał udowodnić za pomocą zeznań świadków wskazanych w pismach procesowych. Nadto wskazał, że odwołanie wnioskodawcy zostało złożone w dniu 1 czerwca 2012 roku. W tej dacie obowiązywał przepis art. 217 § 2 k.p.c., który stanowił, że sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody , chyba, ze strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich we właściwym czasie bez swojej winy. Sąd zakreślił wnioskodawcy 14-dniowy termin na zgłoszenie wniosków dowodowych w dniu 10 października 2012 roku. Z. S. do szpitala w L. trafił dopiero 25 listopada 2012 roku, a zatem już po upływie wyznaczonego przez Sąd terminu do złożenia wniosków dowodowych. W tej sytuacji, zdaniem Sądu Okręgowego, zgłoszony na rozprawie w dniu 17 września 2013 roku wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka J. A. nie mógł zostać uwzględniony. Reasumując, Sąd I instancji uznał, że odwołanie od decyzji ustalającej wartość kapitału początkowego jest niezasadne, gdyż wysokość ta została ustalona w sposób prawidłowy na podstawie dowodów złożonych przez samego wnioskodawcę. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art.
477 14 § 1 k.p.c. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. zaskarżył zażaleniem postanowienie zawarte w pkt II wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do merytorycznego rozpoznania. Z. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.
Stąd też odwołanie od tej decyzji winno zostać rozpoznane merytorycznie. Rzeczą Sądu Okręgowego rozpoznającego sprawę w tym zakresie będzie skontrolowanie prawidłowości tej decyzji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego (w tym przesłuchaniu zawnioskowanego świadka J. A. – k. 47 oraz wnioskodawcy jako strony) i ustalenie, czy Z. S. spełnia wszystkie warunki do przyznania prawa do emerytury wynikające z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. W odniesieniu zaś do rozstrzygnięcia Sądu I instancji dotyczącego decyzji organu rentowego ustalającego wartość kapitału początkowego, podkreślić należy, iż wnioskodawca na etapie postępowania przed organem rentowym przedłożył pisemne zeznania świadków M. A. oraz M. P. na okoliczność ustalenia, że wnioskodawca w okresie zatrudnienia w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w S. otrzymywał dodatkowe wynagrodzenie z funduszu specjalnego w wysokości 320 % wynagrodzenia (akta ZUS dot. reny z tytułu niezdolności do pracy). Zeznania te są na tyle lakoniczne, iż na ich podstawie, zdaniem Sądu II instancji, nie sposób jest stwierdzić o ich przydatności dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd Okręgowy przesłuchał w sprawie świadka M. A. (k. 35 v.-36) oraz jedynie informacyjnie wysłuchał wnioskodawcę (k. 35-35 v.). Tymczasem wnioskodawca w pismach procesowych z dnia 17 stycznia 2013 roku wnosił również o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków Z. P. (k. 31), M. P. (k. 32). Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska Sądu Okręgowego, uznającego, że wnioski dowodowe zgłoszone przez wnioskodawcę po upływie zakreślonego przez Sąd 14-dniowego instrukcyjnego terminu na ich zgłoszenie winny zostać pominięte. W ocenie tego Sądu za celowością przeprowadzenia tych dowodów przemawia zarówno charakter sprawy, jak również okoliczność, iż wnioskodawca aż do dnia 17 września 2013 roku występował w sprawie osobiście, bez pełnomocnika. Sąd I instancji, dążąc do ustalenia prawdy materialnej przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien przesłuchać świadków M. A., Z. P., M. P. (przy czym świadka A. ponownie) oraz przesłuchać wnioskodawcę w charakterze strony celem ustalenia wysokości uzyskiwanego przez wnioskodawcę wynagrodzenia w okresie istotnym dla ustalenia wartości kapitału początkowego, tego, czy wynagrodzenia były wypłacane regularnie oraz czy były od nich odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne. Sąd Okręgowy, mając na względzie okoliczność, iż wnioskodawca aktualnie jest reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, winien rozważyć celowość wezwania go do sprecyzowania okoliczności, na które mają zeznawać świadkowie. Wbrew twierdzeniom apelacji (str. 3), iż Sąd I instancji uznał, że „dowód z zeznań świadków na okoliczność wynagrodzenia sprzed 40 lat jest co do zasady niedopuszczalny”, z pisemnego uzasadnienia wyroku na str. 3 wynika, iż Sąd uznał taki dowód za dopuszczalny (k. 93 akt sprawy). Dopiero po przeprowadzeniu w/w dowodów Sąd Okręgowy, stosując zasady określone w kodeksie postępowania cywilnego, w szczególności zaś w art. 233 k.p.c. dokona ich oceny, zaś w konsekwencji skontroluje zasadność zaskarżonej decyzji organu rentowego ustalającej wartość kapitału początkowego. W tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. oraz art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 108 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.