kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Stosownie do treści art.
kc jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3 cytowanego przepisu stanowi natomiast, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. W niniejszej sprawie bezspornym jest , iż pozwana miała przymiot konsumenta. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zapisy umowy nakładające na pozwaną obowiązek zapłaty prowizji nie zostały z pozwaną uzgodnione indywidulanie . Zgodnie z treścią art.
kc nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W piśmiennictwie wskazuje się , że postanowieniami indywidulanie uzgodnionymi będą tylko takie, które były w sposób rzeczywisty negocjowane lub włączone do umowy wskutek propozycji zgłoszonej przez konsumenta. Dla oceny umowy stron w kontekście nieważności postanowień umowy istotne jest również porównanie wartości świadczenia , które ze względu na wysokość ustalonej prowizji pożyczkodawca zamierzał uzyskać ze świadczeniem , jakie pozwana otrzymała w wyniku jej zawarcia . Po szczegółowym przeanalizowaniu poszczególnych postanowień umownych Sąd doszedł do przekonania, że klauzule umowne dotyczące obowiązku zapłaty prowizji za udzielenie pożyczki w kwocie 6 342,36 zł stanowią klauzule abuzywne. Przede wszystkim Sąd nie znalazł żadnych przesłanek wskazujących na to, że umowa została indywidulanie uzgodniona. Umowa została bowiem zawarta na standardowym formularzu, jakim powód posługuje się w ramach działalności bankowej. Nadto, stosownie do art. 385
W szczególności wniosek o częściowej bezskuteczności postanowień uznanych za abuzywne nie wypływa z art.
Przepis ten przewiduje jedynie, że jeżeli postanowienia umowy zgodnie z §1 nie wiążą konsumenta , strony są związane umową w pozostałym zakresie . Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wyeliminowania całej klauzuli , a nie ograniczeniu zakresu jej obowiązywania ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 lipca 2-18 r. VACa 542/17 , wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 1 marca 2019 r., IX Ca 259/19 ) . W konsekwencji stwierdzić należy, iż umowa kredytu konsolidacyjnego wskazana w pozwie jako stosunek prawny wiążący strony jest ważna, natomiast postanowienia umowy w zakresie wysokiej prowizji w kwocie 6 342,36 zł jako nieważne nie są dla strony pozwanej wiążące , a strony związane są umową w pozostałym zakresie. Pozwana nie był zatem zobowiązana do spłaty na rzecz powoda kwoty 6 342,36 zł jako opłat z tytułu prowizji bankowej. W konsekwencji należy uznać , iż pozwana była zobowiązana do zwrotu powodowi kwoty udzielonego kredytu w wysokości 25 385,33 zł ( całkowita kwota kredytu w wysokości 21 578 zł oraz składka ubezpieczeniowa w wysokości 3 807,33 zł) oraz wskazanych w umowie odsetek. Pozwana nie kwestionowała dokonania spłaty kredytu w wysokości wskazanej przez powoda w łącznej kwocie 10 110,45zł , z czego 2 336,55 zł stanowiło zwrot składki ubezpieczeniowej w związku z rozwiązaniem polisy. Wskazać należy, iż nie jest możliwe ustalanie przez Sąd wysokości odsetek należnych powodowi , albowiem odsetki liczone przez powoda były od kwoty udzielonego kredytu tj. 31 737,69 zł (łącznie z kredytowanymi przez bank kosztami kredytu w tym prowizją, która się bankowi nie należy jako wynikająca z niedozwolonych postanowień umownych) . W tej sytuacji całą wpłaconą przez pozwaną kwotę 10 110,45 zł należy zaliczyć na spłatę kapitału kredytu. Pozwana zobowiązana była do spłaty na rzecz powoda kwoty 25 385,33 zł ( całkowita kwota kredytu w wysokości 21 578 zł oraz składka ubezpieczeniowa w wysokości 3 807,33 zł), pozwana dokonał spłat w łącznej kwocie 10 110,45zł , które powinny być w całości zaliczone na poczet spłaty kapitału kredytu. W konsekwencji do zapłaty przez pozwaną na rzecz powoda pozostała kwota 15 274,88 zł. Rozstrzygając o żądaniu pozwu co do zasądzenia od dochodzonej przez powoda kwoty odsetek umownych za opóźnienie Sąd miał na względzie, iż zgodnie z treścią art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (art. 481 §2 kc). Wysokość odsetek umownych, o których zasądzenie wnosił powód, wynika z łączącej strony umowy pożyczki – §7 i nie przekracza odsetek maksymalnych. Zgodnie z treścią art. 347 kpc po ponownym rozpoznaniu sprawy ( po wniesieniu sprzeciwu od wyroku zaocznego ) sąd wydaje wyrok, którym wyrok zaoczny w całości lub części utrzymuje w mocy albo uchyla go i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też pozew odrzuca lub postępowanie umarza. W konsekwencji dokonanych ustaleń i powyższych rozważań Sąd po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego przez pozwaną utrzymał Wyrok Zaoczny Sądu Rejonowego w Kętrzynie z dnia 25 września 2020 r. w sprawie I C 597/20 w części : - co do wskazanego w punkcie I obowiązku zapłaty przez pozwaną E. K. na rzecz powoda (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwoty 15 274,88 z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie za okres od dnia 15.05.2020 r. do dnia zapłaty - co do wskazanego w pkt II obowiązku zapłaty przez pozwaną E. K. na rzecz powoda (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwoty 766,37 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu. W pozostałej części Wyrok Zaoczny Sądu Rejonowego w Kętrzynie z dnia 25 września 2020r. w sprawie I C 597/20 Sąd uchylił i powództwo oddalił. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc , stosunkowo jej rozdzielając . Na koszty powoda składały się : opłata od pozwu w kwocie 1446 zł, koszty poświadczenia przez notariusza 4,92 zł , opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł , łącznie koszty powoda wyniosły 1 450,92 zł . Powód przegrał proces w 47,18 % , wobec czego pozwana jest zobowiązaną do zwrotu powodowi kwoty 766,37 zł tytułem zwrotu części poniesionych przez niego kosztów procesu. Sąd stosownie do treści art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych obciążył powoda częścią nieuiszczonych kosztów sądowych związanych z opiniami biegłych . Koszty te łącznie wyniosły 1183 zł , powód przegrał proces w 47,18 % , powinien zatem ponieść nieuiszczone koszty sądowe w kwocie 558,32 zł. O zwrocie powodowi kwoty 352 zł tytułem nienależnie pobranej opłaty od pozwu Sąd orzekł na podstawie art. 84 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd na podstawie art. 102 kpc w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie obciążył pozwanej obowiązkiem zwrotu kosztów sądowych w części , w jakiej nie została zwolniona, z uwagi na jej trudną sytuację materialną. Sąd przyznał radcy prawnemu H. K. od Skarbu Państwa kwotę 4 428 zł , w tym kwotę 828 (osiemset dwadzieścia osiem) zł podatku VAT , tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu pozwanej E. K. na podstawie art. 22 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych oraz § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych uznając , iż brak jest podstaw do różnicowania wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu i wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego przez stronę . Stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie jak też nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniał zwiększenia wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.