k.c.), lub też zapewnić mu dostęp do rzeczy dla sprawdzenia jej stanu i potwierdzenia wady, jeżeli jej dostarczenie jest niemożliwe (art.
J.R. Antoniuk , w: Ustawa (red. B. Kaczmarek-Templin, P. Stec, D. Szostek), s. 428). Zgodnie z dyspozycją art. 560 §4 k.c. kupujący nie może odstąpić od umowy, jeżeli wada jest nieistotna. Oceny istotności wady rzeczy sprzedanej dokonywana powinna być na podstawie treści umowy, a w szczególności przez odwołanie się do usprawiedliwionych oczekiwań kupującego w stosunku do przedmiotu umowy. Tym samym oceny wady w rozumieniu przepisów o rękojmi przy sprzedaży należy dokonywać z punktu widzenia kupującego, a nie przydatności rzeczy do zwykłego użytku. To oczekiwania nabywcy związane z funkcjonowaniem rzeczy mają tutaj podstawowe znaczenie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 listopada 2019 roku, sygn. akt I ACa 730/18, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2004 roku, sygn. akt II CK 388/04). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że zakupiony przez Powodów pojazd posiadał istotną wadę fizyczną, która uniemożliwiała jego użytkowanie. W związku z powyższym strona powodowa mogła odstąpić od umowy na podstawie art. 560 § 1 k.c. Oświadczenie powinno wskazać wadę, jaką rzecz jest dotknięta i na gruncie niniejszej sprawy w jego treści zamieszczono informację o wadach polegających na złej pracy silnika, trudnym rozruchu i dymieniu z układu wydechowego, co wynikało z niesprawności cylindrów i powodowało brak możliwości korzystania z pojazdu. Strona powodowa skutecznie, w sposób wyraźny i nie budzący wątpliwości złożyła, w formie pisemnej, oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży. W związku z tym, strony były zobowiązane do zwrotu wzajemnych świadczeń, wynikających z umowy: Powodowie mieli obowiązek zwrotu rzeczy sprzedanej, a Pozwany zwrotu zapłaconej ceny sprzedaży. Odstąpienie przez kupującego od umowy sprzedaży rzeczy ruchomej ze względu na wady (art. 560 § 1 k.c.) powoduje przejście jej własności z powrotem na sprzedającego oraz wygaśnięcie udzielonej gwarancji jakości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26.11.1997 r., sygn. II CKN 458/97). W głosie do protokołu rozprawy z 21 kwietnia 2023 roku strona pozwana podniosła, że uwzględnienie roszczenia Powodów w sytuacji, gdy dysponują nadal pojazdem Pozwanego, doprowadziłaby do ich bezpodstawnego wzbogacenia kosztem M. U., bo nadal nie wywiązali się ze zobowiązania dostarczenia rzeczy sprzedającemu, w myśl art.
Pomijając w tym miejscu fakt, że powyższy zarzut został podniesiony przez pełnomocnika pozwanego już po zamknięciu rozprawy, to nie mógł odnieść spodziewanego przez Pozwanego skutku jako niezasadny. Sąd w niniejszym składzie zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 16.09.201 r. (V ACa 97/18), że „Wprawdzie samodzielne roszczenia o zwrot przedmiotu świadczenia służące każdej ze stron umowy, muszą być jednak spełnione jednocześnie jedynie wtedy, gdy strona przeciwna zgłosi zarzut zatrzymania z art. 496 k.c. Ta regulacja służąca ochronie praw osoby zobowiązanej do zwrotu świadczenia przed zachowaniem drugiej strony, która mimo obowiązku nie oferuje zwrotu świadczenia wzajemnego, jest dodatkowym argumentem przeciwko tezie o konieczności jednoczesnego spełnienia świadczeń w sytuacji określonej w art. 494 k.c. Nastąpi to bowiem tylko wtedy, gdy taki zarzut zostanie podniesiony. Jeżeli natomiast nie, każda ze stron może samodzielnie i niezależnie realizować przysługujące jej z mocy art. 494 k.c. żądanie zwrotu”. Skoro Pozwany nie skorzystał z zarzutu zatrzymania, to roszczenie Powodów o zapłatę, po udowodnieniu jego zasadności, podlegało uwzględnieniu bez względu na to, czy zaoferowali oni Pozwanemu zwrot świadczenia wzajemnego. Podsumowując: roszczenie Powodów o zwrot ceny samochodu, wobec skutecznego odstąpienia przez nich od umowy, okazało się zasadne i podlegało uwzględnieniu. Dlatego Sąd uwzględnił powództwo co do kwoty 17 200 złotych. Nie było jednak podstaw do zasądzenia tej kwoty na ich rzecz solidarnie. Zobowiązanie jest solidarne, jeśli wynika to z ustawy lub czynności prawnej (art. 369 k.c.). Pojazd został nabyty zarówno przez A. C. jak i D. C., zatem stali się jego współwłaścicielami. Z mocy prawa w chwili nabycia pojazdu powstała współwłasność, a z art. 197 k.c. wynika domniemanie, że udziały współwłaścicieli są równe. Zatem zwrot ceny powinien nastąpić na ich rzecz w równych częściach. Z tego względu kwota 17 200 złotych została zasądzona na rzecz każdego z Powodów po połowie. O odsetkach Sąd orzekł w oparciu o art. 481 § 1 i § 2 k.c. Powodowie wezwali Pozwanego do zwrotu ceny w terminie 7 dni. Wezwanie Pozwany otrzymał 11 września 2019 roku, dlatego Sąd w pkt 1 wyroku zasądził odsetki zgodnie z żądaniem pozwu. Niniejszym pozwem strona powodowa dochodziła również zapłaty kwoty 364 złotych tytułem kosztów przerejestrowania pojazdu, zamówienia części zamiennych oraz kosztu dojazdu wadliwym pojazdem do miejsca zamieszkania Powoda. W tym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako nieudowodnione. Wskazać należy, że zarówno Powodowie – pomimo spoczywającego na nich ciężarze dowodu – nie przedstawili żadnych dowodów dla udowodnienia tego roszczenia. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c., zgodnie z którym Sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Strona powodowa poniosła koszty, na które złożyła się opłata sądowa od pozwu w wysokości 1000 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika dla strony powodowej w wysokości 3600 zł, ustalone w oparciu o treść §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. z dnia 3 stycznia 2018 roku Dz.U. z 2018 roku, poz.265), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, a także druga opłata w związku z substytucją w wysokości 17 zł oraz 1349,57 zł wykorzystanej zaliczki na wynagrodzenie biegłego . Łącznie koszty te wyniosły 5983,57 zł i taką też kwotę Sąd zasądził zatem od Pozwanego na rzecz Powodów tytułem zwrotu kosztów procesu, dzieląc ją po połowie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.