(1)nie przedstawił. Sąd zwrócił uwagę na stosunkowo krótki okres zwolnienia lekarskiego, który nie potwierdza długotrwałości schorzenia, ani nie uzasadnia twierdzenia Pozwanego o pogorszeniu stanu zdrowia. W sprawie zostały wyznaczone dwa terminy rozprawy. Na żaden Pozwany się nie stawił, przy czym aktywnie brał udział w postępowaniu składając pisma przygotowawcze i wnioski dowodowe. Postanowieniem z 18 maja 2022 roku Sąd, na podstawie art 235 2 § 1 pkt. 2 i 3 k.p.c. pominął dowód z zeznań Pozwanego na okoliczności sprecyzowane w sprzeciwie od nakazu zapłaty, po części jako nieprzydatny do wykazania faktów istotnych dla rozstrzygnięcia (faktu istnienia lub nieistnienia uchwał Wspólnoty, wymiaru opłat), po części jako zgłoszony dla udowodnienia okoliczności nieistnych dla rozstrzygnięcia sprawy (np. brak wydatkowania przez Powódkę kwot na utrzymanie części nieruchomości, z której korzysta wyłącznie Pozwany). Pozwany w piśmie z 9.03.2022 r. cofnął wniosek o rozłożenie świadczenia na raty, nie było więc potrzeby przesłuchania go na okoliczności uzasadniające ten wniosek. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. Podstawę roszczenia Powódki stanowi przepis art. 13 ust. 1 w zw. z art. 12, 14 i 15 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 t.j.), zgodnie z którym właściciel jest zobowiązany do ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem lokalu oraz powinien partycypować w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Natomiast, stosownie do treści art. 14 pkt. 1 ustawy, na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności wydatki na remonty i bieżącą konserwację. Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca. Opłaty uiszczane przez właścicieli poszczególnych lokali dzielą się na opłaty związane z kosztami zarządu nieruchomością wspólną (art. 14 ustawy o własności lokali) i koszty związane z utrzymaniem własnego lokalu członka wspólnoty (art. 13 ust. 1 wskazanej ustawy). Opłatami z tego ostatniego tytułu są m.in. opłaty za media zużywane w poszczególnych lokalach. Zgodnie z art. 14 cytowanej ustawy, na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności: wydatki na remonty i bieżącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. Jak wynika z przepisu art. 3 ust. 1 ustawy właścicielowi samodzielnego lokalu mieszkalnego przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 ustawy). Stosownie do treści art. 12 ustawy właściciel lokalu ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem. Pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej utrzymaniem, a w części przekraczającej te potrzeby przypadają właścicielom lokali w stosunku do ich udziałów. W takim samym stosunku właściciele lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nieznajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach. Przepisy art. 12- 14 ustawy o własności lokali są obligatoryjne i żaden z członków wspólnoty nie może mieć określonych tych kosztów w niższej wysokości ani być zwolniony z ich ponoszenia. Przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Uchwała podjęta w sprawie obniżenia kosztów zarządu dla jednego z lokali będzie nieważna jako sprzeczna z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa (art. 12-14 ustawy w zw. z art. 58 § 1 k.c.). Nie ma bowiem przepisów dopuszczających różnicowanie stawek dla lokali mieszkalnych. Jedynie w przypadku określonym w art. 12 ust. 3 ustawy o własności lokali uchwała właścicieli lokali może ustalić zwiększenie obciążenia z tego tytułu właścicieli lokali użytkowych, jeżeli uzasadnia to sposób korzystania z tych lokali. Powołany przepis pozwala na zwiększenie obciążeń właścicieli lokali użytkowych w ponoszeniu kosztów związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Nie ma natomiast przepisu dopuszczającego różnicowanie stawek dla lokali mieszkalnych. Wykładnia bezwzględnie obowiązującego art. 12 ust. 3 ustawy o własności lokali sprzeciwia się przyjęciu, iż dopuszczalnym jest, aby zaliczka na koszty utrzymania części wspólnej lokalu użytkowego ustalona była w kwocie niższej niż zaliczka na koszty utrzymania części wspólnej lokalu mieszkalnego. Przepis ten stanowi, iż uchwała właścicieli może jedynie ustalić zwiększenie obciążenia właścicieli lokali użytkowych z tytułu utrzymania nieruchomości wspólnej, jeżeli uzasadnia to sposób korzystania z tych lokali. Stąd też, a contrario, jedyną możliwością różnicowania opłat z tytułu utrzymania części wspólnej nieruchomości może być jedynie zwiększenie opłat pobieranych od właścicieli lokali użytkowych (w tym garażu). Przepisy nie uzależniają wysokości zaliczek od stopnia korzystania z nieruchomości wspólnej. Z samej konstrukcji prawa odrębnej własności lokali wynika, że współwłasność w częściach wspólnych ma charakter przymusowy, wobec czego nie ostał się zarzut Pozwanego, że jego lokal położony jest w sposób uniemożliwiający korzystanie przez niego z części wspólnych. Konstrukcja współwłasności przymusowej, polegająca na tym, iż właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu, dlatego nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębność lokali, ani uchylać się od utrzymywania części wspólnych. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie zgodnie z treścią art. 6 k.c., to na Powódce spoczywał ciężar udowodnienia pokrywania przez siebie kosztów utrzymania oraz zaliczki na fundusz remontowy i kosztów zarządu. Zgodnie z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym w niniejszej sprawie strona powodowa przedstawiła faktury oraz historię potwierdzeń przelewów na potwierdzenie wysokości ponoszonych przez Wspólnotę Mieszkaniową kosztów z zakresu ogrzewania, wody i kanalizacji. Strona powodowa przedstawiła także uchwały nr: (...) (...); (...); (...); (...); (...); (...) i (...) z których wynikają zarówno koszty zarządu, jak i zaliczki na fundusz remontowy. Ponadto, strona powodowa przedstawiła wyliczenia zaległości w opłatach za media i koszty zarządu przedmiotowego lokalu oraz dokładne wyliczenie odsetek. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu strona powodowa wykazała w sposób prawidłowy zarówno wysokość jak i zasadność swojego roszczenia. Pozwany poniósł zarzut przedawnienia części roszczenia głównego (tj. kwoty 1162,32 zł). W ocenie Sądu jednak, dany zarzut jest bezzasadny. Kwoty obciążające właścicieli, odpowiadające kosztom zarządu już rzeczywiście poniesionym, nie mają charakteru świadczeń okresowych, zatem roszczenie o ich zapłatę podlega ogólnemu terminowi przedawnienia, wynoszącemu obecnie, stosownie do art. 118 k.c. lat sześć. Wskazać należy również, że strona powodowa domagała się w niniejszej sprawie należności za okres od 1 stycznia 2018 roku do 17 maja 2019 roku. Biorąc pod uwagę datę wniesienia powództwa (8 stycznia 2021 rok) oraz powyższe rozważania prawne, stwierdzić należy, że dochodzone przez powódkę roszczenie nie było przedawnione ani w całości ani w części. Strona pozwana podniosła ponadto zarzut nieistnienia uchwał będących podstawą roszczenia, a w szczególności uchwał nr: (...) (...); (...); (...); (...)i (...). Pozwany podniósł, że strona powodowa nie wykazała, kto głosował za danymi uchwałami, oraz że dane uchwały zostały podjęte większością głosów. Ten zarzut, w ocenie Sądu, nie podlegał uwzględnieniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z prawomocnym Wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi (sygn. akt II C 63/18) uchwała nr 4/2017 została uchwalona w sposób prawidłowy. Po drugie, Powódka złożyła do akt sprawy zarówno przedmiotowe uchwały, jak i protokoły głosowania oraz karty do głosowania. Z przedłożonych dokumentów wynika, że wszystkie uchwały zostały podjęte większością głosów. Na marginesie wskazać należy również, że pozwany G. R.

(1)brał udział tylko w jednym głosowaniu, w którym zakwestionował uchwałę z dnia 22 marca 2017 roku (nr (...)), w której przyjęto plan gospodarczy i ustalono wysokość zaliczki na koszty wspólne w wysokości 2,93 zł/m

(2)jako obowiązującą od dnia 1 kwietnia 2017 roku do czasu podjęcia kolejnej uchwały. Pozwany podniósł ponadto zarzut nadużycia prawa przez Wspólnotę Mieszkaniową w zakresie dochodzonych przez nią roszczeń z zakresu funduszu remontowego i zaliczki na koszt zarządu. Pozwany wskazywał, że Wspólnota Mieszkaniowa nie realizuje żadnych nakładów i inwestycji, na części nieruchomości, w której znajduje się lokal nr (...), oraz że przeprowadzał prace remontowe na swojej części nieruchomości. Zdaniem sądu, również dany zarzut jest niezasadny. W przypadku zarzutu nadużycia praw należy mieć na względzie dwie zasadnicze okoliczności, a mianowicie, że domniemywa się, iż osoba korzystająca ze swego prawa czyni to w sposób zgodny z zasadami współżycia społecznego oraz, że odwołanie się zwłaszcza ogólnikowo do klauzul generalnych przewidzianych w art. 5 k.c. nie może podważać pośrednio mocy obowiązujących przepisów prawnych. Zasady współżycia społecznego w rozumieniu art. 5 k.c. są bowiem pojęciem pozostającym w nierozłącznym związku z całokształtem okoliczności danej sprawy i w takim całościowym ujęciu wyznaczają podstawy, granice i kierunki jej rozstrzygnięcia w wyjątkowych sytuacjach, które przepis ten ma na względzie. Na treść zasad współżycia społecznego składają się elementy etyczne i socjologiczne kształtowane przez oceny moralne i społeczne stanowiące uzupełnienie porządku prawnego. Ciężar dowodu istnienia okoliczności faktycznych uzasadniających zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego spoczywa na tym, kto ten zarzut podnosi. W niniejszej sprawie to na pozwanym spoczywał dany ciężar, i w ocenie Sądu nie wskazał żadnej konkretnej zasady współżycia społecznego, której naruszenie miałoby stanowić dochodzenie przez Powódkę przysługujących jej na mocy przepisów ustawy o własności lokali roszczeń ani nie wykazał, że taka zasada występuje w powszechnie akceptowanym w społeczeństwie systemie wartości, zasad etycznych i uczciwego postępowania, ani że określone zachowanie Powódki można zakwalifikować, jako nadużycie prawa nie zasługujące na poparcie z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Żądanie przez Powódkę zapłaty przez Pozwanego nieuiszczonych zaliczek, do których zapłaty Pozwany był zobligowany w świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o własności lokali, jest w istocie wykonywaniem przysługującego Powódce jako wierzycielowi uprawnienia do żądania spełnienia świadczenia. Nie sposób przyjąć, aby takie postępowanie jej stanowiło nadużycie prawa podmiotowego. Na uwagę zasługuje przy tym okoliczność, iż odmienna ocena zachowania strony powodowej prowadziłaby pośrednio do podważenia mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawnych (ustawy o własności lokali oraz ustawy o dodatkach mieszkaniowych), a jak wskazano powyżej jest to niedopuszczalne na gruncie art.5 k.c. Na marginesie należy również wskazać, że zarzuty Pozwanego w niniejszej sprawie sprowadzały się do negowania zasadności stosowania przepisów, na podstawie których powstał obowiązek pozwanego uiszczania należności za lokal na rzecz powódki. Jednakże, cytowane powyżej przepisy obowiązują i obowiązywały w dacie wnoszenia pozwu, a Sąd jest nimi związany. Reasumując, w ocenie Sądu żądanie przez powódkę kwoty 31 931,57 zł tytułem zaległych opłat za media i koszty zarządu podlega uwzględnieniu, o czym Sąd rozstrzygnął w lit. a wyroku. O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu to jest od dnia wytoczenia powództwa (8 stycznia 2021 rok) na podstawie art. 481 § 1 k.c. zgodnie z którym w razie, gdy dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek z czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. O kosztach procesu Sądu orzekł w lit. b wyroku na podstawie przepisu art. 98 § 1 i 3 k.p.c. statuującego zasadę odpowiedzialności stron za wynik procesu. Strona powodowa wygrała proces w całości, a zatem należy się jej od strony pozwanej zwrot kosztów procesu w pełnej wysokości, tj. w kwocie 5 214 złotych, na którą złożyły się następujące należności: 1597 złotych tytułem opłaty sądowej, 3600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.