tj. o czyn z art.
2. w dniu 01 października 2013 r. w J. woj. (...) kierował samochodem m-ki S. (...) o nr rej (...) po drodze publicznej wbrew wymierzonego na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze uprawomocnionego w dniu 2012.06.30 sygn. akt II K 633/12 w związku ze skazaniem o przestępstwo z art.
i za to na podstawie art.
wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego, środek karny w postaci zakazu prowadzenia w ruchu lądowym wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 /pięciu/ lat; III. uznaje oskarżonego A. P.
wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 633/12 z dnia 22 czerwca 2012 roku na karę 100 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu wysokości jednej stawki na kwotę 10 złotych każda. Orzeczono mocą tegoż wyroku wobec oskarżonego min. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 633/12 z dnia 22 czerwca 2012 roku k . 15, karta karna k. 17, Oskarżony jest kawalerem, mieszkającym z rodzicami dotkniętymi chorobami wieku starczego. Pracuje w firmie (...) w B. na stanowisku elektromontera osiągając miesięczny dochód wysokości 1600 – 1700 złotych. Posiada liczne zobowiązania kredytowe. Co miesiąc spłaca około 150 złotych. Pozostała kwotę przeznacza na żywność, a zatem przyjąć należy iż utrzymują go głownie rodzice otrzymujący emerytury. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 32, wywiad środowiskowy k. 36-37, W postępowaniu przed Sądem oskarżony A. P.
Oskarżony swoim działaniem naruszył dobra prawne, które ze względu na obserwowany od wielu lat poważny wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu ze strony nietrzeźwych kierujących są szczególnie chronione. Wyższy niż znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego wynikał z zagrożenia, jakie oskarżony powodował, uczestnicząc w ruchu drogowym. Na wymiar kary oskarżonemu wpływ miał stosunkowo wysoki stan nietrzeźwości, w jakim znajdował się, tj. 0,70 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Stan nietrzeźwości oskarżonego należało ocenić jako znaczny, bowiem w wyniku badania urządzeniem alcosensor ustalono wynik zawartości alkoholu w 1 l wydychanego powietrza, który trzykrotnie przekraczał ustawowy próg stężenia (0,25 mg/l) alkoholu, określony w przepisie ustawy jako znamię czynu zabronionego, opisanego w art.
Za istotne okoliczności łagodzące, świadczące o zrozumieniu przez oskarżonego naganności swego postępowania, Sąd uznał przyznanie się oskarżonego do winy złożenie szczerych wyjaśnień, skruchę, chęć podania się leczeniu. Biorąc pod uwagę dyrektywy wymiaru kary, określone w art. 53 k.k., a więc stopień zawinienia oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynów, sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa, Sąd uznał za zasadne wymierzenie oskarżonemu, przy zastosowaniu zasady częściowej absorpcji kary łącznej 7 miesięcy pozbawienia wolności. Pomimo faktu, że oskarżony był karany za czyn z art.
Sąd uznał, że okoliczności niniejszej sprawy pozwalają wnioskować, iż oskarżony zrozumiał naganność swojego postępowania i czyny będące przedmiotem niniejszego postępowania będą jedynie ostatnim incydentem w jego życiu. Stąd też w ocenie Sądu, mimo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, cele kary zostaną wobec niego osiągnięte, a w szczególności nie popełni on ponownie przestępstwa. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 69 §1 k.k. i art. 70 §1 pkt 1 k.k., Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na maksymalny okres 5 lat próby. Tak ustalony okres próby będzie odpowiednim, aby zweryfikować pozytywną prognozę kryminologiczną postawioną wobec oskarżonego. Aby kontrolować zachowanie oskarżonego Sąd oddał go w okresie próby pod dozór kuratora. Kurator również pomoże oskarżonemu w realizacji podjęcia leczenia. W toku procesu oskarżony wyraził wole leczenia z nałogu, który był jego zdaniem przyczyną problemów zarówno z karnych jak i finansowych. Z tych też powodów, mając na uwadze, że oskarżonego należy najpierw leczyć a dopiero później karać ewentualnie orzekając karę izolacyjną, zasadnym było zobowiązanie oskarżonego do poddania się leczeniu odwykowemu oraz zobowiązanie go do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. Stosownie do treści art. 42 § 2 k.k. w przypadku popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w stanie nietrzeźwości, obligatoryjne jest orzeczenie przez Sąd środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Sąd, mając na względzie stan nietrzeźwości oskarżonego, tj. 0,70 mg/l, oraz wynikający z tego stopień zagrożenia dla ruchu drogowego, jaki stworzył on jako kierujący samochodem, niedostosowanie się do orzeczonego zakazu Sądu, uznał orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat za adekwatne dla osiągnięcia wobec oskarżonego posiadającego problem z nadużywaniem alkoholu, celów kary. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności, w ocenie Sądu, prowadzenie jakichkolwiek pojazdów mechanicznych przez oskarżonego zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, zdaniem Sądu, zrealizuje cele prewencji ogólnej, albowiem jego wymiar i znaczna dolegliwość z pewnością nie pozostaną bez wpływu na innych kierujących, a nadto pozwolą oskarżonemu dojrzeć i przemyśleć konsekwencje czynów, zanim ponownie wróci na drogę jako uprawniony uczestnik ruchu. Stosownie do treści art. 49 § 2 k.k. Sąd zastosował wobec oskarżonego, w związku popełnionym czynem z art.
k.k., środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz instytucji, do której zadań należy świadczenie pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych, tj. Fundacji Pomocy (...) w Wypadkach Samochodowych (...) w J.. Określając wymiar świadczenia Sąd kierował się zarówno względami społecznego oddziaływania kary, jak też miał na uwadze sytuację majątkową oskarżonego, który będzie zmuszony podjąć się pracy dorywczej aby uregulować należność. W przypadku osób uzależnionych działanie ma charakter terapeutyczny. Ponadto Sąd zobowiązał oskarżonego posiadającego stałe zatrudnienie do jego kontynuowania. W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie o karze oraz środkach karnych uświadomi oskarżonemu naganność jego czynów i zapobiegnie ponownemu popełnieniu przestępstw. Orzeczona wobec oskarżonego kara oraz środki karne, zdaniem Sądu, uświadomią oskarżonemu konieczność przestrzegania obowiązujących zasad poruszania się po drogach publicznych. Natomiast w zakresie prewencji generalnej, rozstrzygnięcia te zaspokoją społeczne poczucie sprawiedliwości i będą pozytywnie kształtowały świadomość prawną społeczeństwa. Przekonają wszystkich uczestników ruchu drogowego o potrzebie bezwzględnego podporządkowania się ustanowionym zasadom. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzając je od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa, w tym na podstawie ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę w wysokości 180 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.