Sygn. akt II K 241/14 WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Polikowska Protoko

§ 4k.k.

popełniony w nocy z 5/6 lipca 2013 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którym orzeczono kare łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat; 2. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie II K 1606/13 za występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 10 sierpni 2013 r. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek z art.

§ 4k.k.

popełniony w dniu 10 sierpnia 2013 r. na kare 5 miesięcy pozbawienia wolności, którym orzeczono kare łączną 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat, I. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy skazanemu G. S. kary orzeczone wyrokami opisanymi w pkt. 1 i 2 części wstępnej wyroku i wymierza mu karę łączną 1 /jednego/ roku i 10 /dziesięciu/ miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza skazanemu G. S. okresy kar już odbytych w sprawach objętych wyrokiem łącznym tj. II K 1410/13 i II K 1606/13 Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze; III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 90 § 2 k.k. łączy skazanemu G. S. środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczone wyrokami opisanymi w pkt. 1 i 2 części wstępnej wyroku i wymierza mu łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 /czterech/ lat; IV. na podstawie art. 63 § 2 k.k. na poczet orzeczonego łącznego środka karnego zalicza skazanemu G. S. wykonane okresy środków karnych w sprawach opisanych w pkt 1 i 2 części wstępnej wyroku, objętych wyrokiem łącznym; V. na podstawie art. 29 ust. 1 Ustawy prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. kwotę 120 zł plus 27,60 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej skazanemu obrony z urzędu; VI. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia skazanego G. S. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sygn. akt II K 241/14 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: G. S. urodzony (...) był skazany prawomocnymi: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie II K 1410/13 za występek z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w nocy z 5/6 lipca 2013 r. na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek z art.

§ 4k.k.

popełniony w nocy z 5/6 lipca 2013 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którym orzeczono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat; - wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie II K 1606/13 za występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 10 sierpni 2013 r. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek z art.

§ 4k.k.

popełniony w dniu 10 sierpnia 2013 r. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, którym orzeczono karę łączną 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Dowód: - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie II K 1410/13 k. 7, - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie II K 1606/13 k. 14, Skazany G. S. rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności dnia 03 marca 2013 r. w Areszcie Śledczym w J.. Zachowanie skazanego w okresie odbywania kary jest poprawne. Skazany nie sprawia większych problemów wychowawczych, postrzegany jest jako osoba spokojna jednakże niezbyt lubiana. Utrzymuje kontakt z osadzonymi o pozytywnym zachowaniu. Stosunki ze współosadzonymi stara się układać prawidłowo. W stosunku do przełożonych jest regulaminowy i taktowny. Został jeden raz wyróżniony nagrodą za dobre zachowanie. Sporządzono jeden wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej za otrzymanie w liście niedozwolonych artykułów. Odstąpiono od wymierzania kary poprzestając na przeprowadzeniu rozmowy ostrzegawczej. G. S. nie korzystał ze zwolnień na opuszczenia zakładu karnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 7 i 8 k.k.w. Nie jest zatrudniony odpłatnie z uwagi na brak wolnych miejsc pracy. Czas wolny spędza na oglądaniu telewizji, grach stolikowych, czytaniu prasy oraz zajęciach własnych. Angażuje się w prace społeczne na rzecz utrzymania pawilonu mieszkalnego. Karę pozbawienia wolności odbywa w systemie zwykłym, nie jest zainteresowany jego zmianą. Identyfikuje się grupą skazanych nie uczestniczących w podkulturze przestępczej. Nie przejawia zachowań agresywnych, nie stosowano wobec niego środków przymusu bezpośredniego, nie był uczestnikiem zdarzeń nadzwyczajnych, nie dokonywał aktów samoagresji. W warunkach izolacji penitencjarnej funkcjonuje prawidłowo. W takim też stopniu dba o swój wygląd zewnętrzny oraz o porządek w miejscu zakwaterowania. W rozmowach jest krytyczny wobec popełnionych czynów. Kontakty zewnętrzne w postaci widzeń i korespondencji utrzymuje z matką. Dowód: - opinia o skazanym G. S. k. 22, Sąd zważył, co następuje: Stosownie do art. 569 § 1 k.p.k. wyrok łączny wydawany jest w przypadku zachodzenia warunków do orzeczenia kary łącznej. Sąd wydaje wyrok łączny z urzędu lub na wniosek skazanego albo prokuratora. W razie istnienia warunków do wydania wyroku łącznego jego wydanie jest obligatoryjne. W zakresie postępowania o wydanie wyroku łącznego nie obowiązuje zasada skargowości i Sąd obowiązany jest wydać wyrok łączny obejmujący także prawomocne orzeczenia nie wskazane we wniosku skazanego, o ile spełnione są przesłanki z art. 85 k.k. Stosownie zaś do treści art. 85 k.k. Sąd orzeka karę łączną, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju, albo inne podlegające łączeniu. Potrzeba wydania wyroku łącznego zachodzi wówczas, gdy sprawca przed datą pierwszego wyroku skazującego popełnił wiele przestępstw, ale z różnych przyczyn, nie został za nie skazany jednym wyrokiem, lecz wieloma wyrokami. Rodzi to konieczność w wyroku łącznym takiego łączenia kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa, jak miałoby to miejsce, gdyby sprawy o te przestępstwa były rozpoznawane w jednym postępowaniu, a więc łączenia je w taki sposób, w jaki zostałyby połączone w pierwszym wyroku skazującym. Oznacza to, że granicą wyznaczającą możliwość łączenia kar w wyroku łącznym jest data wydania pierwszego wyroku skazującego. Przestępstwa popełnione po tej dacie mogą tworzyć odrębny zbieg, skutkujący orzeczeniem odrębnej kary łącznej. Kara łączna w wyroku łącznym nie może stwarzać większej dolegliwości od tej, jaka wyniknęłaby z kolejnego wykonania zapadłych przeciwko skazanemu wyroków podlegających połączeniu. Mając na względzie powyższe Sąd ustalił, że możliwe jest połączenie skazanemu G. S. kar pozbawienia wolności orzeczonych: wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie II K 1410/13, którym za występek z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w nocy z 5/6 lipca 2013 r. orzeczono karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz za występek z art.

§ 4k.k.

popełniony w nocy z 5/6 lipca 2013 r. orzeczono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary pozbawienia wolności połączono i orzeczono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie II K 1606/13, którym za występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 10 sierpnia 2013 r. orzeczono karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, za występek z art.

§ 4k.k.

popełniony w dniu 10 sierpnia 2013 r. orzeczono karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary pozbawienia wolności połączono i orzeczono karę łączną 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Występki, za które G. S. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie II K 1606/13, zostały popełnione w dniu 10 sierpnia 2013 r., a więc przed wydaniem przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyroku z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie II K 1410/

1. Ustalając wysokość kary łącznej Sąd miał na względzie dyrektywy z art. 86 § 1 k.k., zgodnie z którymi Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności. Przepis art. 86 § 1 k.k. wyznacza bowiem granice wymiaru kary łącznej, obowiązujące przy wydaniu wyroku łącznego. Kara łączna nie może być niższa od najwyższej z wymierzonych kar (granica dolna), nie może być też wyższa od sumy kar wymierzonych za poszczególne zbiegające się przestępstwa (granica górna). Sąd, mając na względzie powyższe, był władny wymierzyć skazanemu G. S. za zbieg przestępstw, za które wymierzono mu kary pozbawienia wolności wyrokami: Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie II K 1410/13 i Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie II K 1606/13 karę łączną pozbawienia wolności w granicach od 1 roku i 6 miesięcy do 2 lat i 3 miesięcy. Sąd ustalił także, iż możliwe jest połączenie środków karnych w postaci zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczonych wyrokami: Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie II K 1410/13 i Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie II K 1606/
2. Zgodnie bowiem z art. 90 § 2 k.k. w razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa pozbawienia praw publicznych, zakazów lub obowiązku tego samego rodzaju, sąd stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej. Sąd był władny wymierzyć skazanemu G. S. łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym w wymiarze od 3 lat do 5 lat. Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r. II AKa 10/12 KZS 2012/3/41 wyraził pogląd, iż kara łączna orzekana w wyroku łącznym jest swojego rodzaju podsumowaniem działalności przestępczej skazanego w okresie czasu objętego skazaniami za przestępstwa pozostające w realnym zbiegu. Wymierzając karę łączną, stosuje się zwykłe dyrektywy karania: słuszności i celowości, wyrażone przez związek podmiotowo - przedmiotowy i czasowy zachodzący między poszczególnymi przestępstwami. O granicach kary łącznej decyduje ścisłość tego związku, więc stopień związku przedmiotowego i podmiotowego zbiegających się realnie przestępstw. W aspekcie przedmiotowym związek przestępstw wyrażają kryteria przedmiotowe poszczególnych czynów jak tożsamość pokrzywdzonych, rodzaj naruszonych dóbr prawnych, sposób działania sprawcy, bliskość czasowa poszczególnych przestępstw itd. W aspekcie podmiotowym chodzi o motywy bądź pobudki, jakimi kierował się sprawca, podobieństwo rodzajów winy, zamiarów itd. Wymierzając zatem skazanemu G. S. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy Sąd miał na uwadze związek przedmiotowy oraz czasowy pomiędzy poszczególnymi czynami. Były to występki popełnione z winy umyślnej, godzące w różne dobra chronione prawem - z art. 279 § 1 k.k., z art. 278 § 1 k.k. oraz z art.

§ 4

k.k., zostały popełnione w niedalekim odstępie czasowym – w ciągu niespełna miesiąca. Sąd uwzględnił także opinię o skazanym zastępcy dyrektora Zakładu Karnego w Z.. Mając na uwadze powyższe, nie było podstaw do wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności ani przy zastosowaniu zasady kumulacji, ani przy zastosowaniu zasady absorpcji. Sąd wymierzył G. S. łączną karę pozbawienia wolności stosując zasadę asperacji. Nie znalazł Sad również podstaw do orzeczenia łącznego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przy zastosowaniu zasady kumulacji czy też absorpcji. Mając na uwadze, iż przestępstwa z art.

§ 4

k.k., z których popełnieniem związane było orzeczenie wobec skazanego środków karnych w postaci zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, popełnione zostały w niedalekim odstępie czasowym – w ciągu niespełna miesiąca oraz iż przesłanką stosowania tego środka karnego jest zagrożenie, które mógłby w przyszłości spowodować oskarżony, Sąd wymierzył skazanemu G. S. łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat. W ocenie Sądu kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy jak i orzeczony łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat będą wystarczające dla osiągnięcia zakładanych wobec skazanego celów kary zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej. Na podstawie art. 577 k.p.k. Sąd zaliczył skazanemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresy kar już odbytych w sprawach objętych wyrokiem łącznym tj. Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie II K 1410/13 i Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie II K 1606/

1. Na poczet orzeczonego łącznego środka karnego Sad zaliczył skazanemu G. S. wykonane okresy środków karnych w sprawach objętych wyrokiem łącznym: tj. Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie II K 1410/13 i Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie II K 1606/
2. W toku postępowania w niniejszej sprawie skazanemu został ustanowiony obrońca z urzędu w osobie adw. M. K.. Na rozprawie obrońca skazanego złożyła wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa na jej rzecz kosztów udzielonej skazanemu obrony z urzędu według norm wynikających z przepisów za udział w rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. i oświadczyła, iż koszty te nie zostały uiszczone. Z tego względu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. kwotę 120 zł plus 27,60 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej skazanemu obrony z urzędu. Zasądzona kwota wynika z § 14 ust 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z dnia 3 października 2002 r.) Sąd odstąpił od obciążania skazanego G. S. kosztami sądowymi związanymi z wydaniem wyroku łącznego, bowiem skazany przebywa w jednostce penitencjarnej, gdzie nie pozostaje w zatrudnieniu, nie posiada wartościowego majątku. Sąd doszedł do przekonania, iż uiszczenie tych kosztów przez skazanego byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Zaistniały więc przesłanki wskazane w art. 624 § 1 k.p.k.