Sygn. akt IV Ua 13/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 23 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Elblągu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Bożena Czarnota Sędziowie: SO Grażyna Borzestowska SO Renata Żywicka (spr.) Protokolant : st. sekr. sądowy Łukasz Szramke po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. w Elblągu na rozprawie sprawy z odwołania E. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. z dnia 22/05/2013r znak: 520400/CW70901/2013/ZAS z udziałem zainteresowanego K. S. o wysokość zasiłku chorobowego na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn. akt IV U 316/13 I. zmienia zaskarżony wyrok i oddala odwołanie, II. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz pozwanego kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrot kosztów procesu – kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą. Sygnatura akt IV Ua 13/14 UZASADNIENIE Ubezpieczona wniosła do Sądu Rejonowego w Elblągu odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. z dnia 22 maja 2013 r. znak: 520400/CW70901/2013/ZAS, przyznającej jej prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 18 kwietnia 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r. w obniżonej o 25% wysokości. Wnioskodawczyni w uzasadnieniu swojego stanowiska podniosła, że zaświadczenie lekarskie z dnia 10 kwietnia 2013 r. zostało dostarczone pracodawcy w dniu 11 kwietnia 2013 r. o godzinie 6.49 pod adres ul. (...) w O. przez jej syna, bowiem w dniu 10 kwietnia 2013 r. została przyjęta do szpitala. Nadto ubezpieczona wskazała, iż fakt doręczenie zwolnienia lekarskiego jej syn zarejestrował telefonem komórkowym. Z kolei pracownik pracodawcy zapewnił, że przekaże to zaświadczenie. W ocenie ubezpieczonej decyzja organu rentowego jest dla niej krzywdząca, gdyż w przekazaniu zwolnienia zawinił pracodawca. Wnioskodawczyni jednocześnie wskazała, iż w dniach 29 kwietnia 2013 r. oraz 17 maja 2013 r. była badana przez lekarzy orzeczników, a ci nie zakwestionowali zasadności udzielonych jej zaświadczeń o okresowej niezdolności do pracy. W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wniósł o jego oddalenie. ZUS w uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że zaskarżoną decyzją na podstawie art. 62 ust. 1 i 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz. 267 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą zasiłkową – przyznał ubezpieczonej prawo do zasiłku chorobowego w pomniejszonej o 25% wysokości za okres od dnia 18 kwietnia 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r. Nadto zaznaczono, iż z ustaleń organu rentowego wynikało, że ubezpieczona do dnia 27 grudnia 2012 r. podlegała do ubezpieczenia chorobowego z tytułu zatrudnienia u zainteresowanego K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Usługi (...) w O.. Kolejną wskazaną okolicznością pozostawał fakt, iż ubezpieczona od dnia 7 lutego 2013 r. była niezdolna do pracy. Pozwany organ rentowy także zaznaczył, iż przyznał ubezpieczonej zasiłek w obniżonej wysokości z uwagi na fakt, iż zaświadczenie o okresowej niezdolności do pracy ubezpieczonej za okres 11 – 30 kwietnia 2013 r. o serii i numerze (...) dostarczone zostało do ZUSu po upływie 7 dni od jego otrzymania. W ocenie organu rentowego to na ubezpieczonej spoczywał obowiązek przedłożenia zaświadczenia lekarskiego płatnikowi składek, którym w tym wypadku był ZUS, a nie pracodawca. Natomiast pobyt w szpitalu odwołującej nie stanowił przeszkody w dostarczeniu tego zaświadczenia lekarskiego pozwanemu w wyznaczonym terminie, gdyż termin ten upłynął dwa dni po wypisaniu jej ze szpitala. W odniesieniu do podnoszonego przez ubezpieczoną konfliktu z zainteresowanym organ rentowy wskazał, że mogła ona skorzystać z dyspozycji art. 63 ustawy zasiłkowej. Reasumując pozwany podał, iż jego zdaniem ubezpieczona nie wskazała żadnych okoliczności, które potwierdzałyby, że niedostarczenie zaświadczenia lekarskiego nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Zainteresowany K. S. nie zajął stanowiska w sprawie. Sąd Rejonowy w Elblągu wyrokiem z dnia 23 grudnia 2013r. zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego i przyznał ubezpieczonej E. K. prawo do zasiłku chorobowego w okresie od dnia 18 kwietnia 2013r. do dnia 30 kwietnia 2013r. w pełnej, nie pomniejszonej wysokości. Swoje rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy oparł na następujących ustaleniach i wnioskach: Ubezpieczona podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, w tym dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu zatrudnienia przez K. S., który prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Usługi (...) w O. przy ul. (...) . Działalność ta polegała na m.in. prowadzeniu sklepu w M.. Stosunek pracy wnioskodawczyni na stanowisku sprzedawcy trwał od dnia 27 grudnia 2012 r. do dnia 31 lipca 2013 r..Od dnia 7 lutego 2013 r. ubezpieczona była niezdolna do pracy. W dniu 10 kwietnia 2013 r. otrzymała zaświadczenie lekarskie o serii i numerze (...) o okresowej niezdolności do pracy od dnia 11 kwietnia 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r., przy czym w dniu 10 kwietnia 2013 r. została ona przyjęta na oddział chirurgii ogólnej Szpitala w O., gdzie przebywała do dnia 15 kwietnia 2013 r. Z kolei w dniu 11 kwietnia 2013 r. na prośbę odwołującej jej syn M. K. udał się do miejsca świadczenia pracy swojej matki w celu dostarczenia jej pracodawcy zaświadczenia o okresowej niezdolności do pracy. Z uwagi na docierające do niego informacje o nieprzychylnym pracownikom przebywającym na zwolnieniach lekarskich postępowaniu pracodawcy, syn ubezpieczonej postanowił zarejestrować wykonywaną czynność w zakresie wizji i fonii, posiadanym przez siebie telefonem komórkowym. Syn ubezpieczonej nie zastając na miejscy żony zainteresowanego, która zajmowała się w jego imieniu funkcjonowaniem sklepu, zaświadczenie lekarskie przekazał przebywającej w sklepie pracownicy, z informacją co składa i w jakim celu. Pracownica zobowiązała się przekazać ww. dokument pracodawcy. Zaświadczenie lekarskie ubezpieczonej o okresowej niezdolności do pracy za okres od dnia 11 kwietnia 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r. dostarczone zostało organowi rentowemu w dniu 22 maja 2013 r. Zainteresowany K. S. wskazując, że w jego ocenie ubezpieczona symuluje chorobę, wniósł do organu rentowego pismo z dnia 7 maja 2013 r. o przeprowadzenie ponownej kontroli lekarskiej zasadności zaświadczenia lekarskiego ubezpieczonej, która w dniu 2 maja 2013 r. przedstawiła kolejne zaświadczenie lekarskie obejmujące okres od dnia 1 maja 2013 r. do dnia 22 maja 2013 r.. Badania kontrolne ubezpieczonej przeprowadzone zostały w dniu 29 kwietnia 2013 r. oraz w dniu 17 maja 2013 r. z wynikiem pozytywnym dla skarżącej. Następnie zainteresowany pismem z dnia 21 maja 2013 r. oświadczył, że do dnia jego sporządzenia nie otrzymał zaświadczenia o okresowej niezdolności ubezpieczonej do pracy od dnia 11 kwietnia 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy opierał się na zeznaniach świadka M. K. oraz samej ubezpieczonej E. K. i uznał, iż zeznania tych osób ze sobą korespondowały i układały się w logiczny ciąg zdarzeń, przedstawiających chronologię zdarzeń związanych z pozyskaniem oraz złożeniem u pracodawcy ubezpieczonej jej zaświadczenia o okresowej niezdolności do pracy za sporny okres od dnia 10 kwietnia 2013 r. W ocenie Sądu I instancji zeznania świadka M. K. znajdują potwierdzenie w zarejestrowanej rozmowie z pracownikiem zainteresowanego pracodawcy z dnia 11 kwietnia 2013 r., kiedy to przyszedł do jednego ze sklepów prowadzonych w imieniu zainteresowanego przez jego żonę, by zostawić przedmiotowe zaświadczenie lekarskie. Sąd Rejonowy podkreślił ,że zaznaczono, że z zapisu tego nagrania wynika jednoznacznie, w jakim celu świadek przychodzi do tego sklepu i choć nie jest widoczne z kim rozmowa jest przeprowadzana, to z wypowiedzi uczestników wynika to jednoznacznie. W danych dotyczących rodzaju pliku wynika też kiedy został zarejestrowany. Zdaniem Sądu świadek ten podaje logiczne uzasadnienie swego postępowania, wskazując, że nagranie zrobił w związku z pozyskiwaną wiedzą na temat tego, iż pracodawca lub osoba występująca w jego imieniu nie jest rzetelna względem swych pracowników, zaś konieczność dostarczenia zaświadczenia lekarskiego przez niego, a nie osobiście przez ubezpieczoną jest wynikiem tego, że ta z początkiem okresu tej niezdolności do pracy znalazła się w szpitalu. Następnie Sąd Rejonowy wskazał, że organ rentowy w toku swojego postępowania przyjął wadliwe ustalenie, iż okres sporny, za który ubezpieczona domagała się zasiłku chorobowego, przypadał na okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia, gdy tymczasem z załączonego do akt sprawy świadectwa pracy ubezpieczonej wynika, iż okres jej zatrudnienia u zainteresowanego K. S. wówczas trwał, a więc trwał też tytuł ubezpieczenia społecznego, w tym chorobowego i miało to miejsce do dnia 31 lipca 2013 r. Zdaniem Sądu I instancji ta okoliczność ma kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości wydanej decyzji oraz argumentów zastosowanych przez organ rentowy zarówno w tej decyzji, jak i później w toku postępowania sądowego. Sąd Rejonowy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 lit a z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2010 r. Nr 77 póz. 5 z późn. zm.) - zwana dalej ustawą zasiłkową - prawo do zasiłków określonych w ustawie i ich wysokość ustalają oraz zasiłki te wypłacają: płatnicy składek na ubezpieczenie chorobowe, którzy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych, z zastrzeżeniem pkt 2 lit. d tej ustawy, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych: ubezpieczonym, których płatnicy składek zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego nie więcej niż 20 ubezpieczonych, osobom uprawnionym do zasiłku po ustaniu ubezpieczenia. Następnie Sąd zaznaczył, iż w przypadku ubezpieczonej E. K. płatnikiem zasiłku chorobowego był Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ze względu na to, że zainteresowany nie zgłaszał do ubezpieczenia społecznego więcej niż 20 ubezpieczonych. Ubezpieczenie w okresie spornym trwało. Nadto Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż zakres obowiązków związanych ze złożeniem zaświadczenia lekarskiego o okresowej niezdolności do pracy określony jest w art. 62 ust. 1 i 2 ustawy zasiłkowej. Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie lekarskie ubezpieczony jest obowiązany dostarczyć nie później niż w ciągu 7 dni od daty jego otrzymania płatnikowi zasiłków, z tym że ubezpieczony, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. a /a więc pracownicy płatnika składek, który do ubezpieczenia zgłasza nie więcej niż 20 ubezpieczonych/, obowiązany jest dostarczyć zaświadczenie lekarskie w ciągu 7 dni od daty jego otrzymania płatnikowi składek, który przekazuje je niezwłocznie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, podając datę dostarczenia tego zaświadczenia przez ubezpieczonego. Dopiero niedopełnienie tego obowiązku powoduje obniżenie o 25 % wysokości zasiłku przysługującego za okres od 8 dnia orzeczonej niezdolności do pracy do dnia dostarczenia zaświadczenia lekarskiego, chyba że niedostarczenie zaświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od ubezpieczonego. Zdaniem Sądu Rejonowego wobec powyższego w przedmiotowej sprawie ubezpieczonej E. K. w żaden sposób nie da się postawić takiego zarzutu. Zaznaczono, że z zeznań świadka M. K., a także zapisu omówionej wcześniej rozmowy wynika, iż ubezpieczona w terminie dostarczyła przedmiotowe zaświadczenie w sposób przyjęty do komunikacji pomiędzy pracownikiem, a pracodawcą, czyli do miejsca świadczenia pracy. Zwrócono także uwagę na to, że zainteresowany nie jest przedstawicielem dużego organizmu korporacyjnego, a co za tym idzie większe znaczenie w relacjach odgrywają zwyczaje i praktyki powszechnie stosowane w zakresie przekazywania sobie określonego rodzaju dokumentów. Sąd pierwszej instancji wskazał, że choć z akt rentowych pozwanego wynika, iż na dzień 21 maja 2013 r. zainteresowany twierdził, iż nie uzyskał zaświadczenia o okresowej niezdolności do pracy ubezpieczonej za okres od dnia 11 kwietnia 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r., to jednak zostało ono w końcu przez zainteresowanego przekazane organowi rentowemu. W ocenie Sądu takie stanowisko zainteresowanego było wątpliwe i nie wyjaśniało skąd nagle w jego posiadaniu przedmiotowe zaświadczenie się znalazło. Natomiast ubezpieczona konsekwentnie z oparciem się o konkretne okoliczności i dowody twierdziła, że w terminie dostarczyła je pracodawcy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd I instancji na mocy art. 477 14 § 2 kpc orzekł jak w sentencji. Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając wyrok w całości zarzucając mu naruszenie: - przepisów prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2010 r., nr 77, poz. 512, ze
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.