Sygn. akt II Ca 253/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Kielcach Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Mariusz Broda (spr.) Sędziowie: SSO Sławomir Buras SSO Cezary Klepacz Protokolant: protokolant sądowy Iwona Cierpikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy z wniosku H. K. z udziałem (...) S.A. Oddział S. o ustanowienie służebności przesyłu na skutek apelacji uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w Skarżysku - Kamiennej z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I Ns 814/11 postanawia: oddalić apelację i zasądzić od (...) S.A. Oddział S. na rzecz H. K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. sygn. akt II Ca 253/14 UZASADNIENIE W postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Skarżysku - Kamiennej wnioskodawca H. K. domagał się ustanowienia służebności przesyłu na rzecz (...) S.A. w L. , na będącej jego własnością nieruchomości , za wynagrodzeniem. (...) S.A. w L. wniósł o oddalenie wniosku , zarzucając , że nabył służebność o treści odpowiadającej służebności przesyłu przez zasiedzenie. Postanowieniem z dnia 15.11.2013r. Sąd Rejonowy w Skarżysku - Kamiennej ustanowił na będącej własnością H. K.nieruchomości (działkach o nr ew. (...),(...)) na rzecz (...) S.A.z siedzibą w L.Oddział w S., służebność przesyłu polegającą na swobodnym dostępie do usytuowanych na tej nieruchomości urządzeń służących do przesyłu prądu wraz z urządzeniami towarzyszącymi , prawie wejścia , wjazdu i wykonywania prac remontowych przez uprawnionego w celu kontroli , konserwacji , modernizacji , naprawy i wymiany wskazanych urządzeń z uwzględnieniem strefy oznaczonej linią przerywaną koloru brązowego na mapie biegłej M. S., przyjętej w dniu 25.04.2013r. do zasobu (...) Ośrodka (...)w S.za nr (...)i z tego tytułu zasądził od (...) S.A.z siedzibą w L.na rzecz H. K.kwotę 28 542 zł. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia Sąd I instancji przytoczył poczynione ustalenia , w szczególności co do stanu prawnego w/w nieruchomości , faktycznego przebiegu przez nią napowietrznej linii średniego napięcia 15 KV , który ilustruje wymieniona w sentencji zaskarżonego postanowienia mapa biegłej M. S., a wykorzystywanej aktualnie przez uczestnika. Zdaniem Sądu Rejonowego, stosownie do treści art. 305 2 kc , istniały podstawy do ustanowienia służebności przesyłu. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika , że Sąd I instancji nie uwzględnił zarzutu nabycia przez zasiedzenie służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu, stwierdzając , że uczestnik nie wykazał , iż termin zasiedzenia rozpoczął swój bieg w 1976 r. , bo z treści odpisu karty z księgi inwentarzowej nie wynika jakiego okresu ona dotyczy , zaś załączony do odpowiedzi na wniosek odpis „projektu budowy linii…” pochodzi z roku 1977 i nie wynika z niego , że linia , na którą uczestnik wskazuje już wówczas istniała. Eliminując nabycie służebności przez zasiedzenie , a w konsekwencji tego uwzględniając wniosek o jej ustanowienie , Sąd Rejonowy uczynił to za wynagrodzeniem na rzecz uprawnionego H. K., ustalając jego wysokość na podstawie dowodu z opinii biegłego sądowego M. B.. Postanowienie w całości zaskarżył uczestnik, wnosząc o jego zmianę i oddalenie wniosku o ustanowienie służebności oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Zarzucił : po pierwsze wewnętrzną sprzeczność w ustaleniach Sądu I instancji , a polegającą na tym , że z jednej strony Sąd przyjmuje , że linia średniego napięcia W. – S. – B. przebiegająca przez działki wnioskodawcy istniała już w latach 70-ątych dwudziestego wieku , a z drugiej strony podnosi , że uczestnik nie wykazał , iż początek biegu zasiedzenia miał miejsce w 1976r. ; po drugie, z dokumentów dołączonych do odpowiedzi na wniosek , wpisu w księdze inwentarzowej (która w oryginale została dołączona do apelacji), wynika , że przedmiotowa linia energetyczna pozostawała na majątku poprzednika prawnego uczestnika już w dniu 30.10.1976r. , tym samym już wówczas istniała, a Sąd Rejonowy nie wyjaśnił dlaczego odmówił wiarygodności dołączonemu do odpowiedzi na wniosek odpisowi karty z księgi inwentarzowej; po trzecie , podjęcie działań zmierzających do uzyskania zgody właściciela nieruchomości na wejście na jej teren celem wykonania prac remontowych linii energetycznej , nie ma wpływu na stan jego świadomości w zakresie posiadania, a wywód Sądu I instancji o braku tej świadomości w zakresie samoistnego władania gruntem jest niezrozumiały. W uzupełnieniu podniósł dodatkowo, że Sąd Rejonowy naruszył przepisy art. 292 kc , 172 § 2 kc , 176 § 1 kc , art. 6 kc , art. 233 § 1 kpc. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie znajduje usprawiedliwienia , i jako tak podlegała oddaleniu, chociaż w istotnym zakresie wobec spostrzeżeń i wniosków Sądu II instancji , które nie znalazły nie tylko wyrazu , ale i podstaw w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia . Były natomiast możliwe w kontekście podstawy faktycznej w kształcie zaoferowanym przez uczestnika i konieczne z punktu widzenia najpierw poczynienia możliwie kompletnych ustaleń w tym zakresie , a to wszystko celu dokonania przez Sąd ich oceny z punktu widzenia właściwej normy prawa materialnego. Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uwaga Sądu Rejonowego, jakoby niesporność okoliczności faktycznych (w zakresie kolejnych przekształceń podmiotowych poprzedników obecnego uczestnika) stanowi o zbędności ich przytaczania uzasadnieniu , jest nie do przyjęcia z punktu widzenia reguły wyrażonej w treści art. 328 § 2 kpc. Apelacja koncentruje się na zwalczeniu nieprawidłowości oceny zarzutu zasiedzenia i nie jest trafna. Sąd Okręgowy nie podziela jej zarzutów. Rację ma Sąd Rejonowy, o ile dostrzega brak wystarczających podstaw potwierdzających eksponowaną przez uczestnika tezę o początku biegu terminu zasiedzenia służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu (czyli tej mającej swe źródło w przepisach art. 145 kc i 292 kc). Przede wszystkim Sąd Okręgowy zauważa , że księga inwentarzowa środków trwałych , wbrew stanowisku uczestnika, nie stanowi potwierdzenia tego, że aktualnie istniejąca na nieruchomości wnioskodawcy linia średniego napięcia W. – S. – (...) KV (tak niespornie identyfikuje ją uczestnik – k.34) , jest tożsama z linią opisaną w tym dokumencie (k.36 akt sprawy – zgodna z oryginałem znajdującym się w złożonej wraz z apelacją w/w księdze inwentarzowej). Ten ostatni wskazuje bowiem na linię W. – S. – (...) KV. Jeżeli nawet potraktować ten dokument jako urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 kpc , a tym samym korzystający z domniemania prawdziwości i autentyczności , to i tak wprawdzie poświadcza za zgodność z prawdą istnienie linii energetycznej , ale nie tej, która istnieje na nieruchomości aktualnie i z którego to faktu uczestnik próbował wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne, w kontekście upływu czasu potrzebnego do zasiedzenia służebności. Jeżeli nawet założyć tożsamość linii tam opisanej , z tą istniejącą w całym okresie czasu potrzebnym do zasiedzenia (do czego podstaw brak z przyczyn już wskazanych), to nie można nie dostrzegać braku jednoznacznych podstaw do zidentyfikowania początku biegu terminu owego zasiedzenia. Rację ma Sąd Rejonowy o ile konkluduje , że w/w dokument w postaci wypisu z księgi inwentarzowej nie pozwala na wyprowadzenie wniosku , od kiedy opisana w nim linia energetyczna istniała. Przy czym nie jest to problem odmowy wiarygodności temu dowodowi , jak nietrafnie zarzuca w apelacji skarżący , a jedynie kwestia interpretacji przez Sąd Rejonowy jego treści. Jej prawidłowość nie budzi wątpliwości. Przede wszystkim zwraca uwagę to, że są tam ujawnione różne daty – 30.10.1976r. , 1.02.1977r. , 31.12.1978r., a pozostała treść dokumentu nie pozwala na łączenie ich z faktem wzniesienia linii , abstrahując od daty rozpoczęcia korzystania z niej przez ówczesne przedsiębiorstwo energetyczne (bo ten ostatni fakt i w tej dacie jest doniosły z punktu widzenia identyfikacji początku biegu terminu potrzebnego do zasiedzenia służebności o wskazanej treści). Niezależnie od tego warto zauważyć i to, że z twierdzeń uczestnika (k.35) wynika , iż początek zasiedzenia miał mieć miejsce 3.03.1977r. , a to w kontekście eksponowanego przez niego końca biegu 30-letniego terminu zasiedzenia. Ta data z całą pewnością nie znajduje potwierdzenia w w/w dokumencie , a mowa o niej w projekcie budowy linii (k.37). Jeżeli uczestnik uwzględnia projekt (a więc dokument , który ze swej istoty nie może potwierdzać nawet faktu istnienia obiektu – linii energetycznej , nie mówiąc o rozpoczęciu korzystania z niej, to tym bardziej , zapisy w księdze inwentarzowej w kontekście tego także pozostają irrelewantne z punktu widzenia tezy prezentowanej przez uczestnika. Niezależnie od powyższego, jeżeli nawet istniałyby podstawy do założenia, że przedmiotowa linia energetyczna (stanowiąca trwałe i widoczne urządzenie , korzystanie z którego ma prowadzić do zasiedzenia służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu), to ta sama, co ujawniona w księdze inwentarzowej , a w konsekwencji tego założyć , że bieg terminu zasiedzenia rozpoczął się w dniu 31.12.1978 r. (najpóźniejsza możliwa do przyjęcia spośród dat wymienionych w księdze inwentarzowej) , to wówczas bieg terminu zakończyłby się 31.12.2008 r. Tym samym nastąpiłoby to po dniu 3.08.2008r. , a więc już z tej przyczyny byłoby niemożliwe nabycie służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu (art. 145 kc i art. 292
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.