w zw. z art. 11 § 2 k.k.; w pkt 38 – o to, że w dniu (...) r. w nieustalonym miejscu, wykorzystując wynikającą ze snu pokrzywdzonej bezradność, doprowadził ją do obcowania płciowego oraz poddania się innej czynności seksualnej poprzez dotykanie jej po pośladkach i wkładanie palca w odbyt a także podstępnie utrwalił wizerunek nagiej pokrzywdzonej w trakcie tych czynności, umieszczając urządzenie rejestrujące bez wiedzy pokrzywdzonej, tj. o przestępstwo z art. 198 k.k. i art.
w zw. z art. 11 § 2 k.k.; w pkt 42 – o to, że w dniu (...) r. w nieustalonym miejscu, wykorzystując wynikającą ze snu pokrzywdzonej bezradność, doprowadził ją do odbycia stosunku płciowego poprzez wkładanie palców do pochwy, a także podstępnie utrwalił wizerunek nagiej pokrzywdzonej w trakcie tej czynności, umieszczając urządzenie rejestrujące bez wiedzy pokrzywdzonej, tj. o przestępstwo z art. 198 k.k. i art.
w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Okręgowy w Z., wyrokiem z dnia (...) r. w sprawie (...) : w pkt 13 – odnośnie czynu opisanego w punkcie 24 części wstępnej wyroku – uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu (...) r. w nieustalonym miejscu, wykorzystując wynikającą ze snu nieustalonej pokrzywdzonej bezradność, doprowadził ją do obcowania płciowego poprzez wkładanie palca w jej pochwę, tj. popełnienia przestępstwa z art. 198 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 198 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności; w pkt 20 – odnośnie czynu opisanego w punkcie 38 części wstępnej wyroku – uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu (...) r. w nieustalonym miejscu, wykorzystując wynikającą ze snu nieustalonej pokrzywdzonej bezradność, doprowadził ją do obcowania płciowego oraz poddania się innej czynności seksualnej poprzez dotykanie jej po pośladkach i wkładanie palca w odbyt, tj. popełnienia przestępstwa z art. 198 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 198 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; w pkt 23 – odnośnie czynu opisanego w punkcie 42 części wstępnej wyroku – uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu (...) r. w nieustalonym miejscu, wykorzystując wynikającą ze snu nieustalonej pokrzywdzonej bezradność, doprowadził ją do odbycia stosunku płciowego poprzez wkładanie palców do pochwy, tj. popełnienia przestępstwa z art. 198 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 198 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na wstępie należy zauważyć, iż przestępstwo kwalifikowane z art.
jest ścigane na wniosek pokrzywdzonego (art.
Okoliczność tę zauważył Sąd I instancji, co wynika wprost z treści uzasadnienia formularzowego w sekcji 3 na str. 75. Sąd Okręgowy bowiem podniósł, iż w punktach 13, 20 i 23 części dyspozytywnej wyroku Sąd przypisał oskarżonemu przestępstwa z art. 198 k.k., eliminując z kwalifikacji prawnej tych czynów przepis art.
k.k., albowiem, cyt.: „ nie udało się ustalić osób pokrzywdzonych tymi czynami, a co za tym idzie oskarżyciel nie uzyskał wniosku o ściganie, zaś przestępstwo z art.
ścigane jest na wniosek pokrzywdzonego. Oskarżony wykorzystał bezradność pokrzywdzonych wynikającą ze snu i doprowadził do obcowania płciowego, co skutkowało skazaniem za przestępstwa z art. 198 k.k. ścigane z oskarżenia publicznego”. Prokurator w apelacji jednak trafnie dostrzegł, iż w chwili popełnienia tych trzech czynów obowiązywał przepis art. 205 k.k. (uchylony z dniem 27 stycznia 2014 r. ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy – Kodeks postępowania karnego – Dz.U. poz. 849), który wprost stanowił, że ściganie przestępstwa z art. 198 k.k., jeżeli określony w tym przepisie stan ofiary nie jest wynikiem trwałych zaburzeń psychicznych, następuje na wniosek pokrzywdzonego a w przedmiotowej sprawie powyższe czyny popełnione zostały na szkodę nieustalonych pokrzywdzonych, w związku z czym nie została skutecznie wyrażona wola ścigania sprawcy, co uniemożliwia wydanie w tym przedmiocie wyroku skazującego. Jak przy tym zasadnie skarżący prokurator zauważył, cyt.: „ stan bezradności pokrzywdzonych wynikał ze snu, nie zaś trwałych zaburzeń psychicznych, co w istocie powoduje zastosowanie powyższego przepisu w chwili jego obowiązywania odnośnie ww. czynów” (str. 13 apelacji). Trzeba przy tym dodać, iż z treści art. 3 tej ustawy zmieniającej jasno wynika, iż do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie tejże ustawy art. 205 k.k. oraz art. 12 § 3 k.p.k. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. To zaś oznacza jasno, iż w przypadku przestępstw z art. 198 k.k. (w zakresie wyżej wskazanym), jak i przestępstw określonych w art. 197 lub art. 199 § 1 k.k. popełnionych przed dniem (...) r. niezbędne było złożenie skutecznego wniosku o ściganie, by móc dalej z urzędu prowadzić skutecznie postępowanie karne wobec sprawcy tych przestępstw (por. także wyrok SN z dnia 28.11.2017 r., III KK 142/17, LEX nr 2420313). W tym układzie procesowym rację ma więc skarżący prokurator, iż odnośnie tych trzech przestępstw w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., obligująca Sąd odwoławczy, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (tu: orzeczeń zawartych w punktach 13, 20 i 23 zaskarżonego wyroku) i umorzenia postępowania wobec oskarżonego R. K. o przestępstwa zarzucane mu aktem oskarżenia z art. 198 k.k. i art.
w zw. z art. 11 § 2 k.k. a opisane w punktach 24, 38 i 42 części wstępnej tego wyroku. Wniosek Pkt 6 wniosków: Uchylenie zaskarżonego wyroku w części odnoszącej się do czynów opisanych w punktach 13, 20 i 23 części dyspozytywnej wyroku zakwalifikowanych z art. 198 k.k. i umorzenie w tym zakresie postępowania z uwagi na zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., tj. braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek okazał się w pełni zasadny, co wynika już z powyższego ustosunkowania się przez Sąd odwoławczy do treści podniesionego w apelacji prokuratora zarzutu. Mając na uwadze te zarzuty, jak i przytoczoną wyżej argumentację, Sąd Apelacyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w przedmiotowym zakresie i umorzył postępowanie wobec oskarżonego o te konkretne przestępstwa w pkt I wyroku z dnia 9 lutego 2024 r.
w zw. z art. 11 § 2 k.k. a opisane w punktach 24, 38 i 42 zaskarżonego wyroku wynika z występowania w tej sprawie przyczyny procesowej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., gdyż w przypadku tych czynów brak było wniosków o ściganie, co wyjaśniono szerzej przy ustosunkowaniu się do zarzutu apelacyjnego w sekcji
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.