II AKa 82/23

Sygnatura akt II AKa 82/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2024 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący sędzia SA Jerzy Skorupka Sędziowie: SA Piotr Kaczmarek SA Maciej Skórniak (spr.) Protokolant: Wiktoria Dąbrowicz przy udziale prokuratora (...) Jerzego Prędoty po rozpoznaniu 6 marca 2024 r. sprawy V. T. oskarżonego o czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 § 1 k.k., art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt III K 271/22 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonego V. T. na rzecz Skarbu Państwa 20 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego oraz wymierza mu opłatę w wysokości 2800 zł za II instancję. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2023 roku, w sprawie sygn. akt III K 271/22, Sąd Okręgowy we Wrocławiu: I. uznał oskarżonego V. T. za winnego tego, że w okresie od nieustalonego dnia do dnia 21 lipca 2021 roku działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu wbrew warunkom określonym w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku, dokonał przywozu na terytorium Polski znacznej ilości środków odurzających w postaci: - ziela konopi innych niż włókniste (marihuana) o masie 447,91 grama netto umieszczonych w przesyłce pocztowej o nr (...) nadanej z terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, - żywicy konopi (haszysz) o masie 28 grama netto umieszczonej w przesyłce pocztowej o nr (...) nadanej z terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, które to przesyłki zostały ujawnione w (...) (...) S.A w Z. w dniu 21 lipca 2021 roku tj. popełnienia czynu z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12§1k.k. i art.4§1k.k. za to na podstawie art. 55 ust. 3 w/w ustawy przy zastosowaniu art. 60§1 i §6 pkt. 2 k.k. orzekł karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; II. uznał oskarżonego V. T. za winnego tego, że w dniu 22 lipca 2021 roku we W. wbrew przepisom ustaw o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku posiadał środki odurzające w postaci ziela konopi innych niż włókniste o masie netto 2,00 gramy oraz żywicę konopi o masie 1,16 grama, tj. popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4§1k.k. i za to na podstawie art. 62 ust.1 w/w ustawy przy zastosowaniu art. 37a§1k.k. orzekł karę 100 (sto) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; III. na podstawie art. 85§1 i 2 k.k. i art. 86§ 1 i 2 k.k. orzeczone w punktach I i II wyroku kary grzywny połączył i orzekł karę łączną grzywny 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych okręcając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; IV. na podstawie art. 63§1k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżanemu okres zatrzymania od dnia 22 lipca 2021 roku godz. 14.00 do dnia 23 lipca 2021 roku godz. 15.45; V. na podstawie art. 70 ust.1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych wskazanych w wykazie nr (...) pod poz.(...) (k.229) i zarządził ich zniszczenie oraz w wykazie nr 1 (k.31); VI. na podstawie art. 44§2k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych wskazanych w wykazie nr (...) pod poz.(...) (k.235); VII. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku orzekł od oskarżonego na rzecz (...), Ośrodek (...) we W., al. (...) nawiązkę w kwocie 10 000 ( dziesięć tysięcy) złotych; VIII. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe 4 494,87 złotych, w tym opłata 2800 złotych. Powyższy wyrok został zaskarżony wyłącznie przez obrońcę oskarżonego adw. Ł. S. w całości, który na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną ocenę przeprowadzonych dowodów oraz nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, które przemawiały na korzyść oskarżonego, co w rezultacie doprowadziło do wadliwej oceny stanu faktycznego, w szczególności zaś poprzez: - uznanie, że wyjaśnienia złożone przez oskarżonego w toku postępowania przed Sądem I instancji są niewiarygodne, w części w której oskarżony wyjaśniał co do okoliczności związanych z zarzuconym mu czynem z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy wyjaśnienia te są spójne, logiczne jako takie posiadają przymiot wiarygodności, a nadto korelują z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków N. C., A. Ł. oraz F. T., których to zeznania również w sposób bezzasadny Sąd a quo uznał za niewiarygodne; - uznanie, że wyjaśnienia złożone przez oskarżonego w toku postępowania przed Sądem I instancji są niewiarygodne, w części w której oskarżony wyjaśniał co do okoliczności związanych z uzyskaniem znacznej kwoty pieniędzy w sposób niezwiązany z obrotem środkami niedozwolonymi, a to wobec inwestowania w tzw. krypto waluty, co – jak powszechnie wiadomo i jest to łatwe do zweryfikowania – może przynosić duże zyski; - uznanie za niewiarygodne zeznań świadków N. C., A. Ł. oraz F. T., w części w której z zeznań tych wynika, że ww. powierzyli oskarżonemu ujawnione podczas przesłuchania pieniądze oraz w części dotyczącej kolekcjonowania przez oskarżonego kolorowych woreczek strunowych, podczas gdy zeznania te są spójne, logiczne, wiarygodne i jako takie posiadają przymiot wiarygodności, a w szczególności zaś brak jest podstaw do kwestionowania depozycji świadków i odmawiania im wiarygodności w zakresie w jakim wskazywali oni na konkretne przekazywane im przez oskarżonego kwoty, wyłącznie na podstawie poczynionych przez Sąd meriti wyliczeń, stanowiących jedynie pewne przyjęte przez Sąd meriti założenia; - uznanie za niewiarygodne zeznań świadków N. C., A. Ł. oraz F. T., wyłącznie na podstawie tego, że osoby te są lub były osobami bliskimi dla oskarżonego, a ich zeznania zdaniem sądu stanowią jedynie przyjętą przez oskarżonego linię obrony, podczas gdy zeznaniom tym nie można odmówić przymiotu wiarygodności, albowiem są one spójne, logiczne przedstawiają prawdziwą wersję zdarzeń. 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez nieprawidłowa ocenę dowodu w postaci wydanej w sprawie uzupełniającej opinii biegłego, tj. opinii z dnia 2 stycznia 2023 roku, a to poprzez uznanie, że opinia ta daje podstawy do uznania, że zabezpieczone podczas zatrzymania oskarżonego substancje w postaci ziela konopi innych niż włókniste zawierają znaczne stężenie substancji niedozwolonych, podczas gdy z ww opinii biegłego wynika jednie, że ilość ta przekracza 0,3 % tychże substancji, a zatem z jej treści nie wynika wprost, że stężenie substancji było znaczne. 3) naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygniecie niedających się usunąć wątpliwości w zakresie postawionego oskarżonemu zarzutu z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, na niekorzyść oskarżonego, a to wobec przyjęcia przez sąd a quo nieuzasadnionych założeń dotyczących pochodzenia środków zabezpieczonych w czasie przeszukania mieszkania oskarżonego i bezzasadne przyjęcie, że środki te pochodziły z czynu zabronionego stypizowanego w ww. przepisie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, jak również przyjęcia, że znalezione w mieszkaniu oskarżonego konopie indyjskie inne niż włókniste zawierają znaczną ilość substancji niedozwolonych, co nie wynika wprost ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. 4) naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 5 § 2 k.p.k., poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości w zakresie postawionego oskarżonemu zarzutu z art. 62 ust. 1 ustawy i przeciwdziałaniu narkomanii, na niekorzyść oskarżonego, a to wobec przyjęcia, że znalezione u oskarżonego substancje zawierały znaczne stężenie substancji niedozwolonych, co nie zostało potwierdzone w toku postępowania co przede wszystkim nie wynika ze sporządzonej w toku postępowania opinii biegłego z zakresu fizykochemii; a w konsekwencji: błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 55 ust. 3 działania o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy prawidłowa interpretacja przeprowadzonych w sprawie dowodów, winna prowadzić do wniosku, że oskarżonemu można przypisać odpowiedzialność jedynie w zakresie posiadania środków niedozwolonych (do czego przyznał się w toku postępowania), albowiem brak jest jakichkolwiek zweryfikowanych w toku postępowania dowodów świadczących o tym, że oskarżony dopuścił się przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych nowych substancji psychoaktywnych w znacznej ilości. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego w zakresie wszystkich podniesionych zarzutów, a co za tym idzie również w zakresie wniosków tego środka zaskarżenia, nie zasługuje na uwzględnienie. Ad zarzut pkt 1). Skarżący w pierwszym rzędzie zarzuca naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 424 k.p.k. w zakresie w jakim Sąd Okręgowy odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego V. T. oraz świadków – członków jego najbliżej rodziny (N. C., A. Ł. oraz F. T.). Przepis art. 424 k.p.k. zawiera wymaganie jakie prawo stawia uzasadnieniu wyroku, w szczególności wyroku skazującego. Lektura akt postępowania oraz samego uzasadnienia wyroku przekonuje, że uzasadnienie spełnia stawiane przez ustawodawcę wymagania, w szczególności zawiera okoliczności, które sąd uznał za udowodnione, na jakich dowodach się w tym zakresie opierał i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Brak jest w tym zakresie także przekonujących argumentów w samej apelacji, które wykazywałyby faktycznie istotne braki uzasadnienia wyroku, zwłaszcza takie, które mogłyby mieć wpływ na treść orzeczenia. A mamy tu przecież do czynienia z przesłanką wymagającą wykazania skutku uchybienia dla trafności samego rozstrzygnięcia. Bardziej jednak istotne, a co faktycznie pomija skarżący formułując taki zarzut, jest treść art. 455a k.p.k. zawierająca sformułowany kategorycznie zakaz uchylenia wyroku z powodu braków jego uzasadnienia, a więc wobec stwierdzenia naruszenia art. 424 k.p.k. Naruszenie tego przepisu - nawet oczywiste - nie może skutkować decyzją procesową w postaci uchylenia wyroku, ale również przesądzić o innej niż uczynił to sąd, ocenie dowodów. Z kolei art. 4 k.p.k. zawiera istotną zasadę procesową – zasadę obiektywizmu, która jednak nie może być traktowana samodzielnie. Naruszenie tej normy może nastąpić wyłącznie w przypadku naruszenia także innej normy procesowej, która nakłada na sąd obowiązek określonego zachowania w procesie. Faktycznie więc zarzut naruszenia art. 4 k.p.k. musi być rozpoznawany w niniejszej sprawie łącznie z zarzutem naruszenia art. 7 k.p.k. – sędziowskiej swobody oceny dowodów. Art. 7 k.p.k. przesądza swobodę z jaką organy postępowania (w tym przypadku sąd) kształtują swoje przekonania o wiarygodności dowodów. To jest zasadnicza kompetencja sądu, weryfikowana wyłącznie w oparciu o zasady logiki i wskazania doświadczenia życiowego. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia tego przepisu wymaga więc wykazania przez skarżącego, że ocena dokonana przez sąd jest wadliwa na gruncie wskazanych tu przesłanek. Konieczne jest wykazanie wadliwości oceny poszczególnych dowodów (tak też: Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrok z dnia 30 grudnia 2022 r., w sprawie II AKa 293/22, LEX nr 3510437). Nie wystarczy jedynie przedstawienie innej, nawet bardziej przekonującej w subiektywnej ocenie skarżącego wersji wydarzeń. Wbrew stanowisku skarżącego ocena dowodów, w tym tych którym Sąd Okręgowy odmówił wiary, zwłaszcza wyjaśnień oskarżonego musi być traktowana jako wszechstronna, pełna, logiczna oraz wsparta o istotne wskazania doświadczenia życiowego, a przez to przekonująca. Wprawdzie już takie tylko ustalenie sądu odwoławczego zwalniałoby ten sąd od obowiązku szczegółowego omawiania poszczególnych okoliczności sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2023 r., w sprawie II KK 530/23 LEX nr 3689914), to jednak należy w tym miejscu odwołać się do wymowy zasadniczych dowodów, które przekonują o trafności stanowiska Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w części, tj. w odniesieniu do jego zaprzeczeń, że to on zamówił i zamierzał odebrać dwie przesyłki nadane w USA zawierające środki odurzające: nr (...) zawierającej ziele konopi innych niż włókniste (marihuana) o masie 447,91 grama netto i nr (...) zawierającej żywicę konopi (haszysz) o masie 28 grama netto. Oskarżony konsekwentnie takiemu przemytowi zaprzeczał, natomiast szereg wskazanych i omówionych przez sąd dowodów i okoliczności pozwalają na ustalenie sprawstwa oskarżonego. W pierwszym rzędzie należy skazać, że obie przesyłki miały tego samego nadawcę w USA (J. S. – (...) W (...), (...), tel. (...)), zostały nadane jednocześnie tj. w dniu 1 lipca 2021 roku, do tej samej osoby tj. T. L., oraz wskazano ten sam numer telefonu odbiorcy ( Importer' s contact (...)) – k. 8 i 16. Różny był w obu listach przewozowych wyłącznie adres dostawy. Taka treść listów przewozowych każe w sposób niewątpliwy przyjmować, że mamy do czynienia z przesyłkami kierowanymi do tej samej osoby. Nie ma przy tym żadnych racjonalnych powodów, aby przesyłki te były kierowane na różne adresy zamieszkania odbiorcy. Jedynym powodem takiego zabiegu mogła być chęć ukrycia faktu, że pod jeden adres kierowana jest większa liczba przesyłek, albo po prostu ograniczenie odpowiedzialności, gdyby jednak któraś z przesyłek została zatrzymana. Trafnie więc Sąd Okręgowy, za śledczymi w sprawie, przyjmuje że sprawcy należy poszukiwać w miejscu dostawy, ten bowiem musiał mieć możliwość nawiązania kontaktu z kurierem i odebrania przesyłek. Sąd Okręgowy w tym zakresie uznaje za wiarygodne zeznania E. S., która osobiście zamieszkuje we W. przy ul. (...). Zeznała ona (k. 359), że mieszka tam od wielu lat, mieszkania nie wynajmowała nikomu, nie ma związku z oskarżonym oraz T. L., zaprzeczała, aby przychodziły do niej niezamówione paczki. Treść złożonych przez tego świadka zeznań, mając na uwadze także jej wiek (67 lat) może rodzić zaufanie. Inaczej należy oceniać sytuację w przypadku oskarżonego. Oskarżony wynajmuje mieszkanie we W. przy ul. (...) od początku 2021 roku. Faktycznie dość długo przed datą nadania przesyłek (1 lipca 2021 roku). Jedynie on ma więc możliwość ich odebrania. Przekonująco także Sąd Okręgowy wskazuje na dalsze okoliczności odnoszące się do oskarżonego, a wskazujące na niego jako sprawcę czynu. Oskarżony przechowuje w tym mieszkaniu, aczkolwiek w niewielkiej ilości, te same środki odurzające (marihuanę i haszysz), które miały być dostarczone w przedmiotowych przesyłkach. W samochodzie oskarżonego ujawniono takiego samego typu (kolorowe) woreczki strunowe, które są wykorzystywane przy dystrybucji narkotyków, jak te w przesyłce z marihuaną. Oskarżony posiadał też precyzyjną wagę. Trzeba tu odnotować, że oskarżony przyznał fakt posiadania środków odurzających i ich zażywanie od dłuższego czasu. To zaś znalazło potwierdzenie w zeznaniach choćby A. Ł. – matki oskarżonego (k. 329), F. T. – ojca oskarżonego (k. 330) oraz jego dziewczyny N. C.