4 Warunków umowy, w przypadku kredytu przeznaczonego na nabycie nieruchomości kredytowanej kwota kredytu miała zostać wypłacona kredytobiorcy poprzez przelew tej kwoty na rachunek bankowy sprzedającego wskazany w umowie sprzedaży nieruchomości kredytowanej zawartej pomiędzy kredytobiorcą a sprzedającym, określony w pkt 14 tabeli bądź na rachunek bankowy dewelopera wskazany w przedwstępnej umowie nieruchomości kredytowanej zawartej pomiędzy kredytobiorcą, a deweloperem, określony w pkt 14 tabeli, z zastrzeżeniem ust. 5. Bank miał dokonać przelewu tej kwoty natychmiast po spełnieniu warunków wypłaty kredytu. Jeżeli kwota wypłaconego kredytu lub suma wypłacanych transz kredytu nie zamknęłaby w pełni kwoty transakcji, np. wskutek powstałych różnic kursowych, kredytobiorca zobowiązany był do przelania brakującej kwoty na rachunek bankowy sprzedającego lub dewelopera określony w pkt 14 tabeli umowy. W przypadku, gdy kwota wypłaconego kredytu uległaby zwiększeniu np. na skutek powstałych różnic kursowych, bank dokonać miał przelewu nadwyżki środków na rachunek wskazany przez kredytobiorcę w dyspozycji wypłaty kredytu. W § 2 ust. 5 określono zaś, że jeżeli kwota przelana na rachunek bankowy sprzedającego lub dewelopera będzie stanowić tylko część kredytu udzielonego kredytobiorcy, wówczas pozostała do wypłaty część kredytu wypłacona na rachunek wskazany przez kredytobiorcę w dyspozycji wypłaty kredytu. Zgodnie z § 3 Warunków umowy, od przyznanego kredytobiorcy kredytu bankowi przysługuje prowizja określona w pkt 7 tabeli. Prowizja ta miała być potrącona przez bank w całości przy wypłacie kredytu lub jego pierwszej transzy. W § 4 Warunków umowy zawarto zapisy dotyczące oprocentowania kredytu. Kredyt może być oprocentowany według zmiennej lub stałej stopy procentowej w zależności od wyboru kredytobiorcy, dokonanego spośród możliwości zawartych w aktualnie obowiązującej ofercie Banku (§ 4 ust. 1). Zgodnie z § 4 ust. 5 stopa zmiennego oprocentowania stanowiła sumę 3-miesięcznej stawki LIBOR dla CHF i stałej w całym okresie kredytowania marży, w wysokości określonej w punkt 5 Tabeli. Stopa zmiennego oprocentowania miała być zmieniana przez Bank w pierwszym dniu Okresu Obowiązywania Zmiennej Stopy Procentowej. Wysokość tej stopy obliczona miała być, jako suma 3-miesięcznej stawki LIBOR dla CHF stosowanej dla kredytów trzymiesięcznych na rynku międzybankowym z wtorku lub czwartku poprzedzającego datę zmiany oprocentowania – w zależności, który z tych dni (wtorek lub czwartek) następuje bezpośrednio przed datą zmiany – i marży banku w wysokości określonej w pkt 5 tabeli. Zmiana stopy procentowej wynikającej ze zmiany stawki LIBOR dla CHF miała nie stanowić zmiany umowy.
1 warunków umowy kredytu – kredyt miał być spłacany w ratach miesięcznych – równych lub malejących w zależności od wyboru kredytobiorcy w punkcie 6 tabeli umowy. Pierwsza rata spłaty kredytu płatna była w dniu płatności raty po upływie jednego miesiąca od wypłaty kredytu lub pierwszej jego transzy. Po wypłacie kredytu lub jego pierwszej transzy bank poinformuje kredytobiorcę o wysokości pierwszej raty kredytu oraz terminie jej płatności. O wysokości kolejnych rat oraz o terminach ich płatności bank poinformował w miesięcznych zestawieniach (§ 5 ust. 3). W systemie rat równych kredyt spłacany będzie w miesięcznych równych ratach, z wyjątkiem ostatniej raty oraz rat, w których naliczone odsetki przewyższają kwotę raty równej. W przypadku zmiany oprocentowania, o którym mowa w § 4 rata pozostanie na niezmienionym poziomie, a odpowiednim dopasowaniem ulegnie okres spłaty kredytu z zastrzeżeniem ust. 5 (§ 5 ust. 4). W § 5 ust. 5 Warunków umowy ustalono natomiast, że w systemie rat równych wysokość raty, może ulec zmianie jeżeli zmianie ulegnie termin wypłaty kredytu; wypłata kredytu będzie następować w transzach; w okresie obowiązywania podwyższonego oprocentowania; w przypadku wcześniejszej spłaty części kredytu; jeżeli stopa procentowa kredytu zostanie zmieniona zgodnie z § 4 w taki sposób, że terminy płatności rat przy dotychczasowej jej wysokości wykroczyłyby poza okres kredytowania określony w pkt 3 tabeli umowy. Stosownie do postanowień § 6 ust. 1 Warunków umowy spłata kredytu następować będzie poprzez obciążanie na rzecz Banku rachunku bankowego kredytobiorcy kwotą w złotych stanowiącą równowartość bieżącej raty w CHF, zadłużenia przeterminowanego i innych należności banku w CHF obliczonych przy zastosowaniu kursu sprzedaży CHF opublikowanego w Tabeli kursów dla kredytów mieszkaniowych i konsolidacyjnych w walutach obcych (...) Bank (...) S.A. obowiązującego w banku na dwa dni robocze przed terminem każdej spłaty kwoty kredytu. Kredytobiorca zobowiązał się zapewnić wpływ środków pieniężnych na rachunek banku kredytobiorcy w wysokości pokrywającej się z należnością banku najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień ich płatności. Jeżeli bank prowadzący rachunek bankowy odmówiłby obciążania tego rachunku wówczas bank miał prawo do ponawiania obciążeń rachunku bankowego kwotą bieżącej raty powiększoną o zadłużenie przeterminowane oraz inne należności aż do momentu spłaty wszystkich należności Banku. Za zgodą Banku kredytobiorca mógł dokonywać spłat kredytu także w CHF lub innej walucie. Zgodnie z § 7 ust. 1 umowy kredytobiorca mógł po dokonaniu wypłaty kredytu, złożyć wniosek o dokonanie zmiany waluty kredytu udzielonego w CHF na walutę oferowaną w banku dla kredytów mieszkaniowych. Zmiany waluty strony dokonywały w formie pisemnego aneksu. W aneksie o zmianie waluty strony ustalają również wysokość oprocentowania dla kwoty kredytu, przeliczonej na nowo wybraną walutę. Przeliczenie kwoty kredytu oraz należnego oprocentowania, prowizji, kosztów i opłat na nowo wybraną walutę następowało w dniu zmiany umowy kredytu według kursu właściwego dla danego rodzaju transakcji (sprzedaży albo zakupu przez bank waluty obcej) przy zastosowaniu kursów opublikowanych w „Tabeli kursów dla kredytów mieszkaniowych i konsolidacyjnych w walutach obcych (...) Bank (...) S.A.”. Na mocy § 7 ust. 2 bank uzależniał zgodę na zmianę waluty pozytywną oceną zdolności kredytobiorcy do spłaty kredytu we wskazanej przez niego walucie oraz od zapewnienia przez kredytobiorcę dalszej skuteczności ustanowionych zabezpieczeń kredytu w taki sposób, by w tym samym stopniu zabezpieczały spłatę kredytu wraz z odsetkami i kosztami.
1 Warunków umowy kredytobiorca miał możliwość do wcześniejszej spłaty kredytu w całości lub w części przed terminem ustalonym w umowie. Kwota podlegająca wcześniejszej spłacie winna zostać uiszczona w złotych na rachunek banku wskazany w pkt 17 tabeli. Wpłacona kwota zostanie przeliczona na CHF przy zastosowaniu kursu sprzedaży CHF opublikowanego w „Tabeli kursów dla kredytów mieszkaniowych i konsolidacyjnych w walutach obcych (...) Bank (...) S.A”, obowiązującego w banku w dniu jej wpływu. Za zgodą banku wcześniejsza spłata może być dokonana również w CHF lub w innej walucie. § 9 ust. 3 Warunków umowy stanowił, że spłatę zadłużenia przeterminowanego uznaje się za dokonaną w dniu wpływu kwoty zadłużenia przeterminowanego na rachunek Banku wskazany w pkt. 16 Tabeli umowy. Kwota zasłużenia przeterminowanego winna zostać wpłacona w złotych na rachunek Banku. Kwota ta zostanie przez bank przeliczona na CHF przy zastosowaniu kursu sprzedaży CHF opublikowanego w „Tabeli kursów dla kredytów mieszkaniowych i konsolidacyjnych w walutach obcych (...) Bank (...) S.A” obowiązującego w dniu wpływu kwoty zadłużenia przeterminowanego na rachunek banku. Za zgodą Banku spłata zadłużenia przeterminowanego mogła zostać dokonana w walucie CHF lub w innej walucie. W § 14 ust. 1 Warunków umowy kredytobiorca potwierdził odbiór Tabeli Prowizji i Opłat oraz Regulaminu i uznał go za wiążący we wszystkich sprawach nieuregulowanych umową. W § 14 ust. 6 kredytobiorca oświadczył, że jest świadomy dodatkowego ryzyka, jakie ponosi w związku z zaciągnięciem kredytu w walucie obcej (ryzyko kursowe) oraz, iż w przypadku niekorzystnej zmiany kursu waluty, w jakiej został udzielony kredyt, zarówno kwota w złotych stanowiąca równowartość kwoty kredytu w walucie kredytu, jak i kwota w złotych stanowiąca równowartość raty w walucie, w jakiej został udzielony kredyt, ulegną zwiększeniu. W § 14 ust. 7 kredytobiorca oświadczył, że jest świadomy dodatkowego ryzyka, jakie ponosi w związku z zaciągnięciem kredytu oprocentowanego zmienną stopą procentową oraz, iż w przypadku niekorzystnej zmiany 3 miesięcznej stawki LIBOR dla CHF, rata kredytu ulegnie zwiększeniu. W § 15 ust. 4 ustalono, iż w sprawach nieuregulowanych niniejszą umową mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (umowa kredytu – k. 36-41). Pełnomocnik powodów M. K. otrzymał do podpisu dokument umowy już podpisany przez przedstawicieli banku. Przeczytała go, lecz nie wszystkie postanowienia były dla niej jasne. Nie zadawała żadnych pytań, uznając, że treść umowy została już uzgodniona z powodam ( przesłuchanie świadka M. K. k. 940-945). W dniu 17 lipca 2008 r. E. K. i S. K.
aneksu na wniosek kredytobiorców powrócono do pierwotnego terminu spłaty kredytu. Ostateczna data spłaty kredytu została ustalona na dzień 4 sierpnia 2038 r. ( aneks nr 1 k. 370) Dnia 22 marca 2012 r. powodowie złożyli pozwanemu wniosek o zmianę warunków umowy oraz o zmianę rachunku. Wnieśli o zmianę rachunku bankowego z którego realizowane są spłaty rat przedmiotowego kredytu z rachunku prowadzonego w walucie PLN na rachunek kredytu wskazany w umowie kredytu. Jednocześnie powodowie oświadczyli, że zostali poinformowani, że bank dokona zmiany rachunku bankowego z którego pobierane są przez bank bieżące raty kredytu/pożyczki w datach ich wymagalności na inny wskazany przez nich rachunek bankowy zgodnie z powyższą dyspozycją po podpisaniu przez powodów stosownego Aneksu oraz udzielenia bankowi pełnomocnictwa do nowego rachunku bankowego oraz, że w przypadku podpisania aneksu do umowy przez strony umowy do 7 dni przed dniem płatności raty kredytu, zmiana rachunku przeznaczonego do spłat rat kredytu będzie obowiązywała do kolejnej raty ( wniosek k. 372). Dnia 4 grudnia 2006 r. powodowie reprezentowani przez J. K.
tego przepisu za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Wobec oparcia powództwa także na przepisach o niedozwolonych postanowieniach umownych (art. 385 1 k.c. i n.) konieczne było zatem ustalenie, czy stosunek prawny łączący strony niniejszego postępowania stawiał powodów w roli konsumentów. Zgodnie z treścią art. 385 1 § 1 i 3 k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Ustalenie, że powodom przysługiwał status konsumentów warunkuje zatem dalszą analizę umowy pod kątem przesłanek określonych w art. art. 385 1 § 1 i n. Przy określeniu, czy powodowie występują w charakterze konsumentów, nie powinno ograniczać się do przyjęcia za zasadne deklaracji powodów o spełnieniu warunków uznania za konsumentów w świetle art. 22 1 k.c. Biorąc pod uwagę generalny cel ochronny przepisów o niedozwolonych postanowieniach umownych, jakim jest zabezpieczenie praw poszczególnych konsumentów, a nie grupy konsumentów, należy stwierdzić, iż przepisy te, w związku z art. 385 1 k.c. odnoszą się do ochrony interesu konsumenta pojmowanego jako interes konkretnej jednostki spełniającej cechy konsumenta, bez względu na to, czy ów interes jest pochodną przymiotu konsumenckości, czy też wynika z innych przyczyn. Dojść może bowiem do sytuacji, iż osoba występująca w ogóle stosunków prawnych w charakterze konsumenta, podejmuje czynności prawne w oderwaniu od swojego „normalnego” statusu, w taki sposób, że cel tej czynności prawnej odbiega od czysto „konsumenckiego” celu. Tym samym działanie takiego podmiotu należałoby ocenić jako prowadzenie de facto komercyjnej działalności zarobkowej zmierzającej do uzyskania zysku. Sąd Najwyższy wyjaśnił w wyroku z dnia 18 września 2019 r., IV CSK 334/18, że dla przyznania danej osobie fizycznej statusu konsumenta nie ma decydującego znaczenia cel podjętej czynności (np. pomnożenie majątku, odniesienie korzyści podatkowych, zapewnienie środków na utrzymanie np. na emeryturze), nie ma też znaczenia subiektywne przekonanie tej osoby, że nie dokonywała ona z przedsiębiorcą określonych czynności prawnych w ramach działalności gospodarczej, lecz okoliczności mogące posłużyć obiektywnej ocenie charakteru tej działalności. Nie może być uważana za konsumenta w rozumieniu art. 22 1 k.c. osoba fizyczna, która w określonych stosunkach umownych z bankiem jest w istocie przedsiębiorcą, zawodowcem, profesjonalistą, albowiem w ten sposób dochodzi do swoistego „zamazywania” różnic między konsumentem i nie-konsumentem. Należy przy tym zwrócić uwagę na niebezpieczeństwo manipulowania przez kontrahentów banków będących osobami fizycznymi, twierdzeniami o przysługującym im statusie konsumenta i związaną z nim ochroną prawną, w zależności od powodzenia lub niepowodzenia finansowego określonych transakcji. Zgodnie z obowiązującym w dacie zawierania spornej umowy art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm.) za działalność gospodarczą uznawano zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych działalność gospodarczą ujmuje się przy tym wyraźnie w kategoriach obiektywnych (por. wyrok NSA z 12 maja 1994 r., SA/Łd 365/93, Legalis), niezależnie od tego, czy prowadzący ją podmiot wypełniał ciążące na nim obowiązki związane z tą działalnością (por. wyrok NSA z 24 lipca 2019 r., II FSK 2703/17, Legalis). W orzecznictwie wyrażono przy tym pogląd, iż wykonywanie działalności gospodarczej obejmuje także czynności zmierzające do stworzenia właściwych warunków do jej wykonywania (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 25 listopada 2005 r., I UK 80/05, OSNP 2006/19-20/309 czy z dnia 23 marca 2006 r., I UK 220/05, OSNP 2007/5-6/83). W przypadku ciągu czynności, których celem jest rozpoczęcie działalności gospodarczej, funkcjonalnie jej zatem służących, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości wyłączało ochronę konsumencką (por. wyrok z dnia 3 lipca 1997 r., C – 269/95, F. B. przeciwko D.) Niewątpliwie uzyskiwanie przychodów z najmu nieruchomości stanowi działalność usługową zorganizowaną, a przy tym ma charakter ciągły (powtarzalny) i zarobkowy, zwłaszcza w sytuacji, w której nabycie nieruchomości następuje w celu prowadzenia tejże działalności. Na uwagę zasługuje stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 lutego 2013 roku (II CSK 351/12, SIP Legalis), zgodnie z którym uznanie wynajmowania lokali za działalność gospodarczą albo pobieranie pożytków cywilnych z rzeczy, zależy od skali przedsięwzięcia i aktywności związanej z pobieraniem pożytków cywilnych, a także od kontekstu prawnego. Sąd Najwyższy uznał, że wynajmowanie przez właściciela trzech lokali mieszkalnych i zapowiedziany zamiar wydzierżawienia innych lokali w celu ich wynajęcia, stanowi przedsięwzięcie o skali wystarczającej do uznania najmu lokali za działalność gospodarczą. Również Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniał, że najem na szeroką skalę stanowi działalność gospodarczą w sytuacji gdy właściciel lokali podejmuje czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, które istotnie odbiegają od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania ( tak: wyrok z dnia 08 maja 2018 roku, IIFSK 887/16, SIP Legalis, pogląd ten został powtórzony w wyroku z dnia 15 stycznia 2019 roku, II FSK 14/17, niepublikowany). Sąd Okręgowy podziela te stanowiska. W niniejszej sprawie, pomimo, że w treści umowy kredytu nr (...) brak jest wskazania, że powodowie zawarli tę umowę w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, w ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że powodowie zawierając tę umowę nie działali jako konsumenci, działali bowiem w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą – wynajmowaniu lokali mieszkalnych. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na sytuację powodów w chwili zawarcia przedmiotowej umowy. W 2008 r. centrum życiowe powodów znajdowało się w Irlandii – tam na stałe zamieszkiwali i pracowali. Jeszcze przed zawarciem trzech umów kredytów w 2008 r. powodowie nabyli dwa lokale mieszkalne we W.. Już ta okoliczność wskazuje, że nie może być mowy o przypisaniu powodom zawierającym przedmiotową umowę jakiegokolwiek celu konsumenckiego (zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych). Powodowie zaspokajali wówczas swoje potrzeby mieszkaniowe wynajmując mieszkanie w Irlandii i dysponowali także wolnymi mieszkaniami we W.. Z tego względu nie sposób też uznać, że ich motywem była chęć zapewnienia mieszkania członkom rodziny. Wprawdzie spodziewali się wówczas narodzin dziecka, lecz posiadane dwa mieszkania we W. (w przypadku przeprowadzki do Polski), aż nadto wystarczyły dla zaspokojenia potrzeb rodziny. Jedno z mieszkań mogło wówczas posłużyć matce powódki, tak aby, jak rzekomo pragnęli powodowie rodzina mogła mieszkać blisko siebie. Zawarcie wieloletniej umowy kredytu tylko po to aby zapewnić w przyszłości lokum dla swojego dziecka (które, co oczywiste będzie mogło w nim zamieszkać dopiero po osiągnięciu samodzielności) jest rozwiązaniem sprzecznym z doświadczeniem życiowym i zdrowym rozsądkiem. Trudno wytłumaczyć postępowanie osoby posiadającej dwa mieszkania, która dobrowolnie przyjmuje na siebie ryzyko związane z koniecznością wieloletniej, regularnej spłaty trzech następnych kredytów dla zabezpieczenia przyszłości swojego dziecka, ewentualnie dla zapewnienia mieszkania członkom rodziny. Należy przy tym podkreślić, że deklarowane przez powodów plany w rzeczywistości nie były realizowane pomimo, że istniały ku temu podstawy. Po utracie pracy przez powódkę, powodowie mogli przecież przeprowadzić się do Polski na stałe i zamieszkać wraz M. K. ww. lokalach mieszkalnych. Nie sposób przy tym dać wiary powodom, że pozostałe lokale były wykorzystywane dla innych, w tym także „nie mieszkaniowych” celów. W czasie krótkich pobytów w Polsce w czasie urlopów itd. powodowie mogli korzystać z już posiadanych mieszkań we W., nie istniała konieczność zakupu w tym celu kolejnego mieszkania. Poza wszystkim, gdyby nawet powodowie nie posiadali żadnego mieszkania tańszym rozwiązaniem niż zakup dodatkowego mieszkania (generującego wraz z kredytem duże i stałe koszty) byłoby opłacenie pobytu w hotelu. Tymczasem powodowie nabyli pięć lokali mieszkalnych. Trudno przyjąć, że miały one im służyć oraz ich rodzinie w czasie pobytów w kraju. Podobnie zaciągnięcie kredytu w celu zakupu mieszkania jako „pracowni” czy magazynu na sprzęt muzyczny, pomimo posiadania dwóch innych mieszkań uznać należy za sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Nie sposób uznać, że powodowie jako osoby wykształcone (w dodatku będący architektami), mający już wówczas doświadczenie związane z rynkiem nieruchomości mogliby na poważnie rozpatrywać taki cel zawarcia umowy kredytu hipotecznego. Logicznym działaniem byłoby zakup jednego większego lokalu mieszanego tak aby zaspokoić potrzeby mieszkaniowe w kraj, a jednocześnie mieć miejsce na przechowywanie licznych zgromadzonych przedmiotów. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że celem zawarcia przez powodów umowy kredytu hipotecznego nr (...) (było czerpanie zysków z wynajmu nieruchomości. Nie ma przy tym znaczenia formalny status powodów, brak wpisów do odpowiednich rejestrów, spełnianie obowiązków nałożonych na przedsiębiorców przez przepisy podatkowe itd. Przede wszystkim pozwany udowodnił, że czynsz najmu lokalu przy ul. (...) w G. wpływał na konto powoda – świadczy o tym wykaz przelewów na jego rachunku bankowym (pozycje wskazane m.in. jako „Czynsz ul. (...)”, „Tytulem: opłata czynsz+woda (...)/8” „Z. - zwrot kaucji i nadplaty za media”). Należy przy tym podkreślić, że lokal ten był wynajmowany już w 2008 r. i przez następne lata, co najmniej do 2016 r. Z rachunku bankowego powoda S. K.
art. 58 § 1 - 3 k.c. czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Nieważna jest też czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Jeżeli nieważnością jest dotknięta tylko część czynności prawnej, czynność pozostaje w mocy co do pozostałych części, chyba że z okoliczności wynika, iż bez postanowień dotkniętych nieważnością czynność nie zostałaby dokonana. W ocenie Sądu nie zachodzi podstawa do uznania umowy z dnia 8 lipca 2008 roku za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego czy dobrymi obyczajami. W kontekście stosunków prawnych łączących bank z jego klientami (stosunków umownych o charakterze ekonomicznym) przyjąć trzeba, że zasady współżycia społecznego wymagają od stron tych stosunków uczciwości (uczciwego obrotu) oraz lojalności. Mając na względzie opisany wcześniej status powodów którzy zawierając przedmiotową umowę działali jako przedsiębiorcy należy w stosunku do nich stosować inny, wyższy miernik staranności. W niniejszej sprawie nie sposób uznać postępowania pozwanego banku na etapie zawarcia i wykonywania umowy kredytu za nieuczciwe i nielojalne. Powodowie otrzymali od pozwanego banku środki pozwalające na zrealizowanie ich inwestycji. Zawarta umowa mieści się w konstrukcji kredytu bankowego i stanowi jej możliwy wariant. Przyjęcie za miernik waluty obcej nie stanowiło naruszenia bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa ani zasad współżycia społecznego. Należy wskazać, że pozwany bank, na podstawie zapisów przedmiotowej umowy nie był uprawniony w sposób dowolny kształtować kursu walut w przygotowywanych przez siebie tabelach kursowych, gdyż to wyłącznie realia rynkowe dyktowały ich wysokość. Jak wynika z opinii biegłego raty przeliczane kursem sprzedaży CHF/PLN z tabel DB nie odbiegały rażąco od rat naliczonych według kursów sprzedaży z tabel NBP. Nadpłata z tytułu spłacania przez powodów rat według kursów sprzedaży CHF z tabel pozwanego, względem kursów z tabel NBP wynosi 1 866,20 zł co wobec wielkości zobowiązania powodów jest kwotą nieznaczną i najlepiej świadczy o braku naruszenia przez pozwany bank zasad uczciwości przy ustalaniu wysokości rat. Powodowie zdecydowali się na kredyt denominowany do waluty CHF, gdyż była to dla nich tańsza i bardziej korzystna możliwość sfinansowania zakupu mieszkania. Ekwiwalentem jednakże możliwości uzyskania finansowania w przypadku tego produktu, było ryzyko kursowe, które jednak gwarantowało możliwość uzyskania niższego oprocentowania. Przy czym powodowie mogli wyeliminować ryzyko kursowe w związku z okolicznością, że od początku mieli możliwość spłaty kredytu w walucie CHF ( § 6 ust. 1 warunków umowy) . Co prawda początkowo za zgodą Banku, a od 01 kwietnia 2009r. bez konieczności uzyskania zgody. Jednocześnie powodowe nie wykazali, że o taką zgodę występowali i im jej nie udzielono. Powodowie mieli świadomość istniejącego ryzyka kursowego związanego z zaciągnięciem kredytu w walucie co wynika z treści złożonych przez nich oświadczeń załączonych do wniosku kredytowego ( k. 313 i 314) , jak również z faktu, że mieli już wcześnie umowy kredytu na zakup lokali mieszkalnych we W. w walucie Euro i CHF. Należy dodać, że stosownie do treści art. 58 § 3 k.c. nieważność części czynności prawnej, nie wpływa na ważność pozostałej części, tj. tej części postanowień, które nie są sprzeczne z ustawą bądź z zasadami współżycia społecznego. Powodowie nie przedstawili zaś żadnych argumentów ani dowodów, z których wynikałoby, że nieważność niektórych tylko postanowień czynności prawnej miałaby prowadzić do nieważności całej czynności. Wobec powyższego Sąd oddalił roszczenia główne, w tym roszczenie o zapłatę wywodzone przez powodów z nieważności/bezskuteczności postanowień umownych. Z tego też powodu oddaleniu podlegało też roszczenie ewentualne. Pozwanemu jako stronie wygrywającej proces w całości należy się, na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. zwrot całości poniesionych kosztów procesu. Dlatego też Sąd obciążył powodów w całości obowiązkiem poniesienia kosztów procesu oraz nieuiszczonych kosztów sądowych pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu, na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. oraz pozostawił (pkt 2 wyroku). Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji. Z/. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.