k.p.c. nie mogły odnieść skutku. Sąd pierwszej instancji istotnie nie oddalił wniosku powoda o przesłuchanie także pozwanego, co uchybiło art.
Jednakże naruszenie prawa procesowego może być podstawą uwzględnienia apelacji tylko, jeśli miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Pominiecie zeznań pozwanego bez wydania postanowienia dowodowego w sposób oczywisty nie miało żadnego wpływu na treść wyroku. To samo dotyczy nieprzesłuchania za pozwanego naczelnika zakładu karnego. Nie sposób przyjąć, że mógłby on mieć wiedzę i pamiętać, w jakich celach powód odbywał karę w 2018 i 2019 r. i jakie w nich panowały warunki. Sąd Rejonowy nie naruszył art.
Pozwany do odpowiedzi na pozew dołączył wydruk z historii rozmieszczenia, zawierający listę cel, w których przebywał powód i okresy pobytu, wydruk ze swego sytemu monitorowania pobytu więźniów w celach przeludnionych, z którego wynikało, że pozwany nie przebywał w celach przeludnionych oraz notatkę służbową, potwierdzającą, że powód przebywał w celach spełniających normę 3 m 2. Te dokumenty w istocie realizowały cel wniosku dowodowego powoda o zobowiązanie pozwanego do złożenia wykazu cel i ich metrażu. Nie sposób przyjąć, że w wyniku zobowiązania Sądu pozwany złożyłby dokument, zawierający inne informacje w tym zakresie niż wynikające z wcześniej złożonych dokumentów. Przede wszystkim jednak zauważyć trzeba, że w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału, uzyskanie wykazu cel, w których powód przebywał i ich powierzchni, nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w żaden sposób nie dowodziłoby tego, że cele te, w czasie, kiedy powód w nich przebywał, były przeludnione. Wykazanie tego wymagałoby od powoda dodatkowej inicjatywy dowodowej, której jednak nie wykazał. Trafnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że wnioski o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych nie mogły być uwzględnione, gdyż w sprawie powód nie wykazał żadnych faktów, które pozwalałyby na ocenę, że dowód z opinii biegłych może być istotny dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nie zaoferował jakiejkolwiek dokumentacji medycznej, która mogłaby być dla biegłych podstawą opiniowania. W odniesieniu do kwestionowanego w apelacji oddalenia przez Sąd Rejonowy wniosków dowodowych zauważyć też trzeba, że powód był reprezentowany przez adwokata, który nie zgłosił zastrzeżenia do protokołu w trybie art. 162 § 1 k.p.c. W związku z tym powód utraciłby prawo do powoływania się na takie uchybienie, gdyby nawet miało miejsce (art. 162 § 2 k.p.c.). W apelacji powód powtórzył wnioski dowodowe, które zgłosił w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Z wyżej przedstawionych wywodów jasno wynika, że wnioski te miały wykazać fakty nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy lub zmierzały jedynie do przedłużenia procesu (art.
Dlatego Sąd Okręgowy je oddalił. Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował w sprawie prawo materialne i Sąd Okręgowy podziela jego rozważania w tym przedmiocie. Zarzuty apelującego naruszenia prawa materialnego były oparte na założeniu skuteczności zarzutów naruszenia prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych. Błędność tego założenia czyniła je więc bezprzedmiotowymi. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 kpc jako bezzasadną. O kosztach pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu Sąd orzekł w oparciu o treść §14 ust. 1 pkt. 26 w zw z §16 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016, poz. 1715 ze zm.), przy uwzględnieniu wyroku TK z dnia 23.04.2020 r. SK 66/19. Anna Kulczewska-Garcia 1
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.