1. oskarżonego D. K. uznaje za winnego zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art.
i za to, na podstawie art.
kk wymierza mu karę 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych,
kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Oskarżony D. K. ma 22 lata, wykształcenie średnie, z zawodu elektronik. Jest kawalerem i ma na utrzymaniu 1 dziecko w wielu 2 lat. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę uzyskując obecnie dochód w wysokości 5800 złotych brutto miesięcznie. Oskarżony nie był wcześniej karany za przestępstwa. wyjaśnienia oskarżonego dane o karalności zapytanie o ukaranie k. 82 k. 21-22 k. 12 1.
penalizuje czyn polegający na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających. Zgodnie z art. 115 § 16 k. k. człowiek znajduje się w stanie nietrzeźwości, gdy zawartość alkoholu w jego krwi przekracza 0, 5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego te wartość, lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0, 25 mg , albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Występek przewidziany w art.
jest przestępstwem formalnym, które może nastąpić bez względu czy zaistniał jakikolwiek skutek. Stronę podmiotową tego występku stanowi umyślność. Oskarżony D. K. wypełnił swoim zachowaniem przedmiotową stronę występku z art.
k. k., gdyż po spożyciu alkoholu, mając powyżej 0,25 mg / l alkoholu w wydychanym powietrzu, wsiadł za kierownicę samochodu i wyjechał nim na drogę publiczną. Oskarżony miał pełną świadomość, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości. Świadczy o tym fakt, że jako dorosły mężczyzna przewidywał, że po spożyciu 1 litra piwa i 300 ml wódki znajduje się w stanie nietrzeźwości. Analiza dowodów zebranych w sprawie wskazuje, iż oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym, gdyż zdając sobie sprawę, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, przewidywał możliwość popełnienia przestępstwa i godził się na to. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, będący przedmiotem analizy i oceny Sądu, pozwala na przypisanie oskarżonemu winy, gdyż w czasie swojego bezprawnego i karalnego zachowania, mając możliwość podjęcia decyzji zgodnej z wymogami prawa, nie dał posłuchu normie prawnej. Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego należy ocenić jako duży. Przemawia za tym postawa oskarżonego oraz stopień i rodzaj naruszonego dobra jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. 3.
wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 10 złotych, uznając, iż jest ona adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu kara w pełni zrealizuje wobec niego funkcję wychowawczą i represyjną, a jednocześnie stanowić będzie wystarczające ostrzeżenie na przyszłość. Oskarżony ma stałe źródło dochodu. Z uwagi na wymienione wyżej okoliczności Sąd uznał, iż wymierzenie kary ograniczenia wolności byłoby niecelowe z uwagi na stały dochód, jaki ma oskarżony. Przy wymiarze ilości stawek dziennych grzywny, na podstawie art. 33 § 3 k.k. Sąd uwzględnił sytuację majątkową, rodzinną i osobistą oskarżonego ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Sąd nie znalazł podstaw aby przychylić się do wniosku oskarżonego o warunkowe umorzenie wobec niego postępowania karnego. Zgodnie z art. 66 § 1 kk sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa. Jak już wyżej wskazano sąd przyjął, iż stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego należy ocenić jako duży. Okoliczność, iż stan nietrzeźwości D. K. został stwierdzony w godzinach nocnych w toku przypadkowej kontroli drogowej i nie doszło do żadnego zdarzenia drogowego z jego udziałem nie stanowi tu okoliczności łagodzącej. Wskazywana przez obronę trudna sytuacja życiowa oskarżonego związana z koniecznością dojazdu do pracy nie stanowi wystarczającej podstawy do zastosowania wobec D. K. dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania. Sam fakt, iż kara i środek karny orzekane za przestępstwo stanowić będą dolegliwość wynika z istoty kary. Każda osoba, która dopuszcza się czynu zabronionego musi ponieść tego konsekwencje, które często – w pośredni sposób - obciążają również rodzinę oskarżonego. D. K. może po upływie połowy okresu stosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów wnieść o zmianę formy wykonywania środka w oparciu o art. 182a kkw. D. K. 3 1 Z uwagi na fakt, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, Sąd na podstawie art. 42 § 2 k. k. orzekł w stosunku do D. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego ustalając okres trwania orzeczonego zakazu na 3 lata. Sąd przy wymiarze okresu stosowania środka karnego wziął pod uwagę stan nietrzeźwości oskarżonego. D. K. 5 1 W związku ze skazaniem oskarżonego za czyn z art.
43a§2 k.k., sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.