Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1/ W dniu 12 października 2023 r. w godzinach nocnych, po godz. 1.00, po kłótni z żoną, R. B. przyjechał na stację benzynową w R. swoim samochodem – czterokołowcem marki A. (...) o nr rej. (...). Przed wyjazdem zażył dwie tabletki C., aby się uspokoić. Przed budynkiem stacji przebywali J. C. i M. M., którzy tego wieczora spożywali duże ilości alkoholu. R. B. zaczął z nimi rozmawiać, a następnie udał się na stację benzynową, zakupił alkohol w postaci wódki o pojemności 200 ml. Przysiadł się do nieznajomych i wypił alkohol. 1/ wyjaśnienia oskarżonego R. B. 2/ zeznania świadka J. C. 3/ zeznania świadka M. M. 1/ k. 18-19 w zw. z k. 45v, k. 45v 2/ k. 9 w zw. z k. 46v, k. 46-47 3/ k. 7 w zw. z k. 47v, k. 47-47v 2/ Po spożyciu alkoholu R. B. wsiadł do swojego pojazdu, w którym grała muzyka, a kluczyk był przekręcony na zapłon. Silnik nie był włączony. R. B. sięgał po telefon, który znajdował się w pojeździe w uchwycie, chciał też zamknąć okna w pojeździe i zabrać dokumenty. Z uwagi na deklarowaną w rozmowie przez R. B. chęć jechania pojazdem, J. C. wsiadł do auta na siedzenie pasażera i wyciągnął kluczyki ze stacyjki. M. M. zadzwonił po patrol policji. R. B. wskazywał na chęć przenocowania u kolegi, zamieszkującego w R. w niewielkiej odległości od stacji benzynowej. 1/ wyjaśnienia oskarżonego R. B. 2/ zeznania świadka J. C. 3/ zeznania świadka M. M. 1/ k. 18-19 w zw. z k. 45v, k. 45v 2/ k. 9 w zw. z k. 46v, k. 46-47 3/ k. 7 w zw. z k. 47v, k. 47-47v 3/ Przybyli na miejsce funkcjonariusze policji dokonali zatrzymania R. B. i udali się z nim na (...) celem udzielenia pomocy medycznej (przy wysiadaniu z pojazdu R. B. przewrócił się i rozciął sobie łuk brwiowy) oraz celem pobrania krwi w celu zbadania stanu trzeźwości. 1/ wyjaśnienia oskarżonego R. B. 2/ zeznania świadka J. C. 3/ zeznania świadka M. M. 4/ notatka urzędowa 1/ k. 18-19 w zw. z k. 45v, k. 45v 2/ k. 9 w zw. z k. 46v, k. 46-47 3/ k. 7 w zw. z k. 47v, k. 47-47v 4/ k. 1 w zw. z k. 48 4/ W pobranych próbkach krwi ujawniono 3,26 ‰ i 3,27 ‰, przy czym próbki były pobierane odpowiednio o godz. 4.25 i 5.25. 1/ notatka urzędowa 2/ opinie biegłych wraz z protokołami pobrania krwi 1/ k. 1 w zw. z k. 48 2/ k. 11-15 w zw. z k. 48 5/ R. B. urodził się (...) Jest żonaty, ma dwoje dorosłych, samodzielnych dzieci. Posiada wykształcenie podstawowe, ukończył kurs ślusarza-spawacza. Pracuje jako pracownik gospodarczy z dochodem w kwocie ok. 3.500 zł miesięcznie netto, jego żona nie pracuje. Codziennie dojeżdża do pracy samochodem, ponieważ w jego miejscu zamieszkania nie ma komunikacji publicznej. R. B. nie był karany za przestępstwa, a także za wykroczenia drogowe. Posiada prawo jazdy kategorii A i T. 1/ zeznania V. B. 2/ wyjaśnienia oskarżonego R. B. 3/dane z systemu (...) 4/ informacja z ewidencji kierujących pojazdami 5/ karta karna 1/ k. 48 2/ k. 18-19 w zw. z k. 45v, k. 45v 3/ k. 21-22 w zw. z k. 48 4/ k. 23 w zw. z k. 48 5/ k. 25 w zw. z k. 48 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 R. B. Został oskarżony o to, że w dniu 12 października 2023 r. w R., woj. (...), usiłował kierować w ruchu lądowym samochodem – czterokołowcem marki A. (...) o nr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości w ilości 3,26 ‰ alkoholu we krwi, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję dwóch osób, które uniemożliwiły mu jazdę poprzez zabranie kluczyków od pojazdu, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1/ Nie ustalono, aby R. B. swoim zachowaniem przekroczył czynność sprawczą z niekaralnego przygotowania do usiłowania kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości.
W sprawie nie budzi wątpliwości, iż: - w momencie zdarzenia R. B. znajdował się w stanie nietrzeźwości, - R. B. w rozmowie z J. C. i M. M. sugerował, że pojedzie autem (w jego odczuciu żartował w związku z „dziwnymi pytaniami” świadków, nie miał zamiaru kierować pojazdem), - wsiadł do samochodu po wypiciu wódki, - J. C. wyciągnął kluczyki ze stacyjki samochodu. Nie można jednak bez żadnych wątpliwości uznać, iż R. B. swoim zachowaniem przekroczył czynność sprawczą z niekaralnego przygotowania do usiłowania kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Nie można jednoznacznie stwierdzić: - iż oskarżony uruchomił silnik w pojeździe – świadek J. C. podkreślał, że silnik nie był włączony, M. M. ten fakt potwierdzał, - czy oskarżony włożył kluczyki do stacyjki kiedy ponownie wsiadł do samochodu, czy też kluczyki były cały czas w stacyjce od momentu wjazdu na stację (a w samochodzie grała przez cały czas muzyka), - że R. B. wsiadł do samochodu celem dalszej jazdy – oskarżony podał, iż chciał zabrać telefon i dokumenty, zamknąć okna i zamknąć auto, - że wyłącznie zachowanie J. C. spowodowało, iż oskarżony odstąpił od kierowania samochodem – z wyjaśnień oskarżonego wynikało, iż nie miał zamiaru jazdy autem, a chciał przenocować u kolegi w R. (żona oskarżonego potwierdziła, że ma on tam kolegów i rodzinę). Zgodnie z orzecznictwem i judykaturą: „Przez prowadzenie pojazdu należy rozumieć każdą czynność, która bezpośrednio wpływa na ruch pojazdu, w szczególności wprawianie go w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie w sposób zgodny z konstrukcją pojazdu. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy, uznając, że „do skazania na podstawie art. 28 § 1 ustawy o zwalczaniu alkoholizmu niezbędne jest ustalenie, że sprawca znajdujący się w stanie nietrzeźwości wprawił w ruch pojazd mechaniczny, którym wówczas zamierzał kierować. Samo zajęcie przez nietrzeźwego kierowcę miejsca za kierownicą i uruchomienie motoru z zamiarem prowadzenia pojazdu rozważać należy w płaszczyźnie usiłowania”. „Prowadzenie” może dotyczyć jedynie pojazdu w ruchu, podjęcie zaś czynności zmierzających do rozpoczęcia tego ruchu jest usiłowaniem prowadzenia. W przypadku pojazdów mechanicznych dodatkowym, niezbędnym elementem jest uruchomienie pojazdu, tj. uruchomienie mechanizmu wprawiającego pojazd w ruch. Warunkiem uznania osoby za prowadzącą pojazd jest to, by pojazd znajdował się w ruchu. Jeżeli pojazd nie znajduje się w ruchu, to nie można uznać za prowadzącą pojazd osobę, która nawet siedzi za kierownicą i ma kontakt ze wszystkimi urządzeniami służącymi do wprawiania go w ruch i kierowania nim. Należy bowiem podkreślić, że jeżeli sprawca nie przejechał nawet minimalnego odcinka drogi, ale miał zamiar jechać, to popełnia przestępstwo w formie usiłowania. Samo bowiem zajęcie przez nietrzeźwego kierowcę miejsca za kierownicą i uruchomienie motoru z zamiarem prowadzenia pojazdu rozważać należy w płaszczyźnie usiłowania (vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1960 roku, sygn. akt VI KO 64/60).” [por. Krzysztof Kazmiruk „Przestępstwo prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości – wybrane aspekty prawnokarne i kryminologiczne”] „Nie jest‘prowadzeniem’samo siedzenie za kierownicą pojazdu mechanicznego, którego jeszcze nie uruchomiono. ‘Prowadzeniem’ jest wprawienie w ruch silnika i pojazdu. Pojazd ‘gotowy każdej chwili do odjazdu’ nie jest pojazdem ‘prowadzonym’, dopóki człowiek nie wprawi w ruch jego motoru, a pojazd wskutek tego nie zacznie się poruszać”. [por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1960 r., VI KO 64/60, OSNCK 1961/2/31] „Samo siedzenie za kierownicą pojazdu mechanicznego, którego jeszcze nie uruchomiono, nie jest prowadzeniem pojazdu (uchw. SN z 8.12.1960 r., VI KO 64/60, Legalis; tak także A. Marek, KK. Komentarz, 2007, s. 362, odmiennie R. Góral, KK. Komentarz, 2005, s. 290). Również uruchomienie silnika niepołączone z poruszaniem się pojazdu nie może być uznane za jego prowadzenie.” „Możliwe jest usiłowanie prowadzenia pojazdu mechanicznego przez sprawcę. Kwestia, czy w konkretnym wypadku usiłowanie zachodzi, tj. czy sprawca przedsięwziął działanie, które skierowane było bezpośrednio ku urzeczywistnieniu takiego zamiaru prowadzenia, pozostaje do rozstrzygnięcia przez sąd w każdym z takich wypadków na podstawie całokształtu okoliczności. Jako usiłowanie należy rozważać samo zajęcie miejsca za kierownicą i uruchomienie silnika z zamiarem prowadzenia pojazdu. [por. Komentarz do art.
kk, T. II red. Królikowski/Zawłocki 2023, wyd. 5, podobnie Komentarz do art.
, T. 8 red. Gardocki 2018, wyd. 2] Powołane wyżej orzeczenia i komentarze wskazują, iż dla przyjęcia usiłowania prowadzenia pojazdu mechanicznego konieczne jest zajęcie miejsca za kierownicą samochodu i uruchomienie silnika z zamiarem prowadzenia pojazdu. Zatem samo uruchomienie silnika bez zamiaru prowadzenia pojazdu, np. celem zamknięcia szyb elektrycznych, celem uruchomienia muzyki w pojeździe itp. nie będzie stanowiło usiłowania prowadzenia pojazdu mechanicznego. Sytuacja kiedy kierujący siada na swoim miejscu w pojeździe i nawet mówi, że chce jechać pojazdem, nie stanowi – zdaniem Sądu Rejonowego w Kościanie – usiłowania prowadzenia pojazdu mechanicznego, albowiem jeszcze w tej fazie brakuje działania, które skierowane było bezpośrednio ku urzeczywistnieniu takiego zamiaru prowadzenia. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdzie oskarżony R. B. faktycznie usiadł na siedzeniu kierowcy w samochodzie, ale uczynił to nie w celu prowadzenia auta (chociaż przekomarzał się ze świadkami, że pojedzie), lecz w celu zabrania dokumentów, telefonu i zamknięcia okien w pojeździe. W samochodzie włączony był zapłon, ponieważ grała muzyka. Zasada in dubio pro reo przewidziana w art. 5 § 2 kpk wskazuje, iż nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Jak wskazano wyżej – nie można jednoznacznie stwierdzić, w którym momencie doszło do włączenia zapłonu. Mogło być tak jak wskazywał oskarżony, iż zapłon (bez uruchomienia silnika) był włączony cały czas w związku z odtwarzaną muzyką. Świadkowie nie zaprzeczali jednoznacznie temu twierdzeniu. W tej sytuacji należało przyjąć wersję najkorzystniejszą dla oskarżonego, z której wynika, iż zapłon włączony był przez cały czas. R. B. na żadnym etapie zdarzenia – po wypiciu alkoholu – nie uruchomił silnika pojazdu. Kwestia ta pozostaje bezsporna, wynika jednoznacznie z wyjaśnień oskarżonego i zeznań bezpośrednich świadków. W tej sytuacji nie można byłoby mówić o działaniu skierowanym bezpośrednio ku urzeczywistnieniu zamiaru prowadzenia samochodu, albowiem bezpośrednią czynnością poprzedzającą prowadzenie auta jest uruchomienie silnika, włączenie biegu, zwolnienie hamulca ręcznego. Bez tych czynności niemożliwym byłoby uruchomienie pojazdu i jego prowadzenie. Świadek J. C. zareagował w sposób prawidłowy wyciągając kluczyki ze stacyjki uniemożliwiając uruchomienie silnika (jeżeli oskarżony miałby faktycznie taki zamiar). Jego reakcja była jednak w takiej fazie zdarzenia, że uniemożliwiła faktyczne i jednoznaczne rozpoznanie zamiaru oskarżonego. Możliwe, iż gdyby nastąpiła później, doszłoby do np. uruchomienia silnika przez oskarżonego. Wówczas ocena zachowania R. B. nie budziłaby żadnych wątpliwości. W sytuacji jednak, kiedy nie doszło do żadnej czynności będącej bezpośrednio zmierzaniem do prowadzenia pojazdu, nie można mówić o usiłowaniu prowadzenia przez oskarżonego samochodu. Jak wskazuje się w orzecznictwie i judykaturze, samo mówienie o zamiarze popełnienia przestępstwa nie świadczy jeszcze o tym, że osoba taka przekroczyła granicę pomiędzy niekaralnym przygotowaniem a usiłowaniem popełnienia przestępstwa. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i rozważania, Sąd uniewinnił oskarżonego R. B. od popełnienia zarzucanego mu czynu. 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 W związku z uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, Sąd obciążył kosztami Skarb Państwa. 6. 1Podpis /-/ Agnieszka Olszewska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.