UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 223/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku
§2kk, art. 91§2 kk i art. 4 §1 kk orzeczone kary grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu P. S.
(1)karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych. Sąd na podstawie art. 63 §
5 k.k. w zw. z art. 4 § 1 kk na poczet orzeczonej w pkt. 3 wobec oskarżonego P. S.
(1)kary łącznej grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania od dnia 12.11.2021r. godz. 14:35 do dnia 13.11.2021r. godz. 18:50, przyjmując za równoważne 4 (cztery) stawkom dziennym grzywny. Zdaniem Sądu najbardziej adekwatną do stopnia winy oskarżonego i okoliczności popełnionego przez niego czynów była kara grzywny. Co istotne, uwzględnia ona warunki i właściwości osobiste oskarżonego. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony jako osoba prowadząca działalność gospodarczą (posadzki żywiczne), uzyskująca z tego tytułu miesięczny dochód w kwocie 3000 zł posiada faktyczne możliwości do uiszczenia orzeczonej kary. Przy czym firma ww. prężnie się rozwija, z uwagi na znaczą ilość zleceń musi korzystać z pomocy dodatkowych pracowników. Co istotne, oskarżonego nie posiada nikogo na własnym utrzymaniu, jest kawalerem, bez zobowiązań alimentacyjnych. Nie obciążają go również zobowiązania względem osób trzecich za wyjątkiem spłaty należności za telefon komórkowy. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd orzekł za przypisane ww. czyny kary grzywny. Sąd wziął pod uwagę realne możliwości zarobkowe oraz majątkowe oskarżonego, w tym umiejętności jakie nabył w trakcie wykonywania pracy w firmie hydraulicznej, które umożliwiają mu pozyskanie znacznych środków finansowych. Nie bez znaczenia była również okoliczność, że oskarżony jest zdrowym, młodym człowiekiem (ur. (...)), który dzięki temu w większym stopniu może poświęcić się wykonywaniu pracy zarobkowej. Zdaniem Sądu orzeczone w ten sposób kary są adekwatna do stopnia zawinienia sprawcy i okoliczności czynów. Nad Sąd miał na względzie wcześniejsze relacje jakie łączyły strony oraz konflikt jaki między nimi istniał. Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych stosując zasadę częściowej absorbcji. Orzekając daną karę Sąd pilnował, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, aby kara uwzględniała stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów, była przy tym zgodnie z art. 85a kk. wystarczająca do osiągnięcia wobec niego celów zapobiegawczych i wychowawczych, a nadto spełniła swe funkcje w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd wziął pod uwagę rozmiar ujemnych następstw zachowania oskarżonego oraz charakter popełnionych przez niego przestępstw, których społeczna szkodliwość była znaczna i uderzała w istotne dobra prawnie chronione Na korzyść podsądnego został zaliczony fakt wcześniejszej niekaralności oraz pozytywną opinię w środowisku lokalnym. A także wiek oskarżonego, który w świetle obowiązujących przepisów prawa jest osobą młodocianą, którą ustawodawca nakazuje w większym stopniu wychowywać niż karać. Dodatkowo z wywiadu środowiskowego sporządzonego przez kuratora nie wynika, aby oskarżony było sobą zdemoralizowaną, nadużywającą alkoholu. Przeciwnie postrzegany jest jako spokojny, bezproblemowy sąsiad. W jego miejscu zamieszkania nie dochodziło do interwencji policji. Konkludując zdaniem Sądu wymierzona łączna kara grzywny wyrobi w oskarżonym krytyczny stosunek do popełnionych czynów i wykształci u niego pożądaną postawę na przyszłość, a jednocześnie nie będzie nadmierna. Biorąc pod uwagę obawę jaką obaj pokrzywdzeni żywią w dalszym ciągu do oskarżonych Sąd na podstawie na podstawie art. 41a§
§4kk i art. 4 §1 kk orzekł wobec każdego z oskarżonych P. S.
(1), D. Ś.
(1), B. M. , na okres 2 (dwóch) lat, zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych P. C.
(2)i P. C.
(1), wskazując odległość nie mniejszą niż 100 metrów od osób chronionych, którą oskarżeni obowiązani są zachować. Wymierzając przedmiotowy środek karny Sąd wziął również pod uwagę skutki traumatycznego zajścia jakie pozostawiło swe piętno w psychice obu pokrzywdzonych. Sąd zwrócił także uwagę na fakt, iż w trakcie składania zeznań młodszy z pokrzywdzonych był niespokojny, trzęsły mu się ręce, a w pewnym momencie zrobił mu się słabo. P. C.
(2)nie był w stanie zapanować nad emocjami, w widoczny sposób obawiał się oskarżonych. Sąd na podstawie art. 46§2 kk i art. 4 §1 kk zasądził solidarnie od oskarżonych P. S.
(1), D. Ś.
(1), B. M. na rzecz pokrzywdzonego: a) P. C.
(2)nawiązkę w kwocie 500,00 (pięćset) złotych, b) P. C.
(1)nawiązkę w kwocie 500,00 (pięćset) złotych zaznaczając, że jest to świadczenie solidarne z punktem 4 wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 18.01.2023r. wydanym w sprawie sygn. akt II K 227/22. W toku postępowań sądowego żądanie wypłacenia naprawienia w części szkody oraz zadośćuczynienia bądź alternatywnie nawiązki w kwocie po 10.000,00 zł. zgłosił w imieniu każdego z trzech oskarżycieli posiłkowych ich pełnomocnik, dlatego Sąd był zobligowany rozstrzygnąć daną kwestię w wyroku. Orzeczenie naprawienia szkody na rzecz A. C. i P. C.
(1)w związku z popełnieniem przestępstwa określonego w art. 288 § 1 kk tj. uszkodzeniem samochodu marki V. o nr rej. (...), chociażby w części było niemożliwe z uwagi na wcześniejsze naprawienie jej przez ubezpieczyciela. Co w świetle obowiązujących przepisów całkowicie wykluczało uwzględnienie tego żądania. Podobnie jak orzeczenie na rzecz A. C. zadośćuczynienia za czyny wskazane w akcie oskarżenia, albowiem ww. nie tylko nie była pokrzywdzoną co do czynu z art. 190§ 1 kk, ale w ogóle nie uczestniczyła ww. zdarzeniach. Został uznana przez prokuratora za pokrzywdzoną jedynie dlatego, że była współwłaścicielką samochodu marki V. o nr rej. (...), który został uszkodzony. Z tego względu Sąd nie widział podstaw do zasądzenia na niej rzecz zadośćuczynienia. Z kolei orzeczenie na rzecz pokrzywdzonych P. i P. C.
(1)zadośćuczynienia w kwocie po 10.000,00 zł było niemożliwe i nieuzasadnione bez znacznego przedłużenia biegu postępowania karnego, którego głównym przedmiotem rozpoznania jest przecież kwestia odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa. Wprawdzie okoliczności zaistniałego zdarzenia jakie miało miejsce w dniu 11 listopada 2021r. z całą pewnością wywołały u obu oskarżycieli posiłkowych strach i stanowiły traumatyczne przeżycie, co czyniło zasadnym orzeczenie tytułem nawiązki kwot wskazanych w pkt. 5 wyroku. Zasądzenie nawiązki w szerszym wymiarze było bezpodstawne również w uwagi na brak wykazania przez pełnomocnika strony pokrzywdzonej zasadności żądanej kwoty w wysokości aż 10.000,00 zł. W toku postępowania pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych nie złożył żadnego wniosku dowodowego, którym uzasadniałby wysokość roszczenia. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem nowelizacja art. 46 k.k. jednoznacznie przesądziła o cywilnoprawnym charakterze tej instytucji, skoro stanowi on, że orzekając o obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynieniu stosuje się przepisy prawa cywilnego. Tym samym obecnie ma on charakter wyłącznie kompensacyjny. Złożenie przez pokrzywdzonego wniosku o naprawienie szkody zobowiązuje sąd do wydania orzeczenia w tym przedmiocie. Sąd nie może zatem odmówić nałożenia obowiązku naprawienia szkody gdy udowodniono zarówno winę jak i konkretną szkodę, a pokrzywdzony złożył wniosek o takie orzeczenie, może również orzec w tym przedmiocie działając z urzędu. Co istotne, przewidziana w art. 46 § 1 k.k. możliwość orzeczenia obowiązku naprawienia szkody w całości albo w części jest warunkowana wyłącznie tym, czy została ona już wcześniej naprawiona (w całości lub w części), a także tym czy dostępne dowody pozwalają na ustalenie pełnej lub tylko częściowej jej wysokości (por. wyrok SA w Warszawie 22.02.2022r. sygn. akt II AKa 287/21). Trudności, które powstały w zakresie udowodnienia wysokości szkody, uprawniają sąd do orzeczenia nawiązki, która jest rodzajem zryczałtowanego naprawienia szkody (por. wyrok 16.03.2022r. SA w W. sygn. akt II AKa 401/21). Nadto przy orzekaniu obowiązku naprawienia szkody majątkowej lub doznanej krzywdy należy wziąć pod uwagę stopień przyczynienia się pokrzywdzonego do jej powstania. Można uwzględnić tylko te składniki lub elementy szkody, które wynikły bezpośrednio z zachowania się sprawcy lub ze skutków jego zachowania (por. wyrok SN z 10.05.1994r. WR 75/94). W ocenie Sądu należne zadośćuczynienie w rozmiarze satysfakcjonującym pokrzywdzonych winno być ustalone w toku postępowania cywilnego. Natomiast nawiązka orzeczona przez Sąd stanowi jedynie namiastkę ww. środka. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu nawiązka w rozumieniu art. 46 § 2 k.k przybiera postać zryczałtowanego odszkodowania, natomiast przy określaniu jej wysokości sąd powinien oszacować ją w granicach przybliżonych do wysokości wyrządzonej szkody, tak aby spełniła swą kompensacyjną funkcję. Zasadzenie nawiązki następuje zamiast obowiązku określonego w §
odnosi się do każdego z dwóch obowiązków wskazanych w przywoływanym przepisie (podobnie wyrok SN z dnia 12 czerwca 2014 r., V KK 19/14, LEX nr 1476975, komentarz do art. 46 kk M. Budyn-Kulik LEX). Kierując się powyższymi wytycznymi Sąd ustalił wysokość nawiązki na wskazaną powyżej kwotę. Nie należy zapominać, że orzeczenie nawiązki w wysokości, która nie pokrywa w całości wysokości szkody wyrządzonej przestępstwem bądź zadośćuczynienia, otwiera drogę do dochodzenia części niezaspokojonej w procesie cywilnym (§ 3). Z tego względu orzeczono jak wyżej, co do każdego z oskarżonych przy jednoczesnym uwzględnieniu punkt 4 wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 18.01.2023r. wydanego w sprawie sygn. akt II K 227/22. Sąd kierując się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 kk. wobec oskarżonego: - za czyny I na podstawie art. 288§1 kk przy zastosowaniu art. 37a§1 kk i art. 4 §1 kk wymierzył D. Ś.
(1)karę grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych, -za czyn II i III na podstawie art. 190§1 kk w zw. z art. 91§1 kk i art. 4 §1 kk wymierzył D. Ś.
(1)karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych, Sąd na podstawie na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§
§2kk, art. 91§2 kk i art. 4 §1 kk orzeczone kary grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu D. Ś.
(1)karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych. Zdaniem Sądu najbardziej adekwatną do stopnia winy oskarżonego i okoliczności popełnionego przez niego czynów była kara grzywny. Co istotne, uwzględnia ona warunki i właściwości osobiste oskarżonego. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony jako osoba wykonująca pracę zarobkową w branży budowlanej, uzyskująca z tego tytułu miesięcznie wynagrodzenie w kwocie 4500 zł posiada faktyczne możliwości do uiszczenia orzeczonej kary. Nadto z wywiadu środowiskowego wynika, że oskarżony prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, z którą zamieszkuje w domu jednorodzinnym. Jak ustalił kurator sytuacja finansowa rodziny jest stabilna, ww. nie korzystają z pomocy społecznej, każdy z domowników posiadał własne źródło utrzymania. Co istotne w dacie wyrokowania, oskarżonego nie posiadał nikogo na swym utrzymaniu, był kawalerem, bez zobowiązań alimentacyjnych. Nie obciążały go również żadne zobowiązania względem osób trzecich. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd orzekł za przypisane ww. czyny kary grzywny. Sąd wziął pod uwagę realne możliwości zarobkowe oraz majątkowe oskarżonego, w tym umiejętności jakie nabył w trakcie wykonywania pracy jako kucharz, które umożliwiają mu pozyskanie znacznych środków finansowych. Nie bez znaczenia była również okoliczność, że oskarżony jest osobą zdrową, młodą, który dzięki temu w większym stopniu może poświęcić się wykonywaniu pracy zarobkowej. Zdaniem Sądu orzeczone w ten sposób kary są adekwatna do stopnia zawinienia sprawcy i okoliczności czynów. Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych stosując zasadę częściowej absorbcji. Orzekając daną karę Sąd pilnował, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, aby kara uwzględniała stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów, była przy tym zgodnie z art. 85a kk. wystarczająca do osiągnięcia wobec niego celów zapobiegawczych i wychowawczych, a nadto spełniła swe funkcje w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd wziął pod uwagę rozmiar ujemnych następstw zachowania oskarżonego oraz charakter popełnionych przez niego przestępstw, których społeczna szkodliwość była znaczna i uderzała w istotne dobra prawnie chronione Na niekorzyść podsądnego został zaliczony fakt wcześniejszej karalności, a w konsekwencji jego lekceważący stosunek do obowiązujących norm i zasad. Jednakże z uwagi na pozytywną opinię w środowisku lokalnym, pozytywne nastawienie oskarżonego do pracy oraz brak w jego miejscu zamieszkania interwencji policji Sąd zdecydował się na wymierzenia mu kary grzywny. Nie bez znaczenie pozostawał fakt, iż oskarżony ma świadomość swego uzależnienia i nieprzerwalnie podejmuje próby, aby je zwalczyć. Nadto pod wpływem alkoholu nie prezentuje postawy agresywnej, nie „szuka zaczepki”, przeciwnie zamyka się we własnym pokoju , aby nie sprawiać problemów innym. Konkludując zdaniem Sądu wymierzona łączna kara grzywny wyrobi w oskarżonym krytyczny stosunek do popełnionych czynów i wykształci u niego pożądaną postawę na przyszłość, a jednocześnie nie będzie nadmierna. Co do pozostałych środków orzeczonych wyrokiem jak wyżej. Sąd kierując się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 kk. wobec oskarżonego: - za czyny I na podstawie art. 288§1 kk przy zastosowaniu art. 37a§1 kk i art. 4 §1 kk wymierzył B. M. karę grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych, -za czyn II i III na podstawie art. 190§1 kk w zw. z art. 91§1 kk i art. 4 §1 kk wymierzył B. M. karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych, Sąd na podstawie na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§
§2kk, art.
91§2 kk i art. 4 §1 kk orzeczone kary grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu B. M. karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych. Zdaniem Sądu najbardziej adekwatną do stopnia winy oskarżonego i okoliczności popełnionego przez niego czynów była kara grzywny. Co istotne, uwzględnia ona warunki i właściwości osobiste oskarżonego. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony jako osoba wykonująca pracę zarobkową, uzyskująca z tego tytułu miesięcznie wynagrodzenie w kwocie 3000 zł posiada faktyczne możliwości do uiszczenia orzeczonej kary. Nadto z wywiadu środowiskowego wynika, że oskarżony prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, z którą zamieszkuje w domu jednorodzinnym. Jak ustalił kurator sytuacja finansowa rodziny jest stabilna, ww. nie korzystają z pomocy społecznej, każdy z domowników posiadał własne źródło utrzymania. Co istotne w dacie wyrokowania, oskarżonego nie posiadał nikogo na swym utrzymaniu, był kawalerem, bez zobowiązań alimentacyjnych. Nie obciążały go również żadne zobowiązania względem osób trzecich. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd orzekł za przypisane ww. czyny kary grzywny. Sąd wziął pod uwagę realne możliwości zarobkowe oraz majątkowe oskarżonego, w tym umiejętności jakie nabył w trakcie wykonywania pracy w branży hydraulicznej, a także ogólnobudowlanej, które umożliwiają mu pozyskanie znacznych środków finansowych. Nadto ww. ukończył kurs spawacza, co także wpływa na zwiększenie jego możliwości zarobkowych. Nie bez znaczenia była również okoliczność, że oskarżony jest osobą zdrową, młodą, który dzięki temu w większym stopniu może poświęcić się wykonywaniu pracy zarobkowej. Zdaniem Sądu orzeczone w ten sposób kary są adekwatna do stopnia zawinienia sprawcy i okoliczności czynów. Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych stosując zasadę częściowej absorbcji. Orzekając daną karę Sąd pilnował, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, aby kara uwzględniała stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów, była przy tym zgodnie z art. 85a kk. wystarczająca do osiągnięcia wobec niego celów zapobiegawczych i wychowawczych, a nadto spełniła swe funkcje w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd wziął pod uwagę rozmiar ujemnych następstw zachowania oskarżonego oraz charakter popełnionych przez niego przestępstw, których społeczna szkodliwość była znaczna i uderzała w istotne dobra prawnie chronione Na niekorzyść podsądnego został zaliczony fakt wcześniejszej karalności, a w konsekwencji jego lekceważący stosunek do obowiązujących norm i zasad. Jednakże z uwagi na pozytywną opinię kuratora sprawującego nadzór na ww. oraz widoczne, korzystne zmiany w zachowaniu oskarżonego Sąd zdecydował się na wymierzenia mu kary grzywny. Wprawdzie ww. jest znany policji z uwagi na wcześniejsze łamanie prawa, ale w ostatnim czasie w jego miejscu zamieszkania nie dochodziło do interwencje policji, nie odnotowano również żadnych skarg na zachowanie ww. Kurator nie stwierdził także po stronie oskarżonego zachowań agresywnych czy społecznie nieakceptowalnych. Nie bez znaczenie pozostawał fakt, iż oskarżony nie był widywany pod wpływem alkoholu, czy też w towarzystwie osób zdemoralizowanych. Konkludując zdaniem Sądu wymierzona łączna kara grzywny wyrobi w oskarżonym krytyczny stosunek do popełnionych czynów i wykształci u niego pożądaną postawę na przyszłość, a jednocześnie nie będzie nadmierna. Co do pozostałych środków orzeczonych wyrokiem jak wyżej. 1-5 1-5 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. S.
(1)8 8 Sąd zasądził od każdego z oskarżonych P. S.
(1), D. Ś.
(1), B. M. na rzecz oskarżyciela posiłkowego :
- a)A. C. po (...),00 (jeden tysiąc pięćset dwanaście) złotych,
- b)P. C.
(2)po (...),00 (jeden tysiąc pięćset dwanaście) złotych, c) P. C.
(1)po (...),00 (jeden tysiąc pięćset dwanaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów ustanowienia jednego pełnomocnika. Wydatki oskarżycieli posiłkowych ustalono zgodnie z wnioskiem (czyli wg stawek minimalnych) w oparciu w §11 ust. 2 pkt 3 i §17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Za reprezentowanie w tym samym postępowaniu kilku osób zasądza się opłatę na rzecz każdej z tych osób (§17 ust. 2). D. Ś.
(1)B. M. 1.
- inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
- KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 7 O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 627 k.p.k. kierując się zasadą, iż sprawca winien ponieść koszty postępowania sądowego zasądził od każdego z oskarżonych P. S.
(1), D. Ś.
(1), B. M. na rzecz Skarbu Państwa w części koszty procesu w kwocie po 680,00 złotych, w tym kwotę 600,00 złotych tytułem opłaty, z kolei na podstawie art. 624 § 1kpk w pozostałej części zwolnił oskarżonych od kosztów i przejął je na rachunek Skarbu Państwa. Z akt sprawy wynika, że oskarżeni dysponują środkami umożliwiającymi im na dokonanie spłaty jedynie w części kosztów sądowych. Dlatego biorąc pod uwagę wysokość nałożonej na ww. kary grzywny Sąd zdecydował się nie obciążać oskarżonych kosztami postępowania w większym zakresie. Sąd oparł swe rozstrzygnięcie w tym zakresie na art. 3 ust. 1 z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych – Dz. U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 – tekst jednolity z późn. zm., § 1i 3rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym – Dz. U. z 2013 roku, poz. 663 – tekst jednolity. 1.Podpis