Sygn. akt II K 295/23 (...)-0 Ds 63.2023 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2024r. Sąd Rejonowy w Świnoujściu II Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia Kamilla Gajewska P

§ 1k.k.

orzeka biorąc za podstawę przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.09.2023r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. I. oskarżonego R. L. uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, tj. występku z art.

§ 1k.k.

i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny po 30 zł (trzydzieści 00/100 złotych) każda, II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie od dnia 02.10.2022r. godz. 20:35 do dnia 03.10.2022r. godz. 00:15 przyjmując, że jeden dzień faktycznego pozbawienia wolności równy jest dwóm stawkom dziennym grzywny i karę tę uznaje za wykonaną w zakresie czterech stawek, III. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 (pięciu) lat, IV. na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym zalicza okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 03.10.2022r., V. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł (pięć tysięcy 00/100 złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, VI. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 220 złotych oraz wymierza mu opłatę w wysokości 900 złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 295/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. R. L. w dniu 2 października 2022 roku w Ś., na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) kierował w ruchu lądowym pojazdem osobowym marki A. o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości wyrażającym się stężeniem 2,158 promila alkoholu we krwi Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty R. L. oraz A. L. są współwłaścicielami auta S. (...) o nr rej. (...), nadto A. L. jest właścicielką pojazdu A. (...) o nr rej. (...). W dniu 2 października 2022 r. około godziny 19:00 R. L. poruszał się pojazdem marki A. o nr rej. (...) po drodze przy ul. (...) w Ś. znajdując się w stanie nietrzeźwości wyrażonym wskaźnikiem 2,158‰ zawartości alkoholu we krwi. Mężczyzna prowadził pojazd w sposób nieostrożny, zahaczając o pobocze. W pewnym momencie oskarżonemu drogę zajechał pojazd marki S. (...). Oba samochody zatrzymały się, a następnie do oskarżonego z samochodu marki S. podeszła kobieta, która wyciągnęła go zza kierownicy pojazdu, a następnie umieściła w swoim samochodzie i gwałtownie odjechała. Podczas wyciągania oskarżonego z samochodu oraz prowadzenia go do swojego auta kobieta kilkakrotnie powtarzała w stronę nadchodzących ludzi „to ja prowadziłam”. W pościgiem za kierującą S. (...) ruszyli policjanci, którzy przybyli na miejsce zdarzenia. Z uwagi jednak na niesprawną skrzynię biegów, funkcjonariusze nie byli w stanie dogonić uciekającego pojazdu i powrócili na miejsce zdarzenia. Po pewnym czasie na miejsce zdarzenia przybyła właścicielka samochodu A. – A. L.. Kobieta nie potrafiła wskazać, gdzie znajduje się jej mąż, w związku z czym funkcjonariusze udali się z nią do jej miejsca zamieszkania. Na podwórku przed domem oskarżonego znajdował się samochód marki S. (...), którego maska była rozgrzana. Syn oskarżonego wskazał, że mężczyzna jest u swojego kolegi A. K.. Funkcjonariusze policji udali się do A. K., jednak nie zastali tam oskarżonego. A. K. zadzwonił do oskarżonego, który na pytanie kolegi powiedział „odpierdoliłem, w razie czego to byłem u Ciebie pieszo”. Policjanci odnaleźli oskarżonego u niego w domu. Oskarżony został przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z następującymi wynikami: I pomiar (godzina 20:34) – 0,97 mg/l, II pomiar (godzina 20:52) – 1,13 mg/l. Kolejne badania przeprowadzone zostały na Komendzie Miejskiej Policji w Ś. z następującymi wynikami: I pomiar (godzina 21:35) – 0,979 mg/l, II pomiar (godzina 22:10) – 0,890 mg/l, III pomiar (godzina 22:45) – 0,812 mg/l. W 2022 r. nie było prowadzone żadne postępowanie dotyczące zgłoszenia przez R. L. lub A. L. kradzieży lub nieuprawnionego użycia pojazdu. Protokoły badania trzeźwości 5-8 Opinie biegłych 30-34, 88-94 ustalenie w formie notatki urzędowej z 5.09.2023 r. z kopiami notatników 148-162 Zeznania świadka M. K. 10, 132 Zeznania świadka A. G. 12, 133 Zeznania świadka K. S. 14-15, 134 Zeznania świadka D. B.

§ 5k.k., który przewiduje obligatoryjne orzeczenie przepadku pojazdu z art.

44b k.k., gdy zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa z art.

§ 1k.k.

była wyższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm 3 w wydychanym powietrzu. Również zmianie uległy ogólne dyrektywy wymiaru kary, które obecnie są surowsze wobec sprawców przestępstw. Niewątpliwie zatem ustawa w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2023 r. jest względniejsza dla oskarżonego i znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art.

§ 1

k.k., w brzmieniu poprzednio obowiązującym, kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Przedmiotem ochrony wskazanego przepisu jest bezpieczeństwo w ruchu między innymi lądowym. Przestępstwo to jest przestępstwem formalnym i popełnia je ten, kto prowadzi pojazd mechaniczny będąc w stanie nietrzeźwości, choćby prowadził go prawidłowo i nie stwarzał zagrożenia. Prowadzi – oznacza przede wszystkim kieruje nim. Pojazdem mechanicznym jest bezspornie samochód osobowy (pojazd wprawiany w ruch przez znajdujący się w nim silnik). Przestępstwo to może być popełnione wszędzie tam, gdzie odbywa się ruch pojazdów, w szczególności na drodze publicznej, osiedlowej, czy terenie budowlanym. Popełnia je ten, kto prowadzi pojazd mechaniczny będąc w stanie nietrzeźwości (zdefiniowanym w art. 115 § 16 k.k. – tj. stanem nietrzeźwości jest stan, w którym zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość). Przestępstwo może być popełnione tylko umyślnie. Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona przypisanego mu czynu z art.

§ 1k.k.

Trudność niniejszego postępowania związana była z ucieczką oskarżonego z miejsca zdarzenia przed przyjazdem policji i brakiem jednoznacznego dowodu, który wskazywałby na sprawstwo oskarżonego. Niemniej jednak fakt, że w sprawie nie występują dowody bezpośrednio wskazujące na sprawstwo oskarżonego, nie przekreśla jeszcze możliwości przypisania mu popełnienia zarzucanego czynu i pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej. W takiej sytuacji bowiem pełnowartościowy dowód sprawstwa mogą stanowić dowody pośrednie (poszlaki). Warunkiem niezbędnym jest jednak, aby poszlaki te, rozumiane jako udowodnione fakty uboczne, z jednej strony prowadziły w drodze logicznego rozumowania do ustalenia w sposób niewątpliwy sprawstwa oskarżonego, a jednocześnie pozwalały na wykluczenie innej wersji zdarzenia. I tak w niniejszej sprawie zauważyć należy, że z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków bezspornie wynika, że samochodem marki A. o nr rej. (...) w dniu 2 października 2022 r. na ul. (...) w Ś. kierował mężczyzna. Co do tej okoliczności świadkowie nie mieli żadnej wątpliwości, tym bardziej, że widzieli jak z miejsca dla kierowcy nieznana im kobieta wyciągała mężczyznę. Również z relacji świadków wynika, że mężczyzna był w stanie nietrzeźwości. Świadkowie zdarzenia wskazywali, że mężczyzna jadąc samochodem zahaczał o pobocze, jak również gdy był wyciągany z samochodu nie miał sił samodzielnie stanąć na nogach, osuwał się, a następnie musiał być prowadzony, aby móc dojść do drugiego auta. W ocenie Sądu o stanie nietrzeźwości mężczyzny pośrednio świadczą również słowa kobiety kierowane do świadków – „to ja prowadziłam” oraz fakt zabrania mężczyzny zza kierownicy. Oczywistym jest, że gdyby zły stan mężczyzny spowodowany był np. chorobą to kobieta nie przekonywałaby świadków, że to ona kierowała pojazdem, ani też nie zabierałaby w pośpiechu mężczyzny, lecz wezwała pomoc. Szybkie zabranie kierującego, pozostawienie auta bez zabezpieczenia, zapewnianie o prowadzeniu auta przez kobietę świadczą o chęci uniknięcia odpowiedzialności karnej. W dalszej kolejności Sąd miał na uwadze, że pozostawiony samochód należał do małżonków L.. Oboje małżonkowie posiadają uprawnienia do kierowania pojazdów. Tak jak wskazano samochodem kierował mężczyzna, co wyklucza sprawstwo właścicielki pojazdu – A. L.. Z ustaleń dokonanych przez Sąd wynika, że małżonkowie mają 3 dzieci – syna i 2 córki. Sąd wykluczył jednak możliwość kierowania pojazdem przez syna oskarżonego. Przede wszystkim świadkowie, chociaż z uwagi na panujące warunki, nie widzieli twarzy sprawcy, to jednak wskazywali, że był to postawny mężczyzna z łysiejącą głową. Nie mógł to zatem być syn oskarżonego, który nie tylko nie posiada prawa jazdy, ale również jako 15-letni chłopiec nie odpowiada rysopisowi sprawcy wskazywanego przez świadków. Za niewiarygodną Sąd uznał również wersję sugerowaną przez obronę oskarżonego, aby z samochodu korzystały osoby obce, którym małżonkowie wynajmowali pokoje. Nie sposób bowiem uznać, że małżonkowie użyczaliby oba swoje samochody najemcom, którzy przyjeżdżali do pracy w Ś. i byli dla nich osobami obcymi. Oskarżony nie podał szczegółów umożliwiających identyfikację tych osób, co jest nieracjonalne. W jego interesie procesowym było przedstawienie danych osób, którym w dniu zdarzenia miał użyczać samochodu, aby umożliwić ustalenie "rzeczywistego" sprawcy i uwolnić się od oskarżenia. Nie wydaje się jednak racjonalne, aby małżonkowie użyczali samochody najemcom i to będącym w stanie nietrzeźwości, a jeśli nawet to, że nie znali personaliów osoby, której samochód krytycznego dnia użyczyli. Również obrona oskarżonego raz wskazuje, że samochody były użyczane najemcom, a następnie, że najemcy posiadali własne pojazdy, w tym (...). Z uzyskanych przez Sąd informacji nie wynika, aby najemcy faktycznie taki pojazd posiadali, zaś z zebranego materiału dowodowego wynika, że pojazd marki S. był własnością małżonków. Sąd wykluczył również, aby pojazd został małżonkom skradziony, albowiem ani przed zdarzeniem ani w dniu zdarzenia małżonkowie nie zgłaszali kradzieży samochodu. Oczywistym jest, że gdyby pojazd znalazł się w posiadaniu osoby trzeciej to albo nastąpiłoby to wbrew woli właścicielom i małżonkowie podjęliby stosowne działania, w tym zgłosili sprawę na policję, albo gdyby użyczyli samochód innej osobie to byliby w stanie wskazać jej personalia. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach wskazał, że krytycznego dnia wyszedł z domu na spacer, niewątpliwie zatem zauważyłby brak jednego z samochodów i zainterweniował, co jednak nie miało miejsca. Na uwagę zasługuje również fakt, że po przyjeździe policji, przed domem oskarżonego, stał samochód marki S. (...), który miał rozgrzaną maskę. Świadczy to o tym, że pojazd był używany, co koresponduje z zeznaniami świadków, którzy wskazywali, że kierowca A. został zabrany do pojazdu marki S., który gwałtownie odjechał – zgadza się również kolor auta. Również z wyjaśnień oskarżonego wynika, że wieczorem nie był w domu, gdy wrócił, po pewnym czasie, przyjechała policja w celu przebadania go alkomatem. Analizując odległości między miejscem zdarzenia a miejscem zamieszkania oskarżonego, jak również czas trwania interwencji policji, w tym problemy techniczne z pojazdem funkcjonariuszy, oraz relacje świadków o natychmiastowym zabraniu kierowcy z miejsca zdarzenia przez nieznaną kobietę, wysoce prawdopodobna pozostaje wersja oskarżyciela, że to właśnie oskarżony został zabrany i ukryty w domu w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej. W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę na reakcję oskarżonego, gdy zadzwonił do niego kolega. Oskarżony, nie będąc świadomy, że jego rozmowa telefoniczna jest słyszana przez policjantów, przyznał się do kłopotów i powiedział do kolegi: „w razie czego to byłem u ciebie pieszo”. Niewątpliwie reakcja oskarżonego świadczy o tym, że to on kierował pojazdem. Ostatni fakt świadczący o sprawstwie oskarżonego odnosi się do jego stanu nietrzeźwości – przeprowadzone po 1,5 godzinie badanie oskarżonego wskazuje, że znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu. Koresponduje to z zeznaniami świadków, którzy wskazywali, że kierowca A. nie był w stanie samodzielnie wyjść z pojazdu, musiał być prowadzony, zaś gdy kierował autem zahaczał o pobocze. Nadto oskarżony w dniu zdarzenia był w pracy do godziny 19 stej, a po tej godzinie wracał do domu. Mając na uwadze wskazane okoliczności oraz dowody przeprowadzone w sprawie, jak również kierując się logicznym rozumowaniem, oczywistym jest, że to oskarżony w dniu zdarzenia kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. W toku postępowania Sąd zgromadził wszelkie dowody, które pozwoliły na wykluczenie innej wersji zdarzenia, w tym przede wszystkim możliwość kierowania pojazdem przez inną osobę. Dlatego też, w ocenie Sądu, należało oskarżonemu przypisać popełnienie czynu z art.

§ 1k.k.

Sąd dokonał zmiany w opisie czynu zarzucanego oskarżonemu odnośnie jego stanu nietrzeźwości. Z przeprowadzonej opinii biegłego wynika, że w dniu zdarzenia o godzinie 19:00 stężenie alkoholu etylowego we krwi R. L. było nie niższe niż 2,158 promila lub dążyło do wartości co najmniej 2,158 promila. Mając na uwadze powyższą opinię zasadne było dokonanie zmiany w opisie czynu i przyjęcie stężenia alkoholu z chwili zdarzenia, a nie z badania przeprowadzonego ponad 1,5 godziny po popełnieniu czynu. ☐ 1.

1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.
2. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.
3. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.
4. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. L. I Wymierzając oskarżonemu karę, Sąd kierował się dyrektywami wynikającymi z art. 53 k.k. i następnymi. Stopień winy oskarżonego jest znaczny, ponieważ nie zachodzą żadne okoliczności umniejszające winę. Oskarżony jest osobą dorosłą, która rozumiała znaczenie czynu i mogła pokierować swoim postępowaniem. Stopień społecznej szkodliwości czynu był wyższy niż znikomy. Sąd wziął pod uwagę: – rodzaj naruszonego przez oskarżonego dobra - oskarżony prowadząc w stanie nietrzeźwości naruszył dobro prawne w postaci bezpieczeństwa w komunikacji, – sposób i okoliczności popełniania czynu - oskarżony prowadził pojazd w porze wieczornej, gdzie ruch pojazdów był umiarkowany, na dość ruchliwej drodze, będąc pod znacznym wpływem alkoholu, – postać zamiaru i motywację oskarżonego – oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, – rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia – oskarżony naruszył reguły ostrożności w ruchu drogowym obowiązujące każdego kierowcę, stopień naruszenia był wysoki, bowiem oskarżony prowadził w stanie nietrzeźwości i zgodnie z relacją świadków nie był w stanie samodzielnie wyjść z pojazdu, ani utrzymać się na nogach. Przy wymiarze kary na niekorzyść oskarżonego przyjąć należało przede wszystkim wysoki stan nietrzeźwości oskarżonego oraz ucieczka z miejsca zdarzenia. Na korzyść oskarżonego przemawia natomiast jego wcześniejsza niekaralność i prowadzenie ustabilizowanego trybu życia. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 300 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda. Wysokość jednej stawki Sąd ustalił biorąc pod uwagę aktualną sytuację finansową oskarżonego i jego potencjalne możliwości zarobkowe. Zdaniem Sądu tak wymierzona kara jest wystarczająca dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobiegnie powrotowi do przestępstwa. Tak ukształtowana kara spełni również swoją rolę w zakresie prewencji ogólnej, jak i indywidualnej. Uświadomi oskarżonemu naganność jego postępowania. III na podstawie art. 42 § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat. Zdaniem Sądu na taki czas koniecznym jest wyeliminowanie oskarżonego z ruchu drogowego. Czas ten pozwoli również oskarżonemu na zrozumienie naganności czynu i zapobiegnie ewentualnemu powrotowi do przestępstwa. Orzekając przedmiotowy środek karny sąd miał na uwadze, że oskarżony nie był dotychczas karany, było to pierwsze godzenie przez niego w bezpieczeństwo komunikacji, niemniej jednak sąd miał na uwadze przede wszystkim wysokie stężenie alkoholu pod wpływem którego kierował oskarżony, dlatego też zasadne było orzeczenie zakazu prowadzenia na okres 5 lat. V Na podstawie art. 43a § 2 k.k. sąd miał obowiązek orzec wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Kwota 5000 zł jest kwotą minimalną, jaką należy orzekać wobec oskarżonych za czyny z art.

§ 1k.k.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. L. II Na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej wobec niego kary grzywny okres zatrzymania w sprawie od 2 października 2022 r. godz. 20:35 do 3 października 2022 r. godz. 00:15 przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, albowiem przepis ten Sąd do tego obliguje. IV W związku z zatrzymaniem w dniu 2 października 2022 r. oskarżonemu dokumentu prawa jazdy, Sąd na podstawie art. 63 § 4 k.k. zaliczył oskarżonemu ten okres na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, albowiem był do tego zobligowany.

1. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
2. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VI Kierując się odpowiedzialnością za wynik procesu Sąd zasądził od oskarżonego koszty procesu stosownie do art. 627 kpk w wysokości 220 zł oraz wymierzył mu na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach karnych opłatę. W ocenie Sądu oskarżony jest w stanie i powinien ponieść koszty postępowania. Oskarżony jest osobą majętną, pracującą, ma możliwości zarobkowe, a zatem brak jest podstaw do nieobciążania go kosztami. 1Podpis SSR Kamilla Gajewska 04.06.2024r.