UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 314/23 Uzasadnienie dotyczy całości wyroku. 1.1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie
§ 1k.k.
☐ 3.
- Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.
- Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.
- Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
- KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. A.
(1)A. M.
(1)I. II. III. I. II. I-II. Sąd uznał oskarżonych za winnych czynu kwalifikowanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. Zgodnie z art. 19 § 1 k.k. Sąd wymierza karę za pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo. Czyn z art. 286 § 1 k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Sąd wymierzył oskarżonemu R. A.
(1)karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Okolicznością łagodzącą jest fakt, że oskarżony został niejako wykorzystany, chociaż nie bez swojej winy, do popełnienia przestępstwa. Okolicznością obciążającą jest uprzednia wielokrotna karalność. Stopień winy oskarżonego Sąd uznał za umiarkowany, bowiem nie wystąpiły żadne okoliczności stopień ten obniżający. Oskarżony w dacie popełnienia czynu był osobą dorosłą, zdrową psychicznie, nie działał w sytuacji atypowej. Obiektywnie miał możliwość dać posłuch prawu. Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego Sąd ocenił jako nieznaczny. Oskarżony działał z zamiarem ewentualnym, godził w dobro chronione prawem jakim jest mienie, jego zachowanie ułatwiło wyrządzenie szkody majątkowej w niewielkim rozmiarze, tj. 1000 zł. Jego trudna sytuacja osobista została wykorzystana przez nieustalone dotąd osoby, które, za niewielkie pieniądze skupowały rachunki bankowe i numery telefonów by je następnie wykorzystać do oszustw internetowych. Sąd zastosował wobec oskarżonego ustawową modyfikację kary na podstawie art.
§ 1
k.k., gdyż przypisane mu przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności do lat 8, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, zważywszy na nieznaczny stopień społecznej szkodliwości i umiarkowany stopień winy. W ocenie Sądu kara ograniczenia wolności w formie nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 8 miesięcy będzie wystarczająca by osiągnąć wobec oskarżonego cel prewencyjny kary, a jednocześnie nie jest nadmierna. Sąd uwzględnił przy tym, że bezwzględna kara pozbawienia wolności winna być traktowana jako ultima ratio i orzekana jedynie wówczas, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić jej celów. Jest ona ostatecznością wśród pozostałych środków oddziaływania na sprawcę przestępstwa, której należy unikać, a nie jej nadużywać i wymierzać karę tylko wtedy, gdy inne środki nie spełnią celów postępowania (art. 58 § 1 k.k.) Sąd wymierzył oskarżonemu A. M. karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Okolicznością łagodzącą jest fakt, że oskarżony został niejako wykorzystany, chociaż nie bez swojej winy, do popełnienia przestępstwa oraz to, że przed popełnieniem przestępstwa, polegającego na pomocnictwu do oszustwa, nie był karany. Pierwsze wyroki skazujące zostały wydane w październiku 2020 r. Stopień winy oskarżonego Sąd uznał za nieznaczny, bowiem wobec oskarżonego zachodzi okoliczność obniżająca stopień umiarkowany. Oskarżony jest upośledzony umysłowo w stopniu lekkim, co nie ograniczało jego poczytalności w czasie popełnienia czynu. Oskarżony jest osobą uzależnioną, biegli lekarze psychiatrzy rozpoznali u niego uzależnienie mieszane, działał będąc w kryzysie bezdomności, sprzedał swoje dane osobowe za „parę groszy”. Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego Sąd ocenił jako nieznaczny. Oskarżony działał z zamiarem ewentualnym, godził w dobro chronione prawem jakim jest mienie, jego zachowanie ułatwiło wyrządzenie szkody majątkowej w niewielkim rozmiarze, tj. 1000 zł. Jego trudna sytuacja osobista została wykorzystana przez nieustalone dotąd osoby, które, za niewielkie pieniądze skupowały rachunki bankowe i numery telefonów by je następnie wykorzystać do oszustw internetowych. Sąd zastosował wobec oskarżonego ustawową modyfikację kary na podstawie art.
§ 1
k.k., gdyż przypisane mu przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności do lat 8, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, zważywszy na nieznaczny stopień społecznej szkodliwości i winy. W ocenie Sądu kara ograniczenia wolności w formie nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 6 miesięcy będzie wystarczająca by osiągnąć wobec oskarżonego cel prewencyjny kary, a jednocześnie nie jest nadmierna. Sąd uwzględnił przy tym, że bezwzględna kara pozbawienia wolności winna być traktowana jako ultima ratio i orzekana jedynie wówczas, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić jej celów. Jest ona ostatecznością wśród pozostałych środków oddziaływania na sprawcę przestępstwa, której należy unikać, a nie jej nadużywać i wymierzać karę tylko wtedy, gdy inne środki nie spełnią celów postępowania (art. 58 § 1 k.k.) W tym miejscy podkreślić trzeba, że oskarżyciel publiczny nie sprzeciwił się orzeczeniu wobec oskarżonych kar ograniczenia wolności wyrokiem nakazowym z 23 sierpnia 2023 r. (w przypadku oskarżonego R. A.
(1)w wymiarze niższym niż orzeczona w niniejszym postępowaniu), pomimo tego, że nieprawidłowo przypisano w nim obu oskarżonym działanie w warunkach recydywy specjalnej podstawowej, przy czym w przypadku oskarżonego A. M.
(2)oskarżyciel publiczny nie zarzucił działania w warunkach recydywy. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd zobowiązał oskarżonych do naprawienia w całości solidarnie szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej 1000 zł. Zgodnie z art. 46 § 1 k.k. w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Niewątpliwe bowiem oskarżeni przypisanymi im czynami przyczynili się do wyrządzenia pokrzywdzonej szkody majątkowej w kwocie 1000 zł. Pokrzywdzona nie odzyskała bowiem żadnej części wpłaconych pieniędzy za zakup mebli kuchennych. Wprawdzie szkoda nie została wyrządzona bezpośrednio przestępstwem, za które zostali skazani oskarżeni, jednakże pomiędzy ich działaniem a szkodą występuje adekwatny związek przyczynowy. Gdyby oskarżeni nie ułatwili swoim działaniem wystawienia ogłoszenia na (...), na które odpowiedziała pokrzywdzona i za co zapłaciła nieustalonym sprawcom 1000 zł, to pieniądze pozostałyby na jej koncie i do powstania szkody w określonej wyżej wysokości po prostu by nie doszło, przynajmniej w okresie opisanym w zarzucie. Wskazać trzeba, że orzekanie o obowiązku naprawienia szkody jest również rozstrzyganiem o odpowiedniości cywilnej osób współdziałających w popełnieniu przestępstwa. O zakresie odpowiedzialności osób współdziałających w przestępstwie rozstrzyga prawo cywilne. Zgodnie z art. 422 k.c. za szkodę odpowiedzialny jest nie tylko ten, kto ją bezpośrednio wyrządził, lecz także ten kto do wyrządzenia szkody nakłonił inną osobę albo był jej pomocny lub też świadomie skorzystał z wyrządzonej drugiemu szkody. Odpowiedzialność tych osób jest solidarna (art. 441 k.c.) Pomocnik odpowiada za całość szkody wyrządzonej poszkodowanemu (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 6 grudnia 1972 r., sygn. I PR 212/72). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie ma podstaw do ograniczania obowiązku naprawienia szkody wobec oskarżonych. Przewidziana w art. 46 § 1 k.k. możliwość nałożenia obowiązku naprawienia szkody jedynie w części, winna być ograniczona tylko do takich przypadków, w których zabezpieczyłoby to w pełni interesy osób pokrzywdzonych. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała. Regułą w świetle zasad odpowiedzialności cywilnej jest natomiast całkowita kompensata szkody wyrządzonej przestępstwem. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd na podstawie art. 409 k.p.k. wznowił przewód sądowy, gdyż konieczne było wykluczenie przesłanki negatywnej postępowania z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Jak wynika bowiem z kart karnych oskarżonych, po dacie popełnienia przypisanych im w sprawie czynów zostali oni skazani prawomocnie za występek pomocnictwa do oszustwa, tj. oskarżony R. A.
(1)w sprawie Sądu Rejonowego w Pabianicach sygn. II K 749/21, zaś oskarżony A. M.
(1)w sprawach: Sądu Rejonowego w Wągrowcu sygn. II K 764/20, Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej sygn. IX K 996/21, Sądu Rejonowego w Mikołowie sygn. II K 183/21, Sądu Rejonowego w Zielonej Górze sygn. VII K 633/21, Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie sygn. IX K 476/21, Sądu Rejonowego w Śremie sygn. II K 694/22. Sąd z urzędu dopuścił dowód z odpisów wyroków w ww. sprawach. Zgodnie bowiem z podstawową zasadą prawa karnego materialnego, ten sam czyn stanowić może tylko jedno przestępstwo (art. 11 § 1 k.k.) Oczywistym jest zatem, że w odniesieniu do tego czynu może zapaść tylko jedno rozstrzygające o zakresie odpowiedzialności karnej prawomocne orzeczenie. Sąd Rejonowy podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z 23 sierpnia 2011 r., sygn. V KK 83/11, że pomocnik popełnia własne przestępstwo w granicach swojego zamiaru, niezależnie, czy i jakie przestępstwo popełnił sprawca główny. Oznacza to, że pomocnik nie odpowiada za eksces bezpośredniego wykonawcy, nie objęty jego zamiarem. Przywołany wyrok zapadł na kanwie podobnego stanu faktycznego jak w niniejszej sprawie, tj. w przypadku posłużenia się rachunkiem bankowym oskarżonego przez nieustalone osoby do dokonania oszustw na szkodę wielu osób. W tym przypadku sprawcy „główni” dokonali oszustw z wykorzystaniem tylko jednego rachunku bankowego zarejestrowanego na dane oskarżonego. W niniejszej sprawie jest inaczej, gdyż oskarżeni udzielili sprawcom „głównym” różne rachunki bankowe i różne numery telefonów. Jak wynika ze zgromadzonych dokumentów oskarżeni zostali skazani za podobne występki jak w niniejszej sprawie, jednakże w każdym badanym przypadku przypisane im pomocnictwo do oszustwa polegało na innych zachowaniach, niż w niniejszej sprawie. W sprawie sygn. II K 749/21 oskarżony R. A.
(1)został skazany za to, że udzielił innej osobie rachunek bankowy w Banku (...) S.A. (k. 375-377), w niniejszym postępowaniu przypisano mu zaś udostępnienie rachunku bankowego prowadzonego przez Bank (...) S.A. W sprawie sygn. II K 764/20 oskarżony A. M.
(1)został skazany za udostępnienie swoich danych do rachunku bankowego prowadzonego przez (...) Bank S.A. (k. 384-384v.) W sprawie sygn. IX K 996/21 oskarżony A. M.
(1)został skazany za udostępnienie swoich danych do rachunku bankowego prowadzonego przez bank (...) (k. 379-379v.). W sprawie sygn. II K 183/21 oskarżony A. M.
(1)został skazany za udostępnienie danych do swojego rachunku bankowego oraz udostępnienie numeru (...) (k. 416-416v.) W sprawie sygn. VII K 633/21 oskarżony A. M.
(1)został skazany za udostępnienie danych do swojego rachunku bankowego w Banku (...) oraz numeru (...) (k. 381-382). W sprawie sygn. IX K 476/21 oskarżony A. M.
(1)został skazany za udostępnienie danych do swojego rachunku bankowego (k. 409-410, 426-427). W sprawie sygn. II K 694/22 oskarżony A. M.
(1)został skazany za udostępnienie numerów (...) (k. 412-413v., 431-446v.) W przedmiotowym postępowaniu przypisano mu zaś udostępnienie swoich danych osobowych, na które został zarejestrowany numer (...). Mając powyższe na uwadze Sąd wykluczył istnienie negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV-VI Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, uznając, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonych zbyt uciążliwe. Oskarżeni nie mają żadnego majątku, ani stałych dochodów. Oskarżony A. M.
(1)przebywa w zakładzie karnym, zaś oskarżony R. A.
(1)niedawno opuścił zakład karny. Oskarżeni mieli ustanowionych obrońców z urzędu. Oskarżony A. M.
(1)w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem, zaś oskarżony R. A.
(1)tylko przed sądem. Obrońcy oskarżonych stawili się na czterech terminach rozprawy, tj. 13 grudnia 2023 r., 13 marca 2024 r., 20 maja 2024 r. i 14 sierpnia 2024 r. Dlatego na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. B. 1704 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu A. M. z urzędu w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem. Stawka wynagrodzenia została ustalona na podstawie § 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 w zw. z § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Na podstawie zaś art. 22 3 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. M. R. 1176 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu R. A.
(1)z urzędu w postępowaniu przed sądem. Stawka wynagrodzenia została ustalona na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. 1.18. POdpis