Sygn. akt II K 362/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 marca 2023 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Leszek Osiński Protokolant:

§ 1kk.

W obu przypadkach orzekano w związku z tym wobec oskarżonego środki karne w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zakazy te obowiązywały w momencie zdarzenia, o czym wiedział oskarżony. Sąd nie znalazł podstaw, aby orzeczenia te zakwestionować. pismo Starosty (...) z 9 listopada 2022 roku oraz odpisy decyzji starosty wraz z poświadczeniem ich odbioru Pokłosiem wyroków skazujących, zawierających orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych było wydanie przez Starostę (...) dwóch decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Decyzje te zostały doręczone oskarżonemu, wobec czego wiedział on o cofnięciu uprawnień (k. 23, k. 25). Przedłożonym do akt sprawy decyzjom towarzyszy również pismo Starosty (...), wskazujące na sekwencję wydarzeń prowadzących do wydania obu decyzji. Prawidłowość i zasadność wydania obu decyzji nie budzi w tak przedstawionej perspektywie żadnych wątpliwości. 2. karta karna Jak już wskazano, oskarżony był dotychczas dwukrotnie karany za czyny z art.

§ 1kk i art.

244 kk. W niniejszej sprawie działał zatem w warunkach powrotności do przestępstwa. Okoliczność ta musiała zostać wzięta pod uwagę przy orzeczeniu kary. 1.

1. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 1.
2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I M. L. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W przedmiotowej sprawie fakt popełnienia przestępstwa nie stanowił przedmiotu sporu. Należy w związku z tym wskazać na dwie okoliczności, które uzasadniają pociągnięcie oskarżonego do odpowiedzialności karnej. Otóż w dniu 7 października 2022 roku na oskarżonym ciążyły orzeczone prawomocnymi wyrokami zakazy prowadzenia pojazdów. Oskarżony miał tego świadomość. Wiedział również, iż w związku z zapadłymi wyrokami właściwy starosta cofnął mu uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Prowadząc zatem pojazd mechaniczny w dniu zdarzenia, oskarżony wypełnił znamiona czynów spenalizowanych w art. 244 kk (prowadzenie pojazdu wbrew orzeczonemu przez sąd zakazowi) oraz 180a kk (prowadzenie pojazdu wbrew decyzji starosty o cofnięciu uprawnień). ☐ 1.
3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.
4. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.
5. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.
6. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. L. I I Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, sąd po myśli art. 11 § 3 kk na mocy art. 244 kk orzekł wobec M. L. kare 10 miesięcy pozbawienia wolności. W przekonaniu sądu kara ta - tak co do rodzaju, jak i wymiaru - trafnie oddaje stopień winy i społecznej szkodliwości czynu. zważyć trzeba przy tym, iż oskarżony w 2019 i 2022 roku był już dwukrotnie karany, w tym za czyny z art. 244 kk. Obecna sytuacja jest zatem kolejnym wypadkiem, w którym oskarżony nie potrafił uszanować porządku prawnego oraz prawomocnych rozstrzygnięć sądu. Uprzednio były wobec niego orzekane kary o charakterze wolnościowym. Jak widać, nie przyniosły one skutku w postaci odstąpienia od przestępczego procederu. Należy zatem wskazać, iż nie odniosły swego skutku z zakresu prewencji indywidualnej. Wobec tego kolejne orzeczenie wobec oskarżonego kary wolnościowej byłoby niczym nieuzasadnioną gratyfikacją. Utwierdzałoby oskarżonego w poczuciu bezkarności. Obecnie tylko kara pozbawienia wolności jest w stanie spełnić cele z zakresu prewencji. M. L. II I Na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 2 lata. W przekonaniu sądu sama groźba możliwości zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności będzie stanowiła dostateczną tamę przed dalszym popełnianiem przestępstw. Pomimo uprzedniej dwukrotnej karalności, sąd zdecydował o postawieniu wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, pracuje zawodowo. Wobec tego należy przyjąć, iż zawieszenie wykonania kary na okres próby odniesie swój skutek indywidualnoprewencyjny. W okresie próby oskarżony winien nabrać krytycznego stosunku do swojego dotychczasowego postępowania oraz dowieść, iż pozytywna prognoza kryminologiczna była zasadna. M. L. III I Na podstawie art. 71 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i § 3 kk sąd orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 40 złotych stawka. Orzeczenie kary grzywny ma na celu zatarcie wrażenia poczucia bezkarności w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary. Stanowi poza tym realną, ekonomiczną dolegliwość związaną z popełnieniem po raz kolejny przestępstwa. Oskarżony musi zrozumieć, iż popełnianie przestępstw się nie opłaca i prowadzi do konsekwencji również na płaszczyźnie ekonomicznej. Wymiar kary oddaje zawartość kryminalną czynu, wysokość stawki dziennej jest zaś wynikiem wglądu w sytuację majątkową oskarżonego. M. L. deklarował zarobki na poziomie 15 tysięcy złotych miesięcznie. Zapłata grzywny w kwocie 4 tysięcy złotych nie będzie zatem prowadziła do istotnego uszczerbku w jego utrzymaniu. M. L. IV I Decydując o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, sąd na mocy art. 72 § 1 pkt 5 kk zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Orzeczenie w tym zakresie uwzględnia fakt, iż poprzednie problemy oskarżonego z prawem były związane z nadużyciem alkoholu. Stąd też skazanie z art.

§ 1kk.

W ocenie sądu zachowanie trzeźwości przez oskarżonego stanowi jeden z istotnych warunków życia zgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym. M. L. V I Jak już wskazano powyżej, oskarżony jest obecnie karany po raz trzeci. Działając w warunkach powrotności do przestępstwa, dowiódł, iż nadal obce są mu reguły porządku prawnego. Jego zachowanie musi zatem - przy orzeczeniu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem - podlegać wzmożonemu nadzorowi. Oskarżony musi zrozumieć naganność swojego zachowania i nabyć wzorce, które utrwalą właściwą postawę wobec prawa. Temu będzie sprzyjał dozór kuratora sądowego. Oskarżony musi wiedzieć, iż jego zachowanie będzie podlegało kontroli i bieżącej ocenie kuratora, który będzie miał możliwość szybkiej reakcji na ewentualne negatywne zjawiska zachodzące w życiu oskarżonego (art. 73§ 1 kk). M. L. VI I Na mocy art. 42 § 1a pkt 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Orzeczenie w tym zakresie miało charakter obligatoryjny. Sąd nie ma w tym przypadku żadnego luzu decyzyjnego co do możliwości odstąpienia od orzeczenia tego typu środka karnego. Nie ma tez i ku temu żadnych powodów. Oskarżony po raz kolejny złamał prawomocny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych i nie jako na własne życzenie wywołał konieczność ponownego orzeczenia takiego zakazu. Lekceważenia porządku prawnego i orzeczenia sądów nie można zatem w żaden sposób promować. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VII O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 § 1 kpk, zasądzając od oskarżonego kwotę 580 złotych tytułem opłaty i obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 70 złotych. Orzeczenie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony pracuje, osiąga stały, comiesięczny dochód. Zapłata kosztów nie będzie stanowiła zatem problemu i nie będzie prowadziła do jego niedostatku. 1Podpis