(1)i Ł. K. dokonała zaboru cudzych rzeczy ruchomych (trzech rowerów opisanych w zarzucie), czyniąc to bezprawnie, bez zgody właścicieli, czy posiadaczy tych rzeczy. Uczyniła to w celu przywłaszczenia tych rzeczy, to jest postąpienia z nimi jak właściciel – zabrali rowery z pod szkoły i odjechali nimi. Trzeba w tym miejscu zwrócić uwagę, iż wedle powszechnie przyjmowanego w piśmiennictwie i orzecznictwie poglądu jurydyczna istota współsprawstwa zasadza się na stworzeniu podstaw do przypisania każdemu ze współsprawców całości popełnionego wspólnie przez kilka osób przestępstwa, a więc także tego, co zostało zrealizowane przez innych współdziałających, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak, jak gdyby sam "wykonał" czyn zabroniony (a więc zrealizował jego znamiona w całości własnoręcznie), niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających.” P. K. [w:] Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Cześć I. Komentarz do art. 1-52, wyd. V, red. W. W., A. Z., W. 2016, art. 18). Współsprawca nie musi realizować samodzielnie wszystkich znamion penalizowanego czynu, zaś wymagane do przyjęcia konstrukcji z art. 18 § 1 k.k. porozumienie może być dorozumiane (postanowienie SN z 10.02.2023 r., I KK 472/22, LEX nr 3514756). Mając powyższe na uwadze sąd przypisał oskarżonej popełnienie czynu z art. 278 § 1 kk co do trzech rowerów, mimo iż każdy z oskarżonych wykonywał określoną część czynności wykonawczych składających się na przypisane im przestępstwa, to jest zabrał i odjechał spod szkoły jednym rowerem. Zdaniem sądu czynili to jednak oskarżeni w ramach przyjętego przez nich podziału ról, obejmując swoim zamiarem popełnienie czynu zabronionego. Zabór w celu przywłaszczenia został dokonany w momencie zabrania przedmiotowych rowerów spod szkoły i odjechania nimi przez oskarżonych. Bez znaczenia z punktu widzenia realizacji znamion czynu z art. 278 § 1 kk pozostaje w ocenie sądu fakt utraty przez oskarżoną A. M.

(1)roweru, na którym odjechała ona spod szkoły, albowiem okoliczność ta zaistniała już po dokonaniu przez oskarżoną zaboru w celu przywłaszczenia. Oskarżona działała umyślnie z zamiarem bezpośrednim, to jest chciała popełnić czyn zabroniony i podjęła działania realizujące jego znamiona. Działaniem swym oskarżona wyczerpała znamiona z art. 278 § 1 kk. Oskarżona przypisanego jej czynu dopuściła się w ciągu 5 lat po dobyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio karaną za umyślne przestępstwo podobne – wyrok Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 9 maja 2019 roku w sprawie sygn. akt XVI K 1279/18 oraz wyrok Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 29 maja 2013 roku w sprawie sygn. akt VII K 10/

1. Wobec tego czyn przypisany oskarżonej należało zakwalifikować w związku z ar. 64 § 1 kk. Mając na uwadze fakt, iż przepis art. 64 § 1 kk został zmieniony w okresie pomiędzy popełnieniem czynu a wyrokowaniem, sąd na zasadzie art. 4 § 1 kk stosował w sprawie niniejszej przepis w dotychczasowym brzmieniu, jako korzystniejszy dla oskarżonej. Analizując stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu sąd wziął pod uwagę kwantyfikatory określone w art. 115 § 2 kk. W ocenie Sądu społeczna szkodliwość przypisanego oskarżonej czynu jest znaczna. Dokonując tej oceny Sąd wziął pod uwagę, iż oskarżona czynem swym godziła w dobro prawne jakim jest własność i posiadanie rzeczy. Sąd miał na uwadze również postać zamiaru oraz rozmiar szkody. Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.
2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 5 Ł. K. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Sąd przypisał oskarżonemu popełnienie dwóch czynów z art. 278 § 1 kk. Każdy z tych czynu był przez oskarżonego zawiniony, brak jakichkolwiek okoliczności wyłączających bezprawność bądź winę oskarżonego. Oskarżony w chwili dokonania zarzucanych mu czynów rozumiał jego znaczenie i mógł pokierować swoim postępowaniem. Miał zdolność rozpoznania bezprawności czynów i zachodziła normalna sytuacja motywacyjna. Przepis art. 278 § 1 kk penalizuje zachowanie polegające na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Zabór polega na wyjęciu rzeczy spod władztwa właściciela lub posiadacza i przejęciu we własne władztwo sprawcy (Peiper, Komentarz, s. 541; Górniok, Pleńska, Przestępstwa, s. 405; Marek, Komentarz, s. 589; Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki II, s. 915 i n.). Zabór jest dokonany bezprawnie, bez zgody właściciela lub posiadacza rzeczy (Peiper, Komentarz, s. 541; Marek, Komentarz, s. 590; wyrok SN z 18.12.1998 r., IV KKN 98/98, Prok. i Pr.-wkł. 1999/7–8, poz. 5). Kradzież jest dokonana w chwili zawładnięcia przez sprawcę cudzą rzeczą w zamiarze jej przywłaszczenia (Marek, Peczeniuk [w:] Marek, Pływaczewski, Peczeniuk, Kradzież, s. 53 i n.). Stroną

(1)i B. S.

(1)dokonała zaboru cudzych rzeczy ruchomych (trzech rowerów opisanych w zarzucie), czyniąc to bezprawnie, bez zgody właścicieli, czy posiadaczy tych rzeczy. Uczynił to w celu przywłaszczenia tych rzeczy, to jest postąpienia z nimi jak właściciel – zabrali rowery z pod szkoły i odjechali nimi. W tym miejscu, powołując się na rozważania teoretyczne zawarte w adnotacji dotyczącej A. M.

(1)i nie powielając ich, sąd wskazuje, iż przypisał oskarżonemu popełnienie czynu z art. 278 § 1 kk co do trzech rowerów. W stanie faktycznym sprawy niniejszej nie może budzić wątpliwości, iż oskarżeni dokonując zaboru rowerów czynili to w ramach przyjętego przez nich podziału ról, obejmując swoim zamiarem popełnienie czynu zabronionego, co do trzech rzeczy ruchomych - rowerów. Zabór w celu przywłaszczenia został dokonany w momencie zabrania przedmiotowych rowerów spod szkoły i odjechania nimi przez oskarżonych. Podobnie w przypadku czynu zarzuconego oskarżonemu w punkcie drugim, oskarżony dokonał zaboru cudzej rzeczy ruchomej – roweru, czyniąc to bezprawnie, bez zgody właściciela, czy posiadacza tej rzeczy. Uczynił to w celu przywłaszczenia tej rzeczy, to jest postąpienia z nią jak właściciel. Oskarżony w obu przypadkach działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, to jest chciał popełnić czyn zabroniony i podjął działania realizujące jego znamiona. Działaniem swym oskarżony każdorazowo wyczerpał znamiona z art. 278 § 1 kk. Analizując stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu sąd wziął pod uwagę kwantyfikatory określone w art. 115 § 2 kk. W ocenie Sądu społeczna szkodliwość obu przypisanych oskarżonemu czynów była znaczna. Dokonując tej oceny Sąd wziął pod uwagę, iż oskarżony czynem swym godził w dobro prawne jakim jest własność i posiadanie rzeczy. Sąd miał na uwadze również postać zamiaru oraz rozmiar szkody. 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1 B. S.

(1)Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Sąd przypisał oskarżonemu popełnienie czynu z art. 278 § 1 kk. Czynu ten był przez oskarżonego zawiniony, brak jakichkolwiek okoliczności wyłączających bezprawność bądź winę oskarżonego. Oskarżony w chwili dokonania czynu rozumiał jego znaczenie i mógł pokierować swoim postępowaniem. Miał zdolność rozpoznania bezprawności czynu i zachodziła normalna sytuacja motywacyjna. Przepis art. 278 § 1 kk penalizuje zachowanie polegające na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Zabór polega na wyjęciu rzeczy spod władztwa właściciela lub posiadacza i przejęciu we własne władztwo sprawcy (Peiper, Komentarz, s. 541; Górniok, Pleńska, Przestępstwa, s. 405; Marek, Komentarz, s. 589; Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki II, s. 915 i n.). Zabór jest dokonany bezprawnie, bez zgody właściciela lub posiadacza rzeczy (Peiper, Komentarz, s. 541; Marek, Komentarz, s. 590; wyrok SN z 18.12.1998 r., IV KKN 98/98, Prok. i Pr.-wkł. 1999/7–8, poz. 5). Kradzież jest dokonana w chwili zawładnięcia przez sprawcę cudzą rzeczą w zamiarze jej przywłaszczenia (Marek, Peczeniuk [w:] Marek, Pływaczewski, Peczeniuk, Kradzież, s. 53 i n.). Stroną

(1)i Ł. K. dokonała zaboru cudzych rzeczy ruchomych (trzech rowerów opisanych w zarzucie), czyniąc to bezprawnie, bez zgody właścicieli, czy posiadaczy tych rzeczy. Uczynił to w celu przywłaszczenia tych rzeczy, to jest postąpienia z nimi jak właściciel – zabrali rowery z pod szkoły i odjechali nimi. W tym miejscu, powołując się na rozważania teoretyczne zawarte w adnotacji dotyczącej A. M.

(1)i nie powielając ich w tym miejscu, sąd wskazuje, iż przypisał oskarżonemu popełnienie czynu z art. 278 § 1 kk, co do trzech rowerów. Oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, to jest chciał popełnić czyn zabroniony i podjął działania realizujące jego znamiona. Działaniem swym oskarżony wyczerpał znamiona z art. 278 § 1 kk. Sąd pominął w kwalifikacji pranej przepis art. 64 § 1 kk, dochodząc do wniosku, iż w sprawie niniejszej nie zrealizowały się przesłanki do przypisania oskarżonemu działania w warunkach recydywy. Przepis ten przewiduje surowszą odpowiedzialność sprawcy, który będąc skazanym za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany. Wyrok wskazywany w zarzucie, jako uzasadniający przyjęcie działania w warunkach recydywy - Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 2 kwietnia 2019 roku w sprawie o sygn. akt III K 2/19 był wyrokiem łącznym. W art. 64 § 1 mówi się wprawdzie expressis verbis tylko o tym, by sprawca był uprzednio skazany na karę pozbawienia wolności, ale rzecz jasna ze względu na warunek faktycznego odbycia co najmniej 6 miesięcy kary nie chodzi tu o każde skazanie na karę pozbawienia wolności, lecz jedynie o skazanie na tę karę w wymiarze minimum 6 miesięcy. Toteż układ recydywy specjalnej określony w tym przepisie nie zajdzie, jeżeli sprawca był skazany za uprzednie przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności niższą niż 6 miesięcy, chociażby nawet następnie została ona połączona z inną karą węzłem kary łącznej i sprawca odbył z tej kary łącznej nie mniej niż 6 miesięcy pozbawienia wolności (tak SN w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r., II KK 348/13, LEX nr 1427465; podobnie SN w wyrokach: z dnia 26 stycznia 2006 r., IV KK 464/05, LEX nr 293645; z dnia 9 maja 2011 r., V KK 130/11, LEX nr 817562, oraz z dnia 20 marca 2013 r., IV KK 51/13, LEX nr 1292225; J. Majewski [w:] Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2016, art. 64). Analiza wyroków, które zostały objęte węzłem katy łącznej w przywołanym powyżej wyroku łącznym, prowadzi do wniosku, iż za żadne z podobnych przestępstw umyślnych, nie orzeczono wobec oskarżonego kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności. W konsekwencji nie zrealizował się warunek konieczny przypisania oskarżonemu działania w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk. Analizując stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu sąd wziął pod uwagę kwantyfikatory określone w art. 115 § 2 kk. W ocenie Sądu społeczna szkodliwość przypisanego oskarżonemu czynu była znaczna. Dokonując tej oceny Sąd wziął pod uwagę, iż oskarżony czynem swym godził w dobro prawne jakim jest własność i posiadanie rzeczy. Sąd miał na uwadze również postać zamiaru oraz rozmiar szkody. rzeczy. 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności B. S.

(3)1 1 W przedmiotowej sprawie, zgodnie z treścią przepisu art. 278 § 1 kk, możliwe było wymierzenie oskarżonemu kary od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę jako okoliczność obciążającą uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu, świadczącą o lekceważącym podejściu oskarżonego do obowiązującego porządku prawnego. Jako okoliczność łagodzącą sąd potraktował przyznanie się do winy. Ponadto sąd miał na uwadze stopień winy i społecznej szkodliwości czynu. Sąd uwzględnił, iż oskarżony godził w dobro prawne, jakim jest mienie pokrzywdzonych. Sąd miał też na uwadze rozmiar wyrządzonej przestępstwem szkody, która nie była nadmiernie wysoka. Mając powyższe na uwadze, sąd kierując się określonymi w art. 53 § 1 i 2 kk dyrektywami wymiaru kary wymierzył oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem sądu kara łagodniejszego rodzaju – kara ograniczenia wolności (orzekana przy zastosowaniu art. 37a § 1 kk) byłaby zbyt łagodna dla oskarżonego, stanowiłaby nadmierną pobłażliwość wobec niego. W ocenie sądu orzeczona kara jest sprawiedliwa i słuszna w odczuciu społecznym, spełniając tym samym wymogi prewencji generalnej, jak również stanowi zasłużoną dolegliwość, jaka spotyka sprawcę za naruszenie pozostających pod ochroną dóbr. Uwzględniając postawę oskarżonego, jego warunki osobiste i dotychczasowy sposób życia sąd uznał, iż takie orzeczenie kary jest jedynym adekwatnym dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. A. M.

(1)3 3 W przedmiotowej sprawie, zgodnie z treścią przepisu art. 278 § 1 kk, możliwe było wymierzenie oskarżonej kary od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Z uwagi na kwalifikację w zw. z art. 64 § 1 kk (w zw. z art. 4 § 1

1. kk)sąd miał możliwość orzeczenia kary w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę jako okoliczność obciążającą uprzednią wielokrotną karalność oskarżonej, również za przestępstwa przeciwko mieniu, świadczącą o lekceważącym podejściu oskarżonej do obowiązującego porządku prawnego. Powyższe świadczy, iż oskarżona nie jest sprawcą, co do którego popełnienie czynu zabronionego miałoby charakter jednorazowego incydentu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Zdaniem sądu kara łagodniejszego rodzaju – kara ograniczenia wolności (orzekana przy zastosowaniu art. 37a § 1
2. kk)byłaby zbyt łagodna dla oskarżonej, stanowiłaby nadmierną pobłażliwość wobec niej. Ponadto sąd miał na uwadze stopień winy i społecznej szkodliwości czynu. Sąd uwzględnił, iż oskarżona godziła w dobro prawne, jakim jest mienie pokrzywdzonych, miał też na uwadze rozmiar wyrządzonej przestępstwem szkody, który to nie był nadmiernie wysoki. Mając powyższe na uwadze Sąd kierując się określonymi w art. 53 § 1 i 2 kk dyrektywami wymiaru kary wymierzył oskarżonej karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie sądu orzeczona kara jest sprawiedliwa i słuszna w odczuciu społecznym, spełniając tym samym wymogi prewencji generalnej, jak również stanowi zasłużoną dolegliwość, jaka spotyka sprawcę za naruszenie pozostających pod ochroną dóbr. Uwzględniając postawę oskarżonej, jej warunki osobiste i dotychczasowy sposób życia sąd uznał, iż takie orzeczenie kary jest jedynym adekwatnym dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Ł. K. 5 5 Sąd przyjął, iż przypisane oskarżonemu czyny popełnione zostały w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1kk, który to zachodzi wówczas, gdy sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw. Wszystkie powyższe warunki zrealizowały się w przedmiotowej sprawie; czyny przypisane oskarżonemu zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i zanim zapadł pierwszy nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z nich, a podstawę wymiaru kary co do każdego z przestępstw stanowi przepis art. 278 § 1 kk. Powyższe obligowało sąd do wymierzenia oskarżonemu jednej kary, określonej w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, przy czym mógł ją orzec w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę jako okoliczność obciążającą uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu świadczącą o lekceważącym podejściu oskarżonego do obowiązującego porządku prawnego. Jako okoliczność łagodzącą sąd potraktował przyznanie się oskarżonego do popełnienia czynów. Ponadto sąd miał na uwadze stopień winy i społecznej szkodliwości czynów, które ocenił jako znaczne. Sąd uwzględnił, iż oskarżony godził w dobro prawne, jakim jest mienie pokrzywdzonego, ale też rozmiar wyrządzonej przestępstwem szkody, która nie była znaczna. Mając powyższe na uwadze Sąd kierując się określonymi w art. 53 § 1 i 2 kk dyrektywami wymiaru kary wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem sądu kara łagodniejszego rodzaju – kara ograniczenia wolności (orzekana przy zastosowaniu art. 37a § 1
3. kk)byłaby zbyt łagodna dla oskarżonego, stanowiłaby nadmierną pobłażliwość wobec niego. W ocenie sądu orzeczona kara jest sprawiedliwa i słuszna w odczuciu społecznym, spełniając tym samym wymogi prewencji generalnej, jak również stanowi zasłużoną dolegliwość, jaka spotyka sprawcę za naruszenie pozostających pod ochroną dóbr. Uwzględniając postawę oskarżonego, jego warunki osobiste i dotychczasowy sposób życia Sąd uznał, iż takie orzeczenie kary jest jedynym adekwatnym dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. B. S.

(1)A. M.

(1)Ł. K. 7 1, 3, 5 myśl art. 46 § 1 kk w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Sad uznał iż uzasadnionym i celowym jest orzeczenie takiego obowiązku na rzecz pokrzywdzonych, których rowerów nie udało się odzyskać, umożliwiając im powetowanie wyrządzonego im uszczerbku i realizując tym samym kompensacyjną funkcję procesu karnego. O. ten orzeczono solidarnie od wszystkich oskarżonych, jako odpowiedzialnych za powstanie szkody. 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności B. S.

(1)A. M.

(1)Ł. K. 2 4 6 1 3 5 Oskarżeni byli w niniejszej sprawie zatrzymani. Wobec tego, po myśli art. 63 § 1 kk, zaliczono każdemu z oskarżonych na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.

1. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
2. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 8 9 Wszyscy oskarżeni byli w niniejszym postępowaniu, na etapie postępowania przed sądem, reprezentowani przez obrońcę ustanowionego z urzędu. Obrońcy złożyli wnioski o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części. Sąd przyznał obrońcom koszty pomocy prawnej świadczonej z urzędu, których wysokość ustalono w oparciu o przepis § 4 ust. 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. Dz.U. 2019 poz. 18) oraz w zw. z § 11 ust. 2 pkt 3 i § 17 pkt1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Biorąc pod uwagę sytuację finansową oraz życiową oskarżonych sąd uznał za zasadne zwolnienie ich od ponoszenia kosztów sądowych za niniejsze postępowanie, orzekając o tym na podstawie art. 624 kpk.
3. PODPIS