M. S. poruszał się jako kierujący samochodem w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości nie niższym niż 1,18 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Wobec poddania oskarżonego kilkakrotnemu badaniu stanu trzeźwości, Sąd przyjął wynik pierwszego badania (przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie) jako najbardziej zbliżony do chwili zaistnienia czynu. Nowy opis czynu stanowi odzwierciedlenie poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, w szczególności co do daty czynu (najprawdopodobniej do prokuratorskiego opisu czynu wkradła się tu oczywista omyłka pisarska, albowiem osądzany czyn zaistniał w dniu 2 kwietnia 2023 roku, a nie - 4 kwietnia 2023 roku) i godziny jego zaistnienia, gdyż około godziny 12.10 (jak wynika z notatki urzędowej - k. 1) na miejsce zdarzenia mógł przybyć patrol policji, a zachowanie oskarżonego miało miejsce wcześniej. W ocenie Sądu M. S. dopuścił się przypisanego mu czynu w ruchu lądowym. (...) w B. jest bowiem ogólnie dostępną strefą ruchu, zaś o ograniczeniach dotyczących pojazdów, które mogą poruszać się po (...) (znak B-1) informują tabliczki znajdujące się przy wjeździe na ów (...) od strony ulicy (...) (nie dotyczy służb miejskich, taksówek oraz pojazdów, których kierowcy posiadają przepustki wystawione przez (...) w B.). W dniu 2 kwietnia 2023 roku teren (...) nie był wyłączony z ruchu i odbywał się na nim Festiwal Czekolady i Słodkości, podczas którego wystawcy sprzedawali swe produkty na stoiskach, na które towar musieli przecież dostarczyć samochodami, na co posiadali stosowne pozwolenia. Stanowisko Sądu w powyższym zakresie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Pojęcie ruchu lądowego obejmuje bowiem nie tylko ruch odbywający się na drogach publicznych i w strefach zamieszkania, ale też na terenach budowlanych i przemysłowych, lotniskach, na drogach leśnych itp., a więc ruch odbywający się we wszelkich miejscach dostępnych do powszechnego użytku, na których odbywa się rzeczywisty ruch pojazdów. Do dróg wewnętrznych należą min. drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, drogi leśne, parkingi, place przed dworcami autobusowymi, kolejowymi, pętle autobusowe (...). Do miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów nie mogą być zaliczone miejsca, w których nie odbywa się ruch ogólnodostępny, a jedynie w danym miejscu dopuszczone jest do ruchu wąskie grono osób, np. podwórko przydomowe, warsztat samochodowy, grunty rolne czy łąki (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18.01.2023 r., II KK 142/22, Legalis). Przewidziane w art.
kk kryterium ruchu lądowego należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 2015 r., IV KK 201/15, Legalis). W konkluzji przeprowadzonej przez Sąd oceny dowodów, należy zwrócić uwagę na fakt, iż w niniejszej sprawie nie dysponowano bezpośrednim dowodem dopuszczenia się przez M. S. przestępstwa z art.
kk (przede wszystkim z uwagi na kilkuminutową utratę ze sprawcą kontaktu wzrokowego przez świadków zdarzenia). Zebrane jednak w sprawie dowody pośrednie w postaci: - kierowania przez M. S. w chwili czynu samochodem marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...); - poruszania się przez kierowcę w ruchu lądowym; - stanu nietrzeźwości oskarżonego (pierwsze badanie przeprowadzone w dniu osądzanego zdarzenia o godzinie 12.27 i następcze pięciokrotne powtórzenie badania stanu trzeźwości); - zaledwie kilkuminutowej (z czym wiąże się niemożność spożycia w tak krótkim czasie takiej ilości alkoholu, by wprowadzić sprawcę w stan nietrzeźwości przekraczający znacznie 1 mg/l) utraty kontaktu wzrokowego z M. S. przez świadków, po dotarciu przezeń samochodem pod (...); - braku jakichkolwiek dowodów mogących wskazywać na fakt ewentualnego spożywania przez oskarżonego alkoholu po opuszczeniu pojazdu; - wyczuwalnej silnej woni alkoholu z ust kierowcy, jego bełkotliwej mowy i chwiejnego kroku; - nieracjonalnego zachowania oskarżonego podczas próby zaparkowania samochodu pod (...) w B. - najechanie przez prowadzącego r. lewym przednim kołem na stopień (próg) przed budynkiem (...), "wystrzelenie" opony w owym aucie, gwałtowny skręt kierownicą w prawo i uderzenie prawym bokiem pojazdu w kosz - w konsekwencji wskazują na logiczny i szczelny ciąg dowodów, pozwalających na wydanie wyroku i stwierdzenie sprawstwa oskarżonego. Zespół poszlak pozwala na ustalenie jednej logicznej wersji zdarzeń, wykluczającej możliwość przyjęcia jakiejkolwiek innej wersji (wyrok SA w Łodzi z dnia 25.05.1995 r., II AKr 120/95, Prok. i Pr. 1996/7-8/20; wyrok SN z dnia 14.12.1984 r., III KR 305/84, OSNPG 1985/8/119). W ocenie Sądu zebrane w niniejszej sprawie dowody pośrednie nie pozostawiają wątpliwości co do sprawstwa M. S.. Udowodnione fakty uboczne przy uwzględnieniu zasad logicznego rozumowania stworzyły bowiem podstawy do zajęcia stanowiska jak powyżej. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. S. 1 I Sąd w oparciu o dyspozycję art.
z art. 4 § 1 kk (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku, wobec zaostrzenia od dnia 1 października 2023 roku sankcji karnej za czyn ze wskazanego przepisu) wymierzył oskarżonemu karę 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, przy czym przy określeniu wartości stawki oparto się o możliwości zarobkowe M. S. (osoba w sile wieku, zdrowa, utrzymująca się z prac dorywczych - k. 22). Kara grzywny i jej wymiar są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości i winy, które to elementy należało ocenić jako wysokie. Postępowanie dowodowe nie dowiodło istnienia okoliczności, które obniżając z różnych przyczyn zdolność prawidłowego postrzegania rzeczywistości i kontrolowania własnych zachowań, mogłyby znacząco, w sposób usprawiedliwiony determinować istniejącą po stronie oskarżonego wolę popełnienia przestępstwa. Oskarżony bowiem po spożyciu alkoholu usiadł za kierownicą samochodu. Nie przymusiła go do tego żadna nagląca sytuacja. Nie bez znaczenia jest także to, iż zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego była znaczna, gdyż blisko pięciokrotnie przekraczała dozwoloną wartość. Zdecydowanie negatywnie na ocenę zachowania M. S. wpływała również okoliczność, iż był on karany za wykroczenia drogowe. Zdaniem Sądu tak wymierzona kara spełni swoje zadania w sferze prewencji indywidualnej, a zatem przyczyni się do tego, by oskarżony nie popełnił przestępstwa w przyszłości, jak też w dziedzinie prewencji ogólnej, w szczególności wpłynie na społeczne przeświadczenie, iż przestępców spotyka sprawiedliwa kara. M. S. 3 I Na podstawie art. 42 § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego (obligatoryjny) zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Zdaniem Sądu okres 3 lat zakazu jest niezbędny do tego, by z jednej strony uchronić innych uczestników ruchu drogowego przed nieodpowiedzialnym kierowcą, a z drugiej strony - uzmysłowić oskarżonemu, że takie zachowanie w ruchu lądowym nie będzie premiowane i na dłuższy czas wykluczy go z ruchu drogowego. M. S. 5 I Na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej obligatoryjne świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 zł., a więc w najniższej wysokości przewidzianej tym przepisem. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. S. 2 I Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczono oskarżonemu okres jego zatrzymania w sprawie od dnia 2 kwietnia 2023 roku, godzina 12.20 do dnia 3 kwietnia 2023 roku, godzina 15.05. M. S. 4 I W oparciu o art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 kwietnia 2023 roku. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Oskarżony poprzez swego obrońcę wnosił o warunkowe umorzenie postępowania karnego i nieorzekanie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, powołując się na to, iż prawo jazdy jest potrzebne M. S. do zarobkowania. W tym miejscu podkreślić należy, że jedną z metod walki z nietrzeźwymi kierowcami, jak również zmiany społecznej mentalności co do wysokiej szkodliwości takich czynów, jest wymierzanie surowych kar, w tym głównie zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu drogowym. Natomiast w realiach przedmiotowej sprawy warunkowe umorzenie postępowania, tym bardziej bez orzekania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, byłoby sankcją zbyt łagodną, nieodpowiadającą społecznej szkodliwości czynu. Zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu u sprawcy była znaczna. Wsiadł on za kierownicę samochodu po spożyciu najprawdopodobniej wysokoprocentowego alkoholu (skoro stan nietrzeźwości przekraczał znacznie 1 mg/l). Ponadto kierując samochodem wjechał on na próg przed budynkiem, uszkodził koło pojazdu i wjechał w kosz na śmieci. Gdyby zaś tamtędy poruszał się (bądź stał) pieszy, mogłoby dojść do jego potrącenia. Zachowanie oskarżonego łączyło się zatem z wytworzeniem przezeń stanu realnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Zdaniem Sądu Rejonowego warunkowe umorzenie postępowania i ograniczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu drogowym w przypadku nietrzeźwych kierowców zamiast korygować ich osobowość, realnie wyłączać z ruchu drogowego, utwierdziłoby ich w przekonaniu o bezkarności, celowości oraz realnej możliwości uniknięcia odpowiedzialności, a więc utrwalałoby ich aspołeczne cechy, zamiast je eliminować. Dlatego premiowanie takiego sprawcy warunkowym umorzeniem postępowania byłoby niezgodne z zasadami wymiaru kary, a nadto nie spełniłoby celów w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6 O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 627 kpk i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 zł tytułem opłaty (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. 1983 r. Nr 29 poz. 2272 z późn. zmianami) oraz kwotę 70 zł tytułem zwrotu poniesionych w sprawie wydatków. Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.