kk polegający na tym, że w dniu 26 maja 2024 roku około godziny 18.35 w miejscowości K. na skrzyżowaniu ulic: (...) woj. (...), kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym marki H. o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości z zawartością 1,36 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu . Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1.
Nie ma przy tym znaczenia, czy kierując pojazdem naruszył jeszcze inne przepisy ruchu drogowego, czy też nie. Popełnione ono zostaje, umyślnie, w momencie gdy pijany kierowca wsiada za kierownicę pojazdu i rusza w drogę. Biorąc pod uwagę, że w wydychanym przez oskarżonego powietrzu stwierdzono obecność 1,36 mg/l alkoholu, spełnione zostały przesłanki jego odpowiedzialności z art.
KK, będąc przy tym czynem zawinionym, karygodnym i społecznie szkodliwym w stopniu wyższym niż znikomy. ☐ 3.
Dlatego też Sąd skorzystał z możliwości, jaką daje mu przepis art. 37a § 1 KK i orzekł wobec oskarżonemu karę łagodniejszego rodzaju, tj. karę samoistnej grzywny. Zdaniem Sądu kara 200 stawek dziennych grzywny ta jest adekwatna do stopnia winy B. S. oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Spełni także cele kary w zakresie jej ogólnospołecznego oddziaływania oraz cele represyjne względem osoby oskarżonego. Określając wysokość jednaj stawki dziennej na kwotę 15 złotych Sąd uznał, iż odpowiada ona aktualnej kondycji finansowej i majątkowej oskarżonego i nie powinna stanowić dla niej nadmiernej uciążliwości. B. S. 2 1 Stosownie do treści art. 42 § 2 KK Sąd zobligowany był, by orzec w stosunku do oskarżonego B. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego. Wymierzając ów środek karny w rozmiarze 3 lat Sąd miał na uwadze wagę naruszonej przez oskarżonego zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jego stopień nietrzeźwości oraz masowość tego typu przestępstw. Ów środek karny ma za zadanie ochronę bezpieczeństwa w komunikacji pełniąc funkcję zabezpieczającą. Jego ratio legis polega na tym, by osoby nie przestrzegające zasad bezpieczeństwa wyłączyć z ruchu drogowego, celem zapewnienia tegoż bezpieczeństwa innym użytkownikom ruchu B. S. 4 1 Sąd zobligowany treścią art. 43a § 2 KK orzekł od oskarżonego B. S. świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Orzekając owo świadczenie w najniższym ustawowym rozmiarze tj. 5000 PLN Sąd miał na uwadze uprzednią niekaralność sądową oskarżonego 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności B. S. 3 1 Na podstawie art. 63 § 4 KK Sąd z mocy prawa na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 26 maja 2024 r.. 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd na podstawie art.
postanowił odstąpić od orzeczenia wobec oskarżonego przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości pojazdu mechanicznego. W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie zaktualizowała się przesłanka „wyjątkowego wypadku, uzasadnionego szczególnymi okolicznościami”, która pozwalała sądowi na odstąpienie od obligatoryjnego orzeczenia przepadku. Podkreślić przede wszystkim należy, że B. S. nigdy wcześniej nie był karany sądownie, a w zgodzie z porządkiem prawnym przeżył już (...) lata. Nie widnieje również w ewidencji jako sprawca wykroczeń drogowych. Przypisane mu przestępstwo stanowiło więc pierwszy konflikt z prawem. Oskarżony w toku zarówno postępowania przygotowawczego, jak i sądowego, prezentował przy tym konsekwentną, zasługującą na aprobatę postawę. Od pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego przyznawał się bowiem do popełnienia zarzucanego mu czynu, jednocześnie wyrażając skruchę. Przede wszystkim jednak, zdaniem sądu, orzeczenie wobec oskarżonego przepadku równowartości pojazdu mechanicznego (pojazd stanowi bowiem własność małżonki oskarżonego) w kwocie ponad 7.300,00 złotych stanowiłoby naruszenie zasady proporcjonalności - poprzez orzeczenie środka całkowicie niewspółmiernego do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu i okoliczności jego popełnienia. Przepadek majątku nie tylko przeczyłby wszelkim dążeniom do rehabilitacji sprawcy i reintegracji jego osoby w społeczeństwie, ale byłby reakcją całkowicie nieadekwatną, stanowiącą wymiar nadmiernej, nieuzasadnionej prawno-karnie czy aksjologicznie represji. Pamiętać bowiem należy, że kara musi być zawsze zindywidualizowana i ma przede wszystkim spełniać funkcje prewencyjne, wychowawcze, a trudno mówić o takowych w przypadku spowodowania powstania u sprawczyni czynu zadłużenia na długie lata, które utrudniłoby jej życie na wielu płaszczyznach, choćby w kwestii ponoszenia kosztów leczenia czy dalszej aktywności zawodowej (bieżącego regulowania kosztów związanych z prowadzeniem działalności). Mając powyższe na uwadze, sąd odstąpił od orzeczenia przepadku równowartości pojazdu, uznając że przepadek ten byłby nieproporcjonalną reakcją karną, a cele wychowawcze i zapobiegawcze kary zostaną spełnione wobec oskarżonego poprzez orzeczoną względem niego karę grzywny, zakaz prowadzenia pojazdów oraz świadczenie pieniężne. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 5 O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 627 KPK i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł tytułem opłaty (por. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych Dz. U. 1983 r. Nr 29 poz. 2272 z późn. zmianami) oraz kwotę 70 zł tytułem zwrotu poniesionych w sprawie wydatków. 7. Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.