Sygn. akt VIII Ka 71/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2014 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Marek Wasiluk SSO Marz

§ 4

kk za który wymierzono karę 1 roku pozbawienia wolności, orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat i zwolniono od opłaty i pozostałych kosztów oraz wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 13.02.2013 r w sprawie XV K 1780 za czyn popełniony w dniu 26.10.2012 r na mocy art.

§ 4

kk, za który wymierzono karę 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności, orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat i zwolniono od opłaty i pozostałych kosztów i wymierzył jedynie karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności podczas gdy winien był także połączyć środki karne w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie art. 90 § 2 kk w zw. z art. 85 kk i art. 86 kk. Na zasadzie art. 437 § 1 i 2 kpk wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez połączenie środków karnych w postaci zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonych połączonymi wyrokami i orzeczenie na podstawie art. 90 § 2 kk w zw. z art. 85 kk i art. 86 kk zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 7 lat.
2. ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora zasługuje na uwzględnienie. Rzeczywiście w niniejszej sprawie sąd I instancji dopuścił się obrazy wskazanych w apelacji przepisów prawa materialnego, tj. art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 85 k.k. Art. 90 § 2k.k. stanowi, iż w razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa praw publicznych, zakazów lub obowiązków tego samego rodzaju, sąd stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej. Orzeczenie zatem łącznego środka karnego przy ziszczeniu się przesłanek z art. 85 k.k. jest zatem obligatoryjne. W zaskarżonym wyroku Sąd Rejonowy połączył skazanemu A. P. kary za przestępstwa z art.

§ 4k.k.

wymierzone mu w sprawach: Sądu Rejonowego w Sokółce II K 1072/12 i Sądu Rejonowego w Białymstoku XV K 1780/

1. Trafnie bowiem ustalił istnienie pomiędzy tymi przestępstwami zbiegu realnego i wymierzył mu karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Nie orzekł jednak łącznego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, mimo iż takie środki zostały wobec niego orzeczone we wspomnianych wyżej sprawach - 5 lat w sprawie II K 1072/12 i 4 lata w sprawie XV K 1780/
2. W związku z tym, jak wyżej już wskazano na podstawie art. 85 k.k. i art. 90 § 2 k.k. Sąd I instancji zobligowany był do orzeczenia łącznego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Granice orzekania kary łącznej (również łącznego środka karnego) określa przepis art. 86 § 1 k.k., który stanowi, iż sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Wymierzając karę łączną można kierować się jedną z trzech zasad: kumulacji, absorpcji oraz asperacji. Istota zasady kumulacji polega na tym, że kara łączna jest wynikiem zsumowania kar podlegających połączeniu. Zasada absorpcji sprowadza się do wymierzenia kary łącznej na poziomie najwyższej z kar podlegających połączeniu. Z kolei zasada asperacji ma zastosowanie w tych przypadkach, w których orzeczona kara łączna jest wyższa od najwyższej z kar podlegających połączeniu, ale jest jednocześnie niższa od sumy łączonych kar. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy łącząc skazanemu orzeczone środki karne zastosował zasadę asperacji. Przyjmując tą zasadę łączenia środków karnych uwzględniono, iż skazany A. P.dopuścił się takich samych przestępstw z art.

§ 4k.k.

w stosunkowo krótkim okresie 14 i 26 października 20013r. Orzeczony łączny środek kary spełni zdaniem Sądu Okręgowego swe cele w zakresie oddziaływania zarówno ogólno, jak i szczególno prewencyjnego. 7 letni okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych będzie dla skazanego wystarczającą dolegliwością w sposób wymierny i realnie dolegliwy uzupełniającą orzeczoną w stosunku do skazanego karę zasadniczą (1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności). W pozostałej części jako słuszny zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Względy słuszności przemawiały za zwolnieniem skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (art. 624 § 1k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.).