Kradzież szczególnie zuchwała została zdefiniowana w przepisie art. 115 § 9a pkt 1 i 2 k.k. Znamieniem kwalifikującym, odróżniającym ją od kradzieży w typie podstawowym jest zachowanie sprawcy, który wykazuje postawę lekceważącą lub wyzywającą wobec posiadacza rzeczy lub innych osób lub używa przemocy innego rodzaju niż przemoc wobec osoby, w celu zawładnięcia mieniem. Jest to także kradzież mienia ruchomego znajdującego się bezpośrednio na osobie lub w noszonym przez nią ubraniu albo przenoszonego lub przemieszczanego przez tę osobę w warunkach bezpośredniego kontaktu lub znajdującego się w przedmiotach przenoszonych lub przemieszczanych w takich warunkach. W realiach niniejszej sprawy A. B. swoim zachowaniem wykazał postawę lekceważącą i wyzywającą wobec posiadacza rzeczy, co jest wystarczające do uznania, że mamy do czynienia z kwalifikacją prawną z przepisu art.
Po wejściu do sklepu (...) kilkakrotnie zabierał towar półek i nie chowając go w żaden sposób, ani nie próbując maskować swojego zachowania wychodził z towarem ze sklepu. Takie zachowanie powtarzał w krótkich odstępach czasu, wykorzystując taką samą sposobność. W orzecznictwie Sądu Najwyższego, sądów powszechnych oraz w literaturze wskazuje się, że również kradzież sklepowa niekiedy powinna być kwalifikowana jako kradzież szczególnie zuchwała, a jako przykład wymienia się działanie w taki sam sposób, w jaki działał w niniejszej sprawie A. B. – czyli zabranie przedmiotów z półki w obecności personelu i klientów w sytuacji, gdy sprawca działa w sposób jawny, nie próbując ukryć swojego zachowania (por. wyrok SN z 11.01.2002 r., IV CKN 544/00, LEX nr 484723, Wyrok SN z 8.09.1970 r., Rw 739/70, OSNKW 1970, nr 12, poz. 162, Wyrok SR w Grudziądzu z 29.12.2021 r., II K 220/21, LEX nr 3419620, T. I., Kradzież szczególnie zuchwała – perspektywa historyczna i uwagi de lege lata, Prok.i Pr. 2021, nr 1, s. 75-97). Należy nadmienić, iż wartość mienia nie miała znaczenia dla oceny czy doszło do popełnienia przestępstwa z powodu brzmienia treści art 130 § 2 kw. Sąd nie znalazł podstaw prawnych do przyjęcia, iż oskarżony działał w warunkach recydywy specjalnej . Kary orzeczone w sprawach II K 696/21 i II K 1152/18 SR Toruń były pierwotnie karami ograniczenia wolności. Zamiana tych kar na etapie postępowania wykonawczego na zastępcze kary pozbawienia wolności nie pozwala na przyjęcie ich jako podstawy do recydywy. Kara zastępcza bowiem nie jest karą pozbawienia wolności w rozumieniu art. 64 § 1 k.k. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 1976 r., sygn. akt IV KRN 97/75). Resumując Sąd przyjął, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona pięciu przestępstw z art 278 a § 1 kk , które zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw - art 91 § 1 kk. ☐ 3.
k.k.) zagrożone jest wyłącznie karą pozbawienia wolności w wymiarze od 6 miesięcy do lat 8. Tak więc wymierzona kara 10 miesięcy pozbawienia wolności nie jest nadto surowa i w ocenie Sądu spełni cele prewencji ogólnej i szczególnej (art. 53 § 1 k.k.). Sąd wziął pod uwagę, że wartość skradzionych produktów nie jest nadmiernie wysoka, lecz równocześnie ocenił negatywnie sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, w tym uprzednią karalność za przestępstwa podobne (art. 53 § 2 k.k.). Wobec tego uznał, że należy wymierzyć karę powyżej dolnej granicy zagrożenia ustawowego. Oskarżony był już karany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w sprawie II K 143/22 SR Toruń zatem nie było możliwe ponowne warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej obecnie kary pozbawienia wolności - art 69 § kk. Jako okoliczność łagodzącą Sąd przyjął fakt przyznania się przez sprawcę do popełnienia przypisanych mu czynów. A. B. II. I. Ponieważ szkody nie została naprawiona Sąd za celowe uznał w oparciu o art 46 § 1 kk zobowiązanie oskarżonego do naprawienia szkody w wysokości 1866,96 zł na rzecz(...) 5.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III, IV O kosztach obrony z urzędu orzeczono na podstawie § 11 ust 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U. poz. 1800 ze zm.) oraz mając na uwadze treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r. w sprawie SK 66/19 (Dz.U. z 2020 r., poz. 769) i na mocy którego § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, utracił moc jako niezgodny z Konstytucją RP.. W oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty i wydatków, obciążając nimi Skarb Państwa. Uiszczenie kosztów przez oskarżonego byłoby zbyt uciążliwe ze względu na jego trudną sytuację materialną. 7.Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.