II Ka 20/23

(1)z byłą żoną oskarżonego na jej drugi numer telefonu, mimo że przeprowadzenie tego dowodu było możliwe i konieczne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności w zakresie ilości i miejsc komunikowania się pokrzywdzonego z byłą żoną oskarżonego, co pozwoliłoby na poprawną ocenę wiarygodności zeznań pokrzywdzonego i byłej żony oskarżonego, - obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 4 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 352 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. przez zaniechanie przesłuchania świadka A. K. na okoliczność kto faktycznie w dniu zdarzenia przywiózł byłą żonę oskarżonego z zakładu pracy do domu i o której godzinie, mimo że obrońca o przeprowadzenie tego dowodu złożył stosowne wnioski na rozprawach w dniu 17 września 2021 r. i 19 października 2021 r., w sytuacji gdy przeprowadzenie tego dowodu było konieczne dla oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonego oraz byłej żony oskarżonego M. Ł., - obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku tj. art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. i art. 201 k.p.k. przez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego o uzupełniające przesłuchanie biegłego sądowego mgr. inż. J. R. na okoliczność czy przedłożone przez oskarżonego fotografie samochodu wykonane w dniu zdarzenia mogą mieć wpływ na ustalenie wartości szkody przyjętej przez biegłego bowiem z uwagi na pobieżne oględziny samochodu K., uzupełniające zeznania biegłego w tym zakresie uwzględniające fotografie samochodu złożone na rozprawie przez oskarżonego mogły mieć wpływ na ustalenie faktycznej wartości szkody przyjętej przez Sąd, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wyroku mający wpływ na treść wyroku polegający na bezzasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego czynu, podczas gdy prawidłowo oceniony zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający do uznania winy oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji obrońcy, nie ma żadnych podstaw ani do skutecznego kwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału dowodowego ustaleń faktycznych. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, a także analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, iż sąd I instancji przeprowadził postępowanie z poszanowaniem wszelkich zasad procesowych. Poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne niewątpliwie mają walor prawdziwych, a przez to zgodnych z wymogiem wynikającym z przepisu art. 2 § 2 k.p.k. Dokonano ich w sposób obiektywny, badając zgodnie z art. 4 k.p.k. okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Materiał dowodowy poddano wszechstronnej analizie, a oceny, na podstawie których sformułowano kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy wnioski, realizowane były w sposób swobodny, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd I instancji prawidłowo i przekonywująco wskazał dlaczego i w jakiej części dał wiarę wskazanym w uzasadnieniu dowodom, w szczególności zeznaniom pokrzywdzonego M. Ł. oraz dlaczego i w jakim zakresie odmówił wiary innym dowodom, w szczególności wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom K. Ś.. Ocenę tą sąd odwoławczy całkowicie podziela i aby jej nie powielać w całości się na nią powołuje. Sąd I instancji wskazał, że oparł się na zeznaniach M. Ł. i G. B.

(1), co do zasadniczych faktów, przy czym dokładnie wskazał w jakiej części odmówił im wiary. Zasadniczą kwestią było celowe uderzenie hakiem zamocowanym do tyłu samochodu w samochód pokrzywdzonego. Wskazane okoliczności w szczególności, tor jazdy samochodem przez oskarżonego, usytuowanie pojazdów i wykazana świadomość, że przy domu znajduje się samochód pokrzywdzonego wskazują na świadome i umyślne działanie przez oskarżonego. Przemawiają za tym właśnie zasady logiki, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania. Sąd I instancji wprawdzie miał zastrzeżenia do zeznań pokrzywdzonego jak i zeznań M. Ł., co do ilości uderzeń w samochód. Biegły analizując to zdarzenie nie znalazł dodatkowych śladów wskazujących na kilkakrotne uderzenie i małe prawdopodobieństwo trafienia kula haka w to samo miejsce. Podkreślić jednak należy, że było ciemno, oskarżony wcale nie musiał dalej odjeżdżać od samochodu pokrzywdzonego aby powtórnie uderzyć, mogły to być rzeczywiście słabe uderzenia a w ocenie podekscytowanych świadków były zbytnio wyolbrzymione. Z tych względów zdaniem sądu odwoławczego nie można przywiązywać zbyt duże wagi do ilości uderzeń w to samo czy inne miejsca, najistotniejszą rzeczą było to, że rzeczywiści e powstało uszkodzenie od uderzenia hakiem samochodu. Tak samo drugorzędną kwestią było czy pokrzywdzony przyjechał razem, czy później z M. Ł., czy o której godzinie skończyli pracę, jak również przeprowadzane wcześniej rozmowy telefoniczne. Sąd odwoławczy w pełni podziela dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę zeznań świadka K. Ś.. Analiza zeznań K. Ś. nie daje podstaw do uznania, że była ona naocznym świadkiem zdarzenia z dnia 18 marca 2021r. Zeznania świadka co do przebiegu zdarzenia były bowiem niekonsekwentne, niespójne i nielogiczne, a po przybyciu na miejsce zdarzenia świadek nie potrafiła nawet opisać szczegółów zdarzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, niezasadnym również okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych o zwrócenie się do operatora telefonii komórkowej o podanie kontaktów telefonicznych w dniu zdarzenia przez pokrzywdzonego G. B.

(1). Zgodnie z art. 180a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2022 r. poz. 1648 ze zm.) operator publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych są obowiązani do przechowywania danych przetwarzanych w sieci telekomunikacyjnej przez okres 12 miesięcy, zaś po upływie niniejszego terminu dane podlegają zniszczeniu. O powyższym wypowiedział się również Sąd I instancji w motywach rozstrzygnięcia oddalenia wniosku dowodowego. Pomiędzy zdarzeniem będącym przedmiotem niniejszego postępowania, a powyższym wnioskiem minął okres 1 roku, 6 miesięcy i 27 dni, zatem Sąd I instancji w pełni zasadnie oddalił wniosek dowodowy powołując się na niemożność przeprowadzenia dowodu. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji wydając postanowienie o oddaleniu powyższego wniosku dowodowego nie naruszył przepisów postępowania ani nie uczynił tego z obrazą przepisu art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k., gdyż decyzja Sądu była jak najbardziej prawidłowa, należycie uzasadniona, nie była decyzją dowolną ani naruszającą prawo oskarżonego do dowiedzenia swojej niewinności. Tym samym zarzut obrońcy jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu odwoławczego niezasadnym również okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. i art. 201 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o uzupełniające przesłuchanie biegłego sądowego mgr. inż. J. R. na okoliczność, czy przedłożone przez oskarżonego fotografie samochodu wykonane w dniu zdarzenia mogą mieć wpływ na ustalenie wartości szkody przyjętej przez biegłego. Nie ulega wątpliwości, że w dniu zdarzenia obecni na miejscu funkcjonariusze policji sporządzili oględziny pojazdu marki K. (...) należącego do G. B.

(2), jak również pojazdu marki F. (...) należącego do oskarżonego. Ponadto w dniu zdarzenia przez funkcjonariuszy policji sporządzona została dokumentacja fotograficzna obrazująca uszkodzenia pojazdu marki K. (...), przy czym zdjęcia wykonane zostały z bliskiej odległości. Na podstawie powyższych dowodów biegły sporządził jasną, szczegółową i logiczną opinię oraz rzeczowo opisał przebieg zdarzenia z dnia 18 marca 2021r., przeanalizował uszkodzenia pojazdów i określił wysokość szkody poniesionej przez G. B.

(2). W ocenie Sądu odwoławczego rację miał Sąd I instancji, iż nie było podstaw do przeprowadzania dowodu z przesłuchania biegłego bowiem sporządzone przez oskarżonego fotografie pojazdów nie wnosiły nic nowego do sprawy. Jedyną różnicą pomiędzy zdjęciami przedstawionymi przez oskarżonego, a zdjęciami wykonanymi przez funkcjonariuszy policji była odległość zajęta przez fotografa względem uszkodzonego samochodu, przy czym zdjęcia dołączone przez oskarżonego wykonane zostały z większej odległości. Zdjęcia obrazują te same uszkodzenia, w żaden sposób nie poszerzając lub zawężając oceny dokonanej szkody. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że o dopuszczeniu określonego dowodu nie decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawcy o istotności dowodu, ale obiektywne i weryfikowalne przekonanie organu, iż dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 20 sierpnia 2015r., (...) 44/15, LEX nr 1771721). Sąd Rejonowy słusznie oddalił wskazane przez oskarżonego i jego obrońcę wnioski dowodowe o dopuszczenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania biegłego, gdyż dołączone fotografie nie wnosiły nic nowego do sprawy, a przeprowadzenie tego dowodu zmierzało jedynie do przedłużenia postępowania. Słusznie natomiast skarżący wskazuje, że Sąd Rejonowy nie wypowiedział się co do zgłoszonego przez oskarżonego wniosku dowodowego w zakresie przesłuchania świadka A. K., co należy traktować jako uchybienie. W ocenie Sądu odwoławczego powyższe uchybienie nie ma jednak wpływu na treść wyroku. Wskazać należy, że art. 167 k.p.k. nakłada na Sąd meriti obowiązek przeprowadzenia dowodów - tak z urzędu, jak i na wniosek stron - ale tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zatem w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania. W procesie dochodzenia do prawdy obiektywnej potrzeba przeprowadzenia dowodów aktualizuje się wówczas, gdy dokonując oceny dowodów Sąd uzna, że materiał dowodowy jest niepełny i nasuwa wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i tym samym wymaga uzupełnienia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2019 r., IV KK 95/19, LEX nr 2650697). O dopuszczeniu zatem określonego dowodu nie decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawcy o istotności dowodu, ale obiektywne i weryfikowalne przekonanie organu, iż dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2015 r., (...) 44/15, LEX nr 1771721). Zdaniem Sądu odwoławczego przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. K. nie było konieczne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Co już wcześniej zaznaczono, okoliczność z kim i o której godzinie M. Ł. przemieszczała się samochodem w drodze z pracy do domu jest całkowicie irrelewantne z punktu widzenia odpowiedzialności A. Ł.. Istotne było bowiem to, że oskarżony cofając samochodem marki F. (...) uderzył w samochód oskarżonego. Reasumując zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd I instancji właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe i na podstawie wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego wyprowadził prawidłowe i logiczne wnioski. W ocenie Sądu odwoławczego całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozostawia wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu. Wniosek - Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w apelacji skarżącego i uznał, iż zarówno sprawstwo, wina jak i orzeczona kara ocenione zostały przez Sąd I instancji prawidłowo. Nadto Sąd odwoławczy nie znalazł uchybień, podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. O (...) 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sprawstwo i wina oskarżonego, a także orzeczona kara oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem I instancji. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sprawstwo oskarżonego oraz wina w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów i prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego. Oskarżony swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona przypisanego mu czynu. Wymierzona przez Sąd I instancji kara jest odpowiednia do stopnia winy oskarżonego, społecznej szkodliwości czynu, a ponadto spełni swoje cele kompensacyjne i wychowawcze. Sąd nie dopatrzył się uchybień w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach za postępowanie przed Sądem I instancji. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1 . Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. O kosztach postępowania sąd odwoławczy orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., art. 8 ust. 1 w zw. z art. 3 ust.1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023.123 ze zm.) oraz na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz.U.2013.663 ze zm.) PODPIS Karol Skocki